Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Усё яшчэ застаецца група Пажыральнікаў Смерці, якія назіраюць за хатай, — сказаў ён Рону, працягваючы есць. — Больш, чым звычайна. Як быццам яны чакаюць, што мы выйдзем усе разам, нясучы з сабой школьныя куфары, і накіруемся на “Хогвартс-Экспрэс”
Рон зірнуў на гадзіннік.
— Я думаў аб гэтым увесь дзень. Ён адбыў каля шасці гадзін таму. Дзіўна не быць там зараз, праўда?
Перад уяўным позіркам Гары паўстаў паравозны дым, за якім яны з Ронам аднойчы накіроўваліся па паветры, і пунсовы вусень, які віхляе паміж палямі і ўзгоркамі. Ён быў упэўнены, што Джыні, Нэвіл і Луна зараз былі там, сядзелі разам, магчыма, разважаючы, дзе знаходзіцца ён, Рон і Герміёна, або спрачаючыся, якім чынам лепш сабатаваць рэжым Снэйпа.
— Яны ледзь не ўбачылі мяне, калі я вяртаўся, — сказаў Гары. — Я няўдала прызямліўся на верхнюю прыступку, і Плашч саслізнуў.
— Са мной гэта адбываецца ўвесь час. О, вось і яна, — дадаў Рон, паварочваюся на сваім сядзенні так, каб бачыць Герміёну, якая увайшла на кухню. — І што, у імя Мерліна, гэта было?
— Я ўспомніла, — выдвізнула Герміёна.
Яна прынесла з сабой вялікую апраўленую карціну, якую зараз паставіла на падлогу перад тым, як дастаць сваю вышытую пацеркамі сумку з буфета. Адчыніўшы яе, яна пачала запіхваць туды карціну, і, нягледзячы на тое, што карціна была вызначана занадта вялікай, каб змясціцца ў сумачку, праз некалькі секунд яна знікла, як і шматлікія іншыя рэчы, у яе ёмістых глыбінях.
— Фінэас Нігелус, — растлумачыла Герміёна, кінуўшы сумку на кухоны стол, куды яна звалілася з звычайным гучным звонам.
— Прабач? — спытаў Рон, але Гары зразумеў. Малюнак Фінэаса Нігелуса Блэка мог падарожнічаць паміж яго партрэтамі на Плошчы Грыма і ў кабінеце главы Хогвартса, круглым памяшканні, дзе Снэйп, без сумнення, сядзеў зараз, светкавальны ўладальнік калекцыі найдакладных срэбных чарадзейных прылад, якія прыналежылі Дамблдору, каменнага пенсіва, Капелюша-Сартавальніка, і, калі ён не быў куды-небудзь перанесены, меча Грыфіндора.
— Снэйп мог адправіць Фінэаса Нігелуса сюды, каб ён сачыў для яго за тым, што адбываецца ў хаце, — растлумачыла Рону Герміёна, заняўшы сваё месца за сталом, — але хай зараз ён паспрабуе, усё, што Фінэас Нігелус зможа ўбачыць — гэта ўнутранасці маёй сумачкі.
— Выдатная думка! — сказаў Рон, які выглядаў уражаным.
— Дзякуй, — усміхнулася Герміёна, прыцягваючы да сабе свой суп. — Такім чынам, Гары, што яшчэ адбылося сёння?
— Нічога, — адказаў Гары. — Сем гадзін сачыў за ўваходам у Міністэрства. Нават следа яе не бачыў. Затое бачыў твайго бацьку, Рон. Выглядае добра.
Рон удзячна кіўнуў. Яны пагадзіліся, што занадта небяспечным было б спрабаваць звязацца з містэрам Уізлі, калі той уваходзіць або выходзіць з Міністэрства, бо ў гэты час яго акружаюць іншыя міністэрскія службоўцы. Аднак, падбадзёрвальнай была магчымасць час ад часу зірнуць на яго, нават калі ён выглядаў вельмі стомленым і ўстрывожаным.
— Бацька казаў, што большасць міністэрскіх службоўцаў выкарыстоўваюць камінную сетку для таго, каб хадзіць на працу, — сказаў Рон. — Вось чаму мы не бачылі Амбрыдж. Яна ніколі не будзе хадзіць пешшу, яна думае, што яе персона занадта важная.
— А што наконт той смешнай старой ведзьмы і маленькага чараўніка ў блакітнай мантыі? — спытала Герміёна.
— Так, гэты тып з Магічнага абслугоўвання, — дадаў Рон.
— Адкуль ты ведаеш, што ён працуе ў Магічным абслугоўванні? — спытала Герміёна, і яе лыжка завісла на палове шляху.
— Бацька казаў, што ўсе службоўцы Магічнага Абслугоўвання носяць блакітныя мантыі.
— Але ты ніколі не казаў гэтага!
Герміёна кінула лыжку і прыцягнула да сябе стос цыдулак і карт, якія яна і Рон вывучалі ў момант прыходу Гары.
— Тут няма нічога аб блакітных мантыях, нічога! — сказала яна, ліхаманкава прагортваючы ўсе паперы.
— Ну, гэта ж не важна?
— Рон! Усё важна! Калі мы збіраемся прабрацца ў Міністэрства і не патрапіць у палон, у той час, калі яны памешаныя на недапушчэнні ўварванняў, кожная дробязь мае значэнне! Мы зноў і зноў праглядаем усё, і які сэнс у нашых вылазках на выведку, калі ты нават не турбуеш сябе сказаць нам…
— З глузду з’ехаці, Герміёна, я забыўся адну дробязь…
— Ты разумееш або не, што цяпер, пэўна, у цэлым свеце няма больш небяспечнага месца для нас, чым Міністэрства…
— Я думаю, трэба зрабіць гэта заўтра, — сказаў Гары.
Вусны Герміёны яшчэ працягвалі рухацца, але яна не прамаўляла ні гуку. Рон здушыўся сваім супам.