Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— І гэтыя сур’ёзныя змены ў палітыцы Міністэрства, — выказаў здагадку Гары. — Уключаць настройванне света чараўнікоў супраць мяне, замест Вальдэморта?
— Так, гэта іх частка, — зноў уздыхнуў Люпін. — І гэта завяршальная рыска. Цяпер, калі Дамблдор памёр, ты — Хлопчык, Які Выжыў — павінен быў стаць сімвалам і аб’яднальнай кропкай любога супраціўлення Вальдэморту. Але прапанаваўшы, што ты маеш дачыненне да смерці старога, Вальдэморт не толькі павялічыў кошт за тваю галаву, але і пасеяў сумненне і страх тых, хто б мог бы абараніць цябе. А паміж тым, Міністр пачаў рух супраць Магланароджаных, — Люпін паказаў на “Штодзённы Вяшчун”. — Паглядзі на другой старонцы.
Герміёна перагортвала старонкі з той жа агідай, з якой яны трымала Сакрэты Цёмных Мастацтваў.
— “Камісія па рэгістрацыі магланароджаных!”, — зачытала яна ўголас.
— “Міністар Магіі праводзіць апытанне так званых “магланароджаных”, каб лепш зразумець, адкуль яны сталі ведаць магічныя тайны.
Нядаўняе даследаванне, прадпрынятае Аддзелам Тайнаў адкрыла, што магія можа перадавацца толькі з пакалення ў пакалення Чараўнікоў. Пры адсутнасці пэўнага чарадзейнага радаводу, такім чынам, так званыя “магланароджаныя” хутчэй за ўсё атрымалі магічную сілу шляхам крадзяжу або насілля.
Міністр вырашыў вынішчыць гэтых узурпатаў магічнай сілы, і разаслаў кожнаму так званаму “магланароджанаму” запрашэння на гутарку ў нядаўна створанай Камісіі па рэгістрацыі магланароджаных”.
— Людзі не дадуць гэтаму здарыцца, — выказаўся Рон.
— Гэта адбываецца, Рон, — адказаў Люпін. — На магланароджаных вядзецца аблава, пакуль мы гаворым.
— Але як, яны лічаць, можна выкрасці магію? — спытаў Рон. — Гэта вар’яцтва, калі б можна было красці магію, то нідзе не было ніякіх сквібаў, няўжо не так?
— Я ведаю, — адказаў Люпін. — Як бы то ні было, пакуль чалавек не дакажа, што мае хоць аднаго чараўніка ў радні, зараз лічыцца, што ён набыў магічную сілу незаконным шляхам і павінен панесці пакаранне.
Рон кінуў погляд на Герміёну, затым сказаў:
— Што калі чыстакроўныя і паўкроўныя чараўнікі аб’яднаюцца ў сям’ю? Я буду ўсім казаць, што Герміёна — мая кузіна…
Герміёна накрыла руку Рона сваёй і сціснула яе.
— Дзякуй, Рон, але я не магу дазволіць табе…
— У цябе не застанецца выбару, — люта сказаў Рон, таксама сціскаючы яе руку. — Ты вывучыш маё фамільнае дрэва так, што зможаш адказаць на ўсе пытанні па ім.
Герміёна слаба ўсміхнулася.
— Рон, паколькі мы знаходзімся ў бегах з Гары Потэрам, чараўніком, які знаходзіцца ў пошуках, я не думаю, што гэта мае значэнне. Калі б я вярнулася ў школу, усё было б па-іншаму. А якія планы ў Вальдэморта на Хогвартс? — спытала яна ў Люпіна.
— Наведванне цяпер абавязкова для кожнай юнай ведзьмы і чараўніка, — адказаў ён. — Гэта было абвешчана ўчора. Гэта істотная змена, таму што раней яно ніколі не было абавязковым. Вядома, практычна кожная ведзьма або чараўнік у Брытаніі навучаліся ў Хогвартсу, але іх бацькі мелі права навучаць іх дома або пасылаць за мяжу, калі яны аддавалі перавагу. Такім чынам, у Вальдэморта будзе перад вачамі ўся папуляцыя чараўнікоў з юнага ўзросту. Гэта, да таго ж, з’яўляецца яшчэ адным сродкам адсявання магланароджаных, паколькі студэнтам павінен прысвойвацца Статут Крыві — пасведчанне таго, што яны даказалі Міністру іх магічнае паходжанне — перш, чым ім дазваляецца наведваць заняткі.
Гары адчуў сябе саслабленым і злым: у гэтае імгненне ўсхваляваныя аддзінаццацігодкі, мабыць, выбудоўвалі стосы новых кніг заклёнаў, не асцерагаючыся, што яны могуць ніколі не ўбачыць Хогвартс, роўна як і сваі сем’і.
— Гэта… гэта… — ён мармытаў, спрабуючы знайсці словы, якія справядліва адпавядалі б жаху яго думак, але Люпін ціха перапыніў яго:
— Я ведаю, — Люпін імгненне вагаўся. — Я зразумею, калі ты не зможаш пацвердзіць гэта Гары, але Ордэн знаходзіцца пад уражаннем, што Дамблдор пакінуў табе паручэнне.
— Пакінуў, — адказаў Гары. — І Рон, і Герміёна разам са мной выконваюць яго, ідуць са мной.
— Ці можаш ты прызнацца мне, у чым складаецца твая місія?
Гары паглядзеў у пакрыты раннімі маршчынамі твар, абрамлены густымі, але сіваватымі валасамі, і вельмі жадаў адказаць па-іншаму: