Każde martwe marzenie

W mia­rę jak wódz nie­wol­ni­ków mó­wił, jego ra­mio­na pro­sto­wa­ły się, a głos na­bie­rał ostro­ści. Ka­ile­an wie­dzia­ła już, że czar na­zwi­ska La­skol­ny­ka rze­czy­wi­ście na nie­go nie dzia­łał, otrzą­snął się już z za­sko­cze­nia i pod­jął de­cy­zję.

— Wie­my, że Im­pe­rium nie wy­śle nam na po­moc ar­mii. Nie tyl­ko dla­te­go, że to da­le­ko. Me­ekhan sprze­da­je tu­taj stal, miedź, cynę, por­ce­la­nę, szkło i wie­le in­nych to­wa­rów, w za­mian za przy­pra­wy, ba­weł­nę, je­dwab, zło­to i klej­no­ty. Więc zgo­dzę się z Pore Lun Dha­ro, że nasz bunt jest wie­lu lu­dziom w Im­pe­rium nie na rękę. Nie! — Krwa­wy Ka­hel­le uniósł obie dło­nie w górę, uci­na­jąc ri­po­stę La­skol­ny­ka. — Nic nie mów. Je­ste­śmy z po­ko­le­nia, któ­re za­zna­ło zdra­dy. Gdy wstę­po­wa­łem do ar­mii, przy­się­ga­łem sło­wa­mi „i to­wa­rzy­sza w boju nie opusz­czę”. Pa­mię­tasz? Rota brzmi tak samo dla pie­cho­ty i jaz­dy. Są­dzi­łem, że ta przy­się­ga chro­ni tak­że mnie. A jed­nak opusz­czo­no nas. Przez te wszyst­kie lata z nie­wo­li wy­ku­py­wa­li się szlach­ci­ce, bo­ga­ci kup­cy i rze­mieśl­ni­cy, ale o ta­kich jak ja, chło­pów i zwy­kłych żoł­nie­rzy bez ko­nek­sji, nikt się nie upo­mniał. O ta­kich jak oni — ski­nął gło­wą na to­wa­rzy­szy — też nie. Do­pie­ro gdy ze­szli­śmy z pól, wy­peł­zli­śmy z ko­palń, gdy pod­pa­li­li­śmy plan­ta­cje i znisz­czy­li­śmy warsz­ta­ty… do­pie­ro te­raz Im­pe­rium so­bie o nas przy­po­mnia­ło. Gdy usły­sza­łem, że tu je­steś, po­my­śla­łem — po­tęż­ne dło­nie za­ci­snę­ły się w pię­ści — po­my­śla­łem, że może coś się zmie­ni­ło. Ale ty przy­sze­dłeś i masz tyl­ko py­ta­nia. Jak? Co? Gdzie? Ostat­nie­go ta­kie­go, któ­ry krę­cił się po obo­zach i je za­da­wał, ka­za­li­śmy…

— … za­ko­pać w mro­wi­sku. — Uwa­re Lew zmie­rzył ich lo­do­wa­tym spoj­rze­niem. Po­dob­ne spoj­rze­nia mie­li po­zo­sta­li do­wód­cy nie­wol­ni­czej ar­mii, gdzieś znik­nę­li ser­decz­ni go­spo­da­rze, a Ka­ile­an uświa­do­mi­ła so­bie, że ona i resz­ta cza­ar­da­nu są tu­taj sami, w środ­ku obo­zu, tyl­ko w ósem­kę. — Prze­stał krzy­czeć, nim słoń­ce po­ko­na­ło ósmą część dro­gi na nie­bie. Sła­be­usz.

Ka­hel-saw-Kir­hu wes­tchnął, roz­luź­nił dło­nie i kon­ty­nu­ował:

— Je­śli je­steś tu z po­le­ce­nia ce­sa­rza, to mu­sisz mieć z nim ja­kiś kon­takt. Może ma­gią, a może po­tra­fisz po pro­stu gło­śno krzy­czeć, nie wiem, ale po­wiedz mu… po­wiedz, że po­trze­bu­je­my cze­goś wię­cej niż słów. I że nie ma tu me­ekhań­skich i in­nych nie­wol­ni­ków. Są tyl­ko nie­wol­ni­cy. No­szą­cy ob­ro­że. I że je­śli Im­pe­rium mo­gło cię tu wy­słać z prze­szło sze­ścio­ma set­ka­mi żoł­nie­rzy, to może ich też przy­słać sześć ty­się­cy. Albo dzie­sięć. To bę­dzie siła, któ­ra co praw­da nie po­bi­je Po­łu­dnia, ale z któ­rą wszy­scy będą się tu li­czyć. Bo tu­taj i te­raz li­czy się tyl­ko to, ile mie­czy masz za sobą. Ile sza­bel i łu­ków. Więc… — Wes­tchnął jesz­cze raz. — Zbli­ża się wie­czór. Nocą nie po­ślę was w dro­gę po­wrot­ną. Zo­stań­cie. A ju­tro opu­ści­cie obóz i wró­ci­cie do Bia­łe­go Ko­no­we­ryn. Nie za­py­ta­łeś, ge­ne­ra­le, co mo­żesz dla nas zro­bić, choć na pew­no chcia­łeś, mam ra­cję? — Gorz­ki uśmiech wy­krzy­wił twarz by­łe­go po­rucz­ni­ka. — Po­trze­bu­ję ko­goś, kto prze­ka­że od nas wie­ści Pani Pło­mie­ni. A te­raz od­pocz­nij­cie. Mo­że­cie roz­glą­dać się po obo­zie Puł­ku Wil­ka, ile chce­cie, mo­że­cie roz­ma­wiać z ludź­mi, oglą­dać ich uzbro­je­nie, pa­trzeć, jak ćwi­czą. Nie wol­no wam jed­nak wy­je­chać za wały. Nie ma­cie śla­dów po ob­ro­żach na szy­jach. A ran­kiem po­pro­szę cię na roz­mo­wę, prze­ka­żę moje po­sel­stwo i dam lu­dzi, któ­rzy od­pro­wa­dzą was pod Po­mwe. Da­lej po­ra­dzi­cie so­bie sami.