Pelagia i czerwony kogut

– Tak, bo w ogóle mówi on dziwacznie, a ja nie jestem w stanie dobrze go naśladować. A dalej prawie jak w bajce. Ledwie rozbójnik zamachnął się szablą, a tu nagle tam-pa-pam – grom z jasnego nieba. Napastnik zalał się krwią i padł martwy. „A dookoła nikogo – tu goha, tu goha, a tu ścieżka. Żywej duszy! Podziękowałem Panu, pogrzebałem mahtwego zbója i poszedłem dalej". Śmialiśmy się do rozpuku. Ale ów Emmanuel nie był obrażalski, śmiał się razem z nami.

– A co na to Magellan? – Mniszka chciała zapytać, czy nie odnosił się do proroka wrogo, ale powstrzymała się.

– No cóż, Magellan potraktował go z początku surowo. Urządził mu prawie przesłuchanie. Po co przyszedłeś? Twoi ludzie kręcili się wokół nas na parowcu, a teraz sam do nas zawitałeś? Czego od nas potrzebujesz? I temu podobne. Emmanuel na to: że spotkaliście na statku moich szełuchin, to nic dziwnego. Wielu z nich podąża za mną do Ziemi Świętej, chociaż mówiłem im: tam Ziemia Święta, gdzie człowiek się urodził. Na co im Palestyna? Ja to co innego, ja mam tutaj co robić. Oni zaś, powiada, nie słuchają mnie. A że natknęliśmy się tutaj na siebie, to nic dziwnego. Palestyna malutka. Jeśli ktoś postanowił ją obejść... Ach, nie – uśmiechnęła się Małke – wyraził się inaczej: „wojażować po niej". Jeśli ktoś postanowił po niej wojażować, to w krótkim czasie zdąży być wszędzie. A potem Emmanuel zaczął bajać o swoim cudzie i Magellan stracił dla niego zainteresowanie. Machnął ręką i poszedł spać.

– A zatem to nie on – powiedziała w zadumie Pelagia.

– Co takiego?

– Nie, nie, nic. O czym jeszcze opowiadał prorok?

– Zaczęła się akurat bieganina. – Małke spoważniała. – Zaczął szczekać Połkan. Pomyśleliśmy, że na szakala. Ale słyszymy, że szczekanie oddala się – zerwał się z łańcucha. Pobiegliśmy za nim. Wołamy: „Połkan! Połkan!" A on tymczasem leży martwy. O jakieś sto kroków od chanu. Zarąbali go szablą. Okazało się, że to nie szakale, tylko Arabowie albo Czerkiesi. Beduini już wtedy odeszli... Obudziliśmy Magellana. On na to: dopędzić! Ale jak tu dopędzić? W którą biec stronę – do Arabów czy do Czerkiesów? Zaczęły się spory, podniósł się hałas. Większość woła: nas jest mało, a ich wielu. Pozarzynają nas jak Połkana!

Niedobre miejsce, trzeba stąd uciekać! Magellan na to: kto nie potrafi się obronić, temu wszystkie miejsca na ziemi będą niedobre. I dopiero się zaczęło... – Dziewczyna machnęła ręką. Nagle coś sobie przypomniała i klasnęła w dłonie. – Ach, tak, Emmanuel powiedział wówczas coś dziwnego. Jakże mogłam o tym zapomnieć! Nikt nie zwracał na niego uwagi, wszyscy byli podnieceni, krzyczeli, aż tu on mówi nagle: zwyciężycie i Arabów, i Czerkiesów. Jest was mało, ale jesteście mocni. Tyle że, powiada, wasze zwycięstwo (nie powiedział „zwycięstwo", tylko „wiktoria") stanie się waszą klęską. Jakimże to sposobem, pytamy, wiktoria może być klęską? Odpowiedział zagadkowo: zwycięstwo nad innym człowiekiem zawsze jest klęską. Prawdziwa wiktoria jest wtedy, kiedy pokonasz samego siebie. No cóż, nasi nie chcieli go dłużej słuchać, znowu zaczęli się kłócić. A przecież wychodzi na to, że jednak miał rację!

– Co było potem?

– Nic takiego. Wypił o świcie mleko i poszedł sobie.

– A nie powiedział dokąd?

– Powiedział. Był rozmowny. Rochele dolewała mu mleka, a on rzecze: pójdę najpierw do Kafarnaum, potem jeszcze gdzieś tam, a potem trzeba będzie zajrzeć do Doliny Siddimskiej i w Góry Awarimskie; powiadają, że odbudowano tam Sodomę, to ciekawe...

– Sodoma! – zawołała Polina Andriejewna. – A gdzie są te Awarimskie Góry?

– Za Morzem Martwym.

– Sodoma! Sodoma! – powtarzała poruszona mniszka.

Parowcem płynęła rodzina pederastów i kierowali się właśnie tam! Ale co ma z tym wspólnego Szklane Oko? Rzecz niepojęta. A jednak coś w tym jest!

Minęło całe osiem dni, jeśli wszakże Emmanuel wybrał się najpierw do Kafarnaum, to jest szansa, żeby zdążyć. Porusza się, co prawda, szybko...

– Co tam mamroczesz, Polu?

Polina Andriejewna sięgnęła po przewodnik, wyjęła z niego i rozłożyła mapę.

– Pokaż mi, gdzie jest Dolina Siddimska. Jak tam dotrzeć?

– Po co ci to? – zdziwiła się dziewczyna, ale wyjęła ołówek i poprowadziła linię. – Najpierw do rzeki Jordan, potem wzdłuż brzegów Morza Martwego na południe. Widzisz kółeczko? To osada Bet-Kebir. Sodoma jest gdzieś za nią. Polu droga, po co ci to? Mniszka i od razu do Sodomy! – Małke zaniosła się śmiechem. – Rosjo, gdzie prowadzą twoje drogi? Nie odpowiada! Pelagia złożyła starannie mapę i umieściła ją z powrotem w przewodniku.