Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Я думаю, што ты адчуваеш сябе трохі падшыванцам, — сказаў Гары. — Табе б жадалася быць на месцы Сірыюса.
— Гары, не! — умольвала яго Герміёна, але ён працягваў з нянавісцю глядзець ва ўзлаваны твар Люпіна.
— Я б ніколі ў гэта не паверыў, — сказаў Гары. — Чалавек, які навучыў мяне дужацца з Дэментарамі — баязлівец.
Люпін дастаў сваю палачку так хутка, што Гары ледзь паспеў дакрануцца да сваёй, быў гучны ўдар, і ён адляцеў назад, як быццам яго пхнулі; у той момант, калі ён стукнуўся аб кухонную сценку і саслазіў на падлогу, ён мімаходам убачыў след плашча Люіпіна, які знікаў ў дзвярах.
— Рэмус, Рэмус, вярніся! — крычала Герміёна, але Люпін не адказаў. Праз хвіліну яны пачулі, як зачыніліся ўваходныя дзверы.
— Гары! — завыла Герміёна. — Як ты мог?
— Гэта было лёгка, — сказаў Гары. Ён устаў і мог пачуць, як апухае шышка на руцэ ў тым месцы, дзе ён стукнуўся аб сцяну. Ён усё яшчэ дрыжаў ад лютасці.
— Не глядзі на мяне так! — Адгыркнулася Герміёна.
— Вось толькі гэтага не трэба, — прагыркаў Рон.
— Не, не, мы не павінны пасварыцца, — сказала Герміёна, становячыся паміж імі.
— Ты не павінен быў казаць гэтага Люпіну, — сказаў Рон Гары.
— Гэта павінна было з ім здарыцца, — сказаў Гары. Разрозненыя вобразы пранасіліся ў яго галаве: Сірыюс, які падае ў арку, пераможаны Дамблдор у паветры, выбліск зялёнага святла і голас яго маці, маленне аб літасці…
— Бацькі, — сказаў Гары. — Не павінны пакідаць сваіх дзяцей, толькі… толькі, калі ім не прыйшлося гэта зрабіць.
— Гары, — сказала Герміёна, працягваючы руку ў знак суцяшэння, але ён адпіхнуў яе і адышоў, гледзячы на агонь, разведзены Герміёнай. Ён аднойчы размаўляў з Люпіным скрозь гэты камін, шукаючы праўду аб Джэймсе, і Люпін суцешыў яго. Зараз смучаны твар Люпіна паўстаў перад ім. Ён адчуў балеснае раскаянне. Ні Рон, ні Герміёна не размаўлялі, але Гары быў упэўнены, што яны глядзяць адзін на аднаго за яго спіной, маючы зносіны без слоў. Ён разгарнуўся і злавіў іх на тым, што яны хутка адвярнуліся адзін ад аднаго.
— Я ведаю, што не павінен быў называць яго баязліўцам.
— Не, не павінен быў, — адразу ж сказаў Рон.
— Але ён паводзіў сябе так.
— Усё роўна… — сказала Герміёна.
— Я ведаю. Але калі гэта прымусіць яго вярнуцца да Тонкс, то яно каштавала таго, ці не так?
У яго голасе гучала надзея. Герміёна выглядала спачуваючай, Рон відавочна быў няўпэўнены. Гары паглядзеў на свае ногі, думаючы аб сваім бацьку. Падтрымаў бы ён яго ў тым, што ён сказаў Люпіну, або быў бы злы ад таго, як яго сын абыходзіцца з яго старым сябрам.
Ціхая кухня, здавалася, гудзела ад нядаўняй сцэны, адчувалася, што Рон і Герміёна яшчэ не выказаліся. “Штодзённы Вяшчун”, куплены Люпіным, усё яшчэ ляжаў на стале. Гары ў газеце глядзеў на столь.
Ён сеў, адкрыў газету наўздагад і прыкінуўся, што чытае. Ён не мог падабраць словы, яго галава яшчэ была забіта сваркай з Люпінам. Ён быў упэўнены, што Рон і Герміёна з іншага боку Вяшчуна вярнуліся да сваіх нямых зносін.
Ён гучна перавярнуў старонку, і са старонкі літаральна выскачыла імя Дамблдора. Мінула два або тры імгненні, перш чым ён зразумеў сэнс фатаграфіі, на якой была намалявана сям’я. Пад фатаграфіяй былі словы: Сям’я Дамблдораў, злева направа: Альбус, Персіваль, які трывае нованароджаную Арыяну, Кендра і Аберфорт.
Яна прыцягнула яго ўвагу, Гары аглядзеў малюнак больш акуратна. Бацька Дамблдора, Персіваль, быў сімпатычным мужчынам з вачамі, якія, здавалася, бліскацелі нават на выцвілай фатаграфіі. Маленькая Арыяна была трохі больш баханкі хлеба і знешне нічым не адрознівалася ад бацькі. У яе мамы, Кендры, былі бліскучыя чорныя валасы, завязаныя ў хвост. У яе твары было нешта асаблівае. Гары падумаў аб фатаграфіях індэйцаў, калі ён глядзеў на цёмныя вочы, высокія скулы, прамы нос, правільна складзеныя рысы твару, а пад імі — шаўковая сукенка з высокім каўняром. Альбус і Аберфорт былі апранутыя ў аднолькавыя карункавыя курткі, і ў іх былі аднолькавыя фрэзуры да плечаў. Альбус выглядаў старэй на некалькі гадоў, але абодва хлопчыка былі вельмі падобныя, гэта відавочна было да таго, як нос Альбуса быў зламаны і ён пачаў насіць акуляры.
Сям’я выглядала шчаслівай і нармальнай, ціхамірна ўсміхаючыся газеце. Рука Арыяны высунулася з яе пялёнкі. Гары ўбачыў загаловак над фатаграфіяй:
Эксклюзіўная вытрымка з біяграфіі Альбуса Дамблдора якая хутка будзе выдадзена
Аўтар Рыта Скіттар
Думаючы, што гэта наўрад ці прымусіць яго адчуваць сябе горш, чым ён ужо сябе адчуваў, Гары пачаў чытаць: