Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

— Nawet twoje przeprosiny są aroganckie — wycedziłem. — Kilka razy w życiu mnie przeproszono. Zrobił to nawet Mrok. Umiem odróżnić skruchę od buty i bezczelności. Gdy popełni się błąd, przyznanie się do tego nie jest hańbą i nikogo nie upokarza. Jest dowodem mądrości i odwagi. Może kiedyś się tego dowiesz, ale mnie to niewiele obchodzi. Niech się tym martwi Mrok albo ktoś, kto w ataku zaćmienia umysłu postanowi z tobą żyć. Ja i tak wkrótce muszę stąd odejść i nie sądzę, żeby udało mi się długo przeżyć. Więc skończ z tym ukłonem, bo to się robi śmieszne.

Wyprostowała się, a potem uklękła na ziemi i otworzyła pokrywę kosza.

— Nie jestem Amitrajką. Jestem wolnym człowiekiem. Umiem wypełnić rozkaz, ale umiem też myśleć. Myślałam, że Kirenenom wolno myśleć. Każdy ma swoją Drogę Pod Górę, którą przemierza sam, nei?

— Tak, tylko że jest wojna. W czasie wojny ktoś musi dowodzić. Padają rozkazy, które trzeba wykonywać, nawet jeśli wydają się głupie. Dowódca polowy nie może tłumaczyć każdemu włócznikowi, dlaczego teraz chce szyk klina, a za chwilę „bycze rogi". Wydaje rozkaz. Sam muszę taki wypełnić, choć nie rozumiem, po co. To agiru. Zgodziłem się na to, bo jestem wolny. I skoro się zgodziłem, to teraz jestem posłuszny. Zostaw te miski, nie musisz przy mnie siedzieć. Umiem sam jeść.

— Muszę — oznajmiła ponuro. — Mrok nie tylko kazał mi cię przeprosić, ale też usługiwać przy posiłku, jak służącej.

— Litości... — westchnąłem. — Zwalniam cię z tego rozkazu.

— Nie możesz. To moje agiru. Jedynie Mrok może mnie zwolnić.

Usiadłem na gładkiej skale i patrzyłem, jak wyciąga z kosza kawałek czystej maty, blaszane miski włożone jedna na drugą, łyżki i szczypczyki.

Nałożyła potrawkę. Mięso, warzywa i ostry sos. Hyszmysz. Był aromatyczny, ale palił jak ogień. Ponoć pozwalał unikać zatrucia, nawet jeśli mięso było popsute. Wojskowe jedzenie. Potrawka, durra, trochę chleba, długa cebula, by uniknąć zgnilizny dziąseł.

Wyjęła tykwę i nalała mi palmowego wina.

— Nałóż sobie także — powiedziałem. — Wystarczy dla dwojga. Ja teraz niewiele jem.

— Miałam ci usługiwać, nie towarzyszyć — odparła z uporem.

Wzruszyłem ramionami.

— Nie ma dość naczyń — odezwała się po jakimś czasie.

— Jest pusta miska od kaszy — zauważyłem. — W koszu jest też jeszcze jedna łyżka. Wino możemy pić z jednej czarki.

— Coś takiego! To byłoby prawie jak pocałunek. Co ty sobie wyobrażasz?

— Mówiłem ci już, że jest wojna. A wojna jest okropna.

Robiło się ciemno. Na tarasie poniżej po kolei zapalały się małe ogniska, migocące w mroku niczym rozsypane rubiny.

Woda westchnęła, przewróciła oczami, lecz nałożyła sobie durry i potrawki do drugiej miski. Milczeliśmy.

— Co to znaczy, że jesteś Nosicielem Losu?

— To znaczy, że muszę pójść, gdzie mi kazano, chociaż nie ma w tym widocznego sensu. Bo Wiedzący uważali, że z tego ma wyniknąć jakieś dobro dla nas wszystkich. To wszystko. Ale nie pytaj, co to naprawdę znaczy. Dla mnie nic. Podobno są linie zdarzeń, które łączą ludzi, rzeczy i miejsca.

— To po prostu los — odparła. — Każdy ma jakiś los. Swoją Drogę Pod Górę. Tylko że wszystko zależy od tego, co wybierzesz w danej chwili życia. Można iść wieloma ścieżkami. Twój los będzie inny zależnie od tego, czy spróbujesz mnie teraz pocałować, skoczysz z tego urwiska, wylejesz sobie sos na głowę, czy spokojnie zjesz kolację. Ale niewiele więcej możesz wybrać. Bowiem nie utoniesz tutaj ani nie odfruniesz. Zatem każdy ma wiele losów. Wiedzący musieli uznać, że istnieje taka wersja twojego losu, która wpłynie na nas wszystkich. Zazwyczaj niesie się Pod Górę własny. Ale ty jesteś inny. Wleczesz widocznie na barkach ścieżkę życia tysięcy Kirenenów, mimo że o tym nie wiesz. Dlatego jesteś Nosicielem Losu.

— Dużo mi lżej od tego — burknąłem. — Zapal, proszę, lampę.

Skrzesała ogień i po chwili migotliwy płomyk pomalował jej twarz złotym blaskiem. Wielkie, podłużne oczy, płaski nos i pełne, kształtne usta, jakby trochę za duże do jej drobnej twarzy. Niezbyt długie, ciemnofioletowe włosy, z tyłu związane na karku w mały kucyk, niemal znikły w ciemności nocy.

— Byłoby lepiej, gdyby Wiedzący powiedzieli mi, o co im chodzi. Gdybym wiedział, co mam zrobić, po prostu bym to zrobił. A tak wskazali mi tylko jakiś kierunek. Skąd mam wiedzieć, który wybór będzie właściwy? Sama powiedziałaś, że każdy ma wiele losów. Jak więc mam podążyć za tym, który jest dobry dla Kirenenów? Jak mam go rozpoznać? Wiedza, że od tego zależy przyszłość wszystkich, wcale mi nie pomaga. Mam skoczyć z urwiska? Czy cię pocałować?