Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

On sam był zachwycony nowymi urządzeniami zdalnie sterowanymi, a dozgonnie wdzięczny wręcz za inne udogodnienia. Projektanci uprościli dodatkowo kwestię większości napraw i całego uzupełniania amunicji, opracowując stanowiska cumownicze tak, że kuter wlatywał w nie dziobem do przodu i po zakończeniu cumowania tenże dziób stykał się z grupą korytarzy mającą w sumie piętnaście metrów średnicy. Był wśród nich naturalnie normalny korytarz wejściowy prowadzący do śluzy, ale były też specjalne korytarze techniczne oraz jeden przeznaczony do dostarczania rakiet prosto z głównego magazynu amunicyjnego lotniskowca. Ponieważ na dziobie rozmieszczono całe uzbrojenie kutra tak obronne, jak i zaczepne, ułatwiało to wręcz niesamowicie tak wszelkie przeglądy czy naprawy, jak i napełnianie rewolwerowych magazynów rakietowych.

W porównaniu z pokładem hangarowym HMS Leutzen unaoczniał to olbrzymi postęp i mimo że kutry były znacznie większe i bardziej skomplikowane od promów desantowych, łatwiej mu było utrzymać je w pełnej gotowości i panować nad całością wymaganych napraw i przeglądów. A odpowiadał za taką samą jak tam liczbę maszyn, czyli cztery. Fakt — wolał nie myśleć, co się będzie działo w przypadku przebicia kadłuba i utraty hermetyczności przez któreś ze stanowisk, którymi tak się zachwycał, ale na tym świecie nie było nic za darmo: za wygody, udogodnienia i szybkość obsługi płaciło się, w przypadku Minotaura bezpieczeństwem personelu technicznego w razie trafienia.

— Dobra, Sandford: bierz się do roboty — polecił, stając na pokładzie. — Załóż nowy wałek napędu i daj mi znać, zanim zaczniesz sprawdzać, czy działa. Jasne?

Nad nimi wznosił się dziób kutra i dopiero to naocznie uświadamiało wielkość okrętu — przy lotniskowcu kuter był drobiazgiem. A z ogromu okrętu mało kto z oglądających go wyłącznie od wewnątrz zdawał sobie sprawę.

— Jasne, panie mat — zgodził się Sandford. — Powinno być gotowe za jakieś pięćdziesiąt minut.

— No i dobrze. — Smith pomasował ścierpnięty kark: wydłubanie tego pioruństwa było faktycznie męczące, ale zamontowanie nowego powinno być proste i szybkie. — Gdybyś mnie potrzebował, będę w Trzydziestym Szóstym. Caermon chce mi pokazać coś w głównym radarze, nim się do tego weźmie.

— Dobra — potwierdził Sandford i zaczął się wspinać po drabinie.

Smith kiwnął mu głową i skierował się ku wyjściu z tunelu technicznego.

Rzeczywiście na stanowisku numer 36 czekała na niego technik Caermon, ale po drodze miał do załatwienia jeszcze jeden drobiazg…

Lubił komandora porucznika Ashforda, ale wycięcie numeru oficerowi, i to w dodatku na jak najbardziej oficjalny rozkaz, było balsamem dla jego duszy, czymś, czemu nie sposób się oprzeć. Coś takiego uczyło oficerów pokory i przypominało im, na kim tak naprawdę opiera się Królewska Marynarka. Co nie zmieniało faktu, że i tak miał nadzieję, że Ashford nie domyśli się nigdy, kto konkretnie wyciął mu ten numer. Rozkazy mogły go chronić, a pomysłowy oficer i tak znajdzie sposób, by odwdzięczyć się podoficerowi. A braku pomysłowości nie sposób było Ashfordowi zarzucić…

Dotarł do korytarza prowadzącego na stanowisko, w którym cumował kuter Ashforda. Przegląd przewidziany był za godzinę, więc nie powinno tam nikogo być, ale nigdy nic nie wiadomo. Smith sprawdził to na wszelki wypadek i pokiwał zadowolony głową — lepszej okazji mógł nie znaleźć, toteż postanowił wziąć się do roboty.

Z niewinną miną podszedł do kutra…