Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Тым часам, унутры хаты нумар 12, Гары толькі што ўвайшоў у хол. Ён амаль страціў раўнавагу, калі апарыраваў на верхнюю прыступку лесвіцы перад уваходнымі дзвярамі, і думаў, што Пажыральнікі Смерці маглі заўважыць на момант яго каленку. Акуратна зачыніўшы за сабой уваходныя дзверы, ён зняў Плашч-Нябачнік, накінуў яго на локаць, і паспяшаўся мінуць праз змрочны калідор, які вёў з хола, да дзвярэй у склеп, сціскаючы ў руцэ выкрадзеную копію “Штодзённага Вяшчуна”.
Звычайны ціхі шэпт: “Сэверус Снэйп” павітаў яго, халодны скразняк абліў яго цела, і язык застыў на імгненне.
— Я не забіваў цябе! — сказаў ён, калі да яго вярнулася здольнасць казаць, і затрымаў сваё дыханне, калі пыльны прывід падарваўся. Мінуючы палову шляху па лесвіцы, якая вяла ў кухню, каб апынуцца па-за дасяжнасцю слыху Місіс Блэк і атрэсшы з сябе пыл, ён вымавіў:
— У мяне ёсць навіны, і яны вам не спадабаюцца.
Кухня была амаль непазнавальная. Кожная паверхня цяпер ззяла. Медныя бляшаначкі і рондальчыкі былі начышчаныя да ружовага бляску, драўляная стальніца ільмнілася, чашкі і падносы, ужо гатовыя да вячэры, паблісквалі ў святле весела гуляючага агню, на якім кіпеў кацёл. Аднак нішто ў гэтым памяшканні не зведала больш драматычных змен, чым дамавы эльф, які спяшаўся насустрач Гары. Эльф быў закутаны у снежна-белы ручнік, яго валасы былі чыстыя і пухнатыя, як бавоўна. Медальён Рэгулуса боўтаўся на тонкіх грудзях.
— Дазвольце разуцца, спадар Гары, калі Вам будзе заўгодна, і памыць рукі перад вячэрай, — пракаркаў Крычар, прымаючы у яго Плашч-Нябачнік, каб павесіць яго на крук, які тарчаў з сцяны, побач з шматлікімі свежавымытымі старамоднымі мантыямі.
— Што здарылася? — са страхам спытаў Рон. Ён і Герміёна вазіліся з купкай грубіянска набросаных запісак, нататак і ад рукі намаляваных карт, якія захламлялі далёкую частку выцягнутага кухоннага стала, але зараз уся іх увага была прыкавана да Гары, які падышоў да іх і кінуў газету паўзверх зрывак пергамента.
Вялікая фатаграфія знаёмага чарнавалосага мужчыны з кручкаватым носам глядзела на іх з-пад загалоўка, у якім значылася:
“Сэверус Снэйп зацверджаны ў якасці главы Хогвартса”.
— Не! — выклікнулі Рон і Герміёна.
Герміёна аказалася хутчэй, і, схапіўшы газету, пачала чатаць уголас артыкул, які прыкладаўся да выявы.
“Сэверус Снэйп, які даўно займаў пасаду настаўніка зельеварэння ў школе вядзьмарства і чараўніцтва “Хогвартс”, сёння быў прызначаны яго новым главой, што стала найболей важным з шматлікіх змен у кадравым складзе гэтай старажытнай школы. З прычыны адстаўкі настаўніка маглазнаўства, Алекта Кэроў зойме гэты пост, тады як яе брат, Амікус, стане выкладчыкам Абароны ад Цёмных Мастацтваў.
— Я прывітаю магчымасць падтрымаць лепшыя традыцыі і каштоўнасці чараўнікоў…”
— Такія, як здзясненне забойстваў і адразанне чалавечых вушэй, я лічу! Снэйп! Снэйп у кабінеце Даблдора! Мерлінавы штаны! — закрычала яна, ад чаго Гары і Рон падскочылі на месцы. Яна выскачыла з-за стала і паспяшалася прэч, крыкнуўшы на хаду: — Я вярнуся праз хвіліну!
— Мерлінавы штаны? — здзіўлена паўтарыў Рон. — Яна, мабыць, праўда ўзвар’яваная. Ён працягнуў да сабе газету і прабег вачамі артыкул аб Снэйпе.
— Іншыя настаўнікі не пагодзяцца з гэтым, МакГонагалл, і Флітвік, і Спроўт, яны ўсе ведаюць праўду, ведаюць, як загінуў Дамблор. Яны не прымуць Снэйпа ў якасці дырэктара. І хто такія гэтыя Кэроў?
— Пажыральнікі Смерці, — сказаў Гары. — Унутры ёсць іх фатаграфіі. Яны былі на вяршыні вежы, калі Снэйп забіў Дамблдора, так што яны яго сябры, і, — з гаркатой працягнуў Гары. — Я не думаю, што ў іншых настаўнікаў ёсць выбар, на самой справе. Калі за спіной Снэйпа стаяць Міністэрства і Вальдэморт, то трэба выбіраць: або яны застаюцца і выкладаюць, або праводзяць некалькі выдатных гадоў у Азкабане, і то пры вызначаным шанцаванні. Я лічу, яны застануцца, каб паспрабаваць абараніць вучняў.
Крычар з шумам падышоў да стала, нясучы ў руках вялікі рондаль, і стаў разліваць суп у старажытныя чашы, як звычайна, прысвістваючы між зубамі.
— Дзякуй, Крычар, — сказаў Гары, перагортваючы “Вяшчун”, каб не бачыць твар Снэйпа. — Ну, затое зараз мы сапраўды ведаем, дзе ён.
Ён пачаў есці суп. Якасць крычараўскай ежы рэзка ўзрасла з тых часоў, як яму быў падараваны медальён Рэгулуса. Сённяшні французскі цыбулявы суп быў лепшым з тых, што Гары калі— небудзь еў.