Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Ганарлівая і фанабэрлівая, Кендра Дамблдор не магла вынесці таго, каб застацца ў гэтым жорсткім свеце шаблонаў і ярлыкоў пасля адданага галоснасці арышту яе мужа і зняволення яго ў Азкабан. Таму яна вырашыла парваць усе сувязі і перасяліцца ў Годрыкаву Лагчыну, вёску, якая пазней стане знакамітай з-за сцэны дзіўных уцёкаў Гары Потэра ад Самі-Ведаеце-Каго.
Як створаны па шаблоне свет, Годрыкава Лагчына была хатай для мноства сем’яў чараўнікоў, але т.я. Кендра нікога з іх не ведала, яна дужалася б з цікавасцю з нагоды злачынства яе мужа, з якім яна сутыкнулася ў вёсцы, дзе жыла раней. Неаднаразова даючы адпор дружалюбным візітам сваіх новых суседзяў-чараўнікоў, яна хутка зрабіла так, што ў справы яе сям’і ніхто не ўмешваўся.
— Зачыніла дзверы перад маім носам, калі я павітала яе пачкам дамашніх тартоў-качалкоў, — сказала Бацільда Багшот. — У першы год іх знаходжання там, я бачыла толькі двух хлопчыкаў. Не ведала б, што ў іх ёсць дачка, калі б я не збірала Заўныўкі пры месяцовым святле той зімою, калі яны пераехалі, і я ўбачыла, як Кендра вяла Арыяну на задні двор. Правяла яе вакол лужка адзін раз, дужа трымаючы яе, потым павяла яе ўнутр. Нават і не ведаю, што думаць.
Здавалася, што Кендра думала, што яе пераезд у Годрыкаву Лагчыну быў выдатнай магчымасцю, каб раз і назаўжды схаваць Арыяну, нешта, што яна, мусіць, планавала гадамі. Гэта быў узрушаючы час.
Але Арыяне ледзь споўнілася сем гадоў, калі яна бясследна знікла, а сем гадоў — гэта час у якім выяўляецца магія, калі яна прысутнічае, і з гэтым згаджаюцца шматлікія эксперты. Ніхто з тых, хто жыве цяпер не памятае, каб Арыяна дэманстравала хоць найменшыя прыкметы сваіх здольнясцяў. Таму ясна, здаецца, што Кендра вырашыла, што лепш схаваць існаванне сваёй дачцы, чым пакутаваць ад сораму ад прызнання таго, што яна нарадзіла сквіба. Пераезд ад сяброў і суседзяў, якія ведалі Арыяну, вядома, спрасціў бы іх становішча. Браты адказвалі на няспрытныя пытанні, як навучыла іх маці: “Мая сястра занадта хворая для школы”.
На наступным тыдні: Альбус Дамблдор у Хогвартсу. Прызы і прытворства.
Гары памыляўся: тое, што ён прачытаў, прымусіла яго адчуць сябе горш. Гары паглядзеў на фатаграфію відавочна шчаслівай сям’і. Гэта было праўдай? Як ён мог гэта пазнаць? Ён жадаў адправіцца ў Годрыкаву Лагчыну, нават калі Бацільда была не ў стане размаўляць з ім: ён жадаў наведаць месца, дзе ён і Дамблдор абодва страцілі тых, каго кахалі. Ён адпускаў газету, каб спытаць меркаванне Рона і Герміёны, калі аглушальны трэск рэхам аддаўся па кухні.
Упершыню за тры дня Гары забыў аб Крычары. Яго неадкладнай думкай было, што Люпін зноў уварваўся у пакой, і на дзелю секунды, ён не звярнуў увагі на масу канечнасцяў, якія змагаліся і якія з’явіліся з паветра прама побач з яго крэслам. Ён паспяшаўся ўстаць на ногі, у той час як Крычар паспрабаваў развязаць сябе і, нізка пакланіўшыся Гары, ён пракаркаў:
— Крычар вярнуўся са злодзеем Мундунгусам Флетчэрам, гаспадар.
Мундунгус ускарабкаўся ўверх і дастаў палачку, Герміёна, тым не менш, была занадта хуткая для яго.
— Экспеліармус!
Палачка Мундунгуса ўзляцела ў паветра, і яе злавіла Герміёна. Мундунгус са звар’яцелым поглядам пабег да лесвіцы. Рон злавіў яго за ногі і Мундунгус зваліўся на каменную падлогу, пасля чаго прычулася прыглушанае храбусценне.
— Што? — закрычаў ён, спрабуючы вырвацца з “абдымак” Рона. — Што я вам зрабіў, а? Паслалі сачыць за мной эльфа, што вам трэба? Што я зрабіў. Адвалі, ну-ка адчапіся…
— Ты не ў тым стане, каб жаліцца, — сказаў Гары. Ён кінуў газету ўбок, хутка перасёк кухню і ўстаў на калены перад Мундунгусам, які перастаў змагацца і выглядаў напалоханым. Рон, затыхаючы, падняўся і ўбачыў, як Гары прыставіў палачку прама да носу Мундунгуса. Той смярдзеў потам і тытунёвым дымам. Яго валасы і адзежа былі ў жудасным стане.
— Крычар просіць прабачыць яго за гэтак познюю дастаўку злодзея, гаспадар, — кракнуў эльф. — Флетчэр ведае, як зрабіць так, каб яго не злавілі, ведае шчыліны. Тым не менш, Крычар прыціснуў злодзея.
— Ты малайчына, Крычар, — сказаў Гары, і эльф нізка пакланіўся.
— Так, у нас ёсць да цябе некалькі пытанняў, — сказаў Гары Мундунгусу, які тут жа прыняўся крычаць.
— Я запанікаваў. Добра? Я наогул не жадаў нікуды ісці, без крыўд, я не выклікаўся паміраць замест цябе, а за мной гнаўся Сам-Ведаеш-Мацер-Яго-Хто, хто заўгодна б на маім месцы драпануў. Я ж казаў, што не жадаў гэтага рабіць…
— Да тваёй звесткі, ніхто з нас адтуль не апарыраваў, — сказала Герміёна.
— Ой, героі, паглядзіце на іх, толькі я нават выгляду не рабіў, што жадаў памерці…