Każde martwe marzenie

Gdy­by oczy były lam­pa­mi, och, gdy­byż oczy były lam­pa­mi, to ogień, któ­ry za­pa­lił się w źre­ni­cach po­rucz­ni­ka, roz­świe­tlił­by cały na­miot.

— Ce­sarz?

— Ce­sarz nie zro­bi nic, co na­ra­zi­ło­by na szwank in­te­re­sy Im­pe­rium — w gło­sie La­skol­ny­ka znów po­ja­wi­ły się je­dwab i ko­ron­ki umo­czo­ne w oli­wie. — Wszel­kie plot­ki o tym, ja­ko­by jego wy­so­kość an­ga­żo­wał się w dzia­ła­nia ma­ją­ce wpływ na we­wnętrz­ną po­li­ty­kę na­szych przy­ja­ciół, są oszczer­stwa­mi.

— Więc cze­go te­raz chce… cze­go ty chcesz, ge­ne­ra­le? Po co tu przy­je­cha­łeś?

— Po wie­dzę, jak już wspo­mnia­łem. — Kha-dar był znów sobą, spo­koj­nym, rze­czo­wym ofi­ce­rem. — O czę­ści tego, co mnie cie­ka­wi, już się do­wie­dzie­li­ście, a je­śli cho­dzi o resz­tę… o was w szcze­gól­no­ści… Do­brze by było, gdy­bym wie­dział, ja­kie ma­cie pla­ny, ocze­ki­wa­nia i na­dzie­je. Nie mo­że­cie tkwić na tych wzgó­rzach, kar­miąc lu­dzi zdo­bycz­ną ko­ni­ną, bo Ko­no­wer­czy­cy i inni w koń­cu zmą­drze­ją i prze­sta­ną na was po­sy­łać jaz­dę. Poza tym pew­nie wkrót­ce sól wam się skoń­czy.

Krwa­wy Ka­hel­le uśmiech­nął się. Le­ciu­teń­ko, ale to był pierw­szy szcze­ry uśmiech, jaki Ka­ile­an u nie­go zo­ba­czy­ła.

— Pod Po­mwe nie po­sze­dłem po ko­ni­nę, ale wzią­łem sól i becz­ki, bo wie­dzia­łem, że bę­dzie jej dużo. Za­wsze jest dużo, gdy jaz­da po­pie­ści się z ko­zła­mi i czwo­ro­bo­kiem pi­ki­nie­rów.

— Więc po co wy­da­łeś im bi­twę?

— Wi­dzia­łeś, co zro­bi­li? Wi­dzia­łeś mury mia­sta?

— Tak. Ze­msta?

— Też. Ale oni nie po­prze­sta­li na wy­mor­do­wa­niu wła­snych nie­wol­ni­ków. Mie­li ty­siąc Sło­wi­ków i dwa ty­sią­ce na­jem­ni­ków na ko­niach i za­czę­li po­lo­wać na na­szych lu­dzi. Wy­sy­ła­li pa­tro­le po dwie­ście, trzy­sta koni, urzą­dza­li łowy na gru­py, któ­re do nas ucie­ka­ły. Wie­sza­li ich na miej­scu albo w mie­ście. W pro­mie­niu pięć­dzie­się­ciu mil od Po­mwe ża­den nie­wol­nik nie mógł być pe­wien swo­je­go losu. Tam­tej­sza rada miej­ska pła­ci­ła zło­tem za gło­wę każ­de­go za­bi­te­go.

— Kciuk nic mi o tym nie po­wie­dział.

— Ten z Psiar­ni? Wię­cej zro­bi­li dla nas me­ekhań­scy kup­cy niż Oga­ry.

— Jak?

— Co?

— Jak po­ma­ga­ją wam kup­cy? I któ­rzy?

Sto­ją­cy przy sto­le męż­czyź­ni wy­mie­ni­li spoj­rze­nia. Nie. Ta­kich in­for­ma­cji nie prze­ka­żą ni­ko­mu. Na­wet gdy­by stał przed nimi sam ce­sarz.

— Ci lu­dzie ry­zy­ku­ją ży­ciem. Nie­któ­rzy z nich na­wet ży­ciem za­pła­ci­li. A jak? In­for­ma­cja­mi i pie­niędz­mi. Zło­tem i sre­brem.

— A wy ku­pu­je­cie za nie…?

— Je­dze­nie, że­la­zo, z któ­re­go moż­na wy­ko­nać broń. Leki. Go­to­wą broń też. Tu­taj pod każ­dym więk­szym mia­stem jest ka­ra­wan­se­raj, a w nim straż­ni­cy ka­ra­wa­no­wi, na­jem­ni­cy, byli żoł­nie­rze szu­ka­ją­cy przy­go­dy. Część z nich ma za­pa­so­wą broń, nie­po­trzeb­ną na co dzień. Część ma dość ro­zu­mu, by wie­dzieć, że póki trwa po­wsta­nie, póty kup­cy nie ru­szą na pół­noc. Więc może le­piej sprze­dać zbęd­ny ekwi­pu­nek, niż pa­trzeć, jak po­kry­wa się rdzą? Poza tym… nie­któ­rzy miej­sco­wi han­dla­rze sprze­da­dzą ci wszyst­ko, je­śli do­brze za­pła­cisz. A my pła­ci­my ży­wym krusz­cem.

— Ile kom­pa­nii dasz radę tak uzbro­ić?

— Nie­wie­le. Po­le­ga­my głów­nie na tym, co zdo­bę­dzie­my i zro­bi­my sami.

— I co pla­nu­je­cie? — La­skol­nyk nie po­zwo­lił mu dłu­żej zba­czać z te­ma­tu. — Jak dłu­go za­mie­rzasz tu­taj sie­dzieć?

Nie­spo­dzie­wa­nie ode­zwał się Uwa­re Lew, i to chy­ba, co za­su­ge­ro­wał lek­ki gry­mas na twa­rzy Ka­he­la-saw-Kir­hu, wbrew in­ten­cjom resz­ty po­wstań­czych do­wód­ców.

— Dwa księ­ży­ce — wy­mru­czał czar­ny ol­brzym. — Za dwa… w me­ekhu to bę­dzie mie­sią­ce, tak? Za dwa mie­sią­ce i dzie­sięć dni za­cznie się pora desz­czów. Może dzień wcze­śniej lub póź­niej, ale za­cznie się na pew­no. Bę­dzie pa­dać, co dzień dłu­żej, aż w koń­cu przez mie­siąc bę­dzie lało bez prze­rwy. Trud­no się żyje w tych la­sach na­wet te­raz, a w cza­sie pory desz­czo­wej zu­peł­nie się do tego nie na­da­ją. Nie da się po­lo­wać, upra­wiać zie­mi, po­dró­żo­wać. Wszyst­kie dróż­ki zmie­nia­ją się w bło­to, ro­bac­two wy­ła­zi z każ­de­go za­ka­mar­ka, po­ja­wia­ją się cho­ro­by, go­rącz­ka, bie­gun­ka, śmierć. Mu­si­my stąd ru­szyć naj­póź­niej za dwa mie­sią­ce albo zo­sta­wi­my tu swo­je ko­ści.