Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
Яны сядзяць на беразе ці то возера, ці то рэчкі, ці то мора, ці акіяна. Яны – распранутыя, загараюць пад промнямі месяца. Ён абдымае яе, туліць да сябе.
Глядзяць на поўню і на зоркі.
– Давай напішам з табою песню, – шэпча ён на вуха...
– Я не ўмею складаць вершаў, ніколі не пісала песень, – прызнаецца яна, і верыць, што вялікі грэх – не пісаць вершаў.
– Умееш... Ты толькі не ведаеш пра тое. Я навучу цябе...
– Хіба ж можна навучыць складаць вершы? – здзіўляецца яна, і радуецца, гледзячы, як месячык праклаў да іх бліскучую дарогу – сцежку да сябе.
– Навучыць – не, а вось абудзіць талент – магчыма.
– Адкуль ты ведаеш, што ў мяне ёсць талент, калі я не склала ніводнага радка?
– Ведаю. Упэўнен.
– Дзіўна...
– Давай праверым?
– Давай...
– Я буду пачынаць, а ты дапісваць, дадаваць. Згода?
– Згода.
– Як асьмеліцца і цябе паклікаць
у той край, дзе цьвітуць лугі...
Яна на нейкі момант задумалася, падбіраючы патрэбныя словы, адшукваючы іх у сваёй памяці, потым, прыйшоўшы да спакойнага стану, дадала:
І рассмяяліся абое, задаволеныя нечаканым экспромтам. Радкі адлюстроўвалі іх настрой, іх імкненне да лучнасці, да яднання, да злучэння двух дарог у адну... Як у гэтую месячную сцяжыну.
– Праз месяц мы ладзім канцэрт нашай групы. Ты прыйдзеш паслухаць?
– А як называецца вашая група?
– “Леаніды”. Мы ўсе пяцёра – Леаніды.
– А што вы спяваеце?
– Песні пра каханне. Мы самі пішам тэксты, і самі складаем музыку. Вось і гэтыя радкі, што мы напісалі, уключым у рэпертуар...
Зінаіда не адрывала позірку ад месячнай дарожкі, прамовіла, быццам той канцэрт намячаўся на заўтрашні вечар:
– Добра, я прыду на “Леанідаў”!
4.
Як толькі Зінаіда Паўлаўна сабралася пакінуць кабінет, да яе нечакана завітаў пракурор Адам Мяжэвіч.
Ён убачыў, што жанчына апранулася, і таму вінавата прамовіў:
– Выбачайце, што позна да вас зайшоў... Вы сабраліся, мусіць, дадому?
Яны адно аднаго ведалі даўно, з тае пары, калі ўпершыню сустрэлася з ім у гарадской пракуратуры, калі Леанід як не сілком зацягнуў яе туды. Тады яна расказвала яму пра “ёшкінага ката”. Мяжэвіч прыходзіў не раз у бальніцу, выступаў з лекцыямі перад медыцынскімі работнікамі. Таму яна і не здзівілася, калі ўбачыла яго на парозе.
– Здарылася што? – пацікавілася, дапытліва гледзячы ў вочы.
– Ды не, проста пагаварыць прыйшоў па адным пытанні... Я ж тут, недалёка адсюль, жыву. Вось, едучы дадому, і зайшоў... Але раз вы сабраліся, Зінаіда Паўлаўна, то і па дарозе можам словам перакінуцца...
– То і добра, бо я спазняюся, – прыйшлася ёй прапанова да спадобы. – Леанід мяне чакае, на канцэрт ідзем...
Спускаліся па прыступках з другога паверха, ішлі упобачкі.
– Зінаіда Паўлаўна, у вас ляжала хворая – Ева Кароль. Прозвішча па мужу, а так яна была Прынцова. Яна збегла, уцякла ад лячэння. Наколькі запушчана ў яе хвароба? Ці можа яна вылечыцца?