De Herrezen Draak

‘Kunnen ze dat?’ hield Egwene vol.

‘Het is de gewoonte,’ zei Sheriam, ‘dat er niet wordt gesproken over wat er binnen de ter’angreaal gebeurt. De angsten van een vrouw zijn de hare.’

‘Kunnen ze het?’

Sheriam zuchtte, wierp weer een snelle blik op de andere Aes Sedai, maakte haar stem zo mogelijk nog zachter en zei sneclass="underline" ‘Dit is iets wat zelfs in de Toren slechts weinigen weten, kind. Je zou het nu niet mogen horen, nu niet, misschien wel nooit, maar ik zal het je vertellen. Er bestaat een... zwakte in de aanleg tot geleiden. Doordat we ons kunnen openstellen voor de Ware Bron, kunnen we ook... geopend worden voor andere dingen.’ Egwene beefde. ‘Kalmeer, kind. Het is niet zo gemakkelijk te doen. Zoiets is niet meer gebeurd, voor zover ik weet – het Licht geve dat het nooit meer gebeurt – na de Trollok-oorlogen. Er waren dertien Gruwheren voor nodig – Duistervrienden die konden geleiden – om de stromen door dertien Myrddraal te weven. Begrijp je? Niet zo gemakkelijk dus. Er bestaan tegenwoordig geen Gruwheren meer. Dit is een geheim van de Toren, kind. Als andere mensen hiervan wisten, zouden we ze nooit kunnen overtuigen dat ze veilig zijn. Alleen een geleider kan zo veranderd worden. Dat is de zwakte van onze kracht. Ieder ander is zo veilig als een burcht; alleen hun eigen daden en wil kunnen hen tot de Schaduw keren.’

‘Dertien,’ zei Egwene met een klein stemmetje. ‘Net zoveel als er de Toren hebben verlaten. Liandrin en twaalf anderen.’ Sheriams gezicht verhardde zich. ‘Daar moet je niet bij stilstaan. Zorg ervoor dat je dat vergeet.’ Ze sprak weer gewoon hardop. ‘De derde keer is voor wat zal zijn. De terugweg komt slechts een keer. Wees standvastig.’

Egwene staarde naar de glanzende boog, staarde naar een onzichtbare verte erachter. Liandrin en twaalf anderen. Dertien Duistervrienden die kunnen geleiden. Moge het Licht ons bijstaan. Ze stapte het licht in. Het vervulde haar. Het scheen door haar heen. Het brandde tot op het bot, ziedde tot in haar ziel. Ze flitste gloeiend in het licht. Licht, help me! Er was niets dan het licht. En de pijn.

Egwene staarde in de staande spiegel en wist niet zeker of ze verbaasder was over de leeftijdloze gladheid van haar gezicht of over de gestreepte stola om haar schouders. De stola van de Amyrlin Zetel. De terugweg komt slechts een keer. Wees standvastig. Dertien.

Ze wankelde, greep zich vast aan de spiegel en viel bijna met spiegel en al op de blauw betegelde vloer van haar kleedkamer. Er is iets verkeerd, dacht ze. Dat verkeerde had niets te maken met haar plotselinge duizeligheid, of eigenlijk: dat voelde niet verkeerd aan. Iets anders. Maar ze had geen enkel idee wat.

Vlak naast haar stond een Aes Sedai, een vrouw met net zulke scherpe jukbeenderen als Sheriam, maar met donker haar en bezorgde bruine ogen en met de handbrede stola van de Hoedster om haar schouders. Maar het was Sheriam niet. Egwene had haar nooit eerder gezien, toch was ze er zeker van dat ze haar even goed kende als zichzelf. Met moeite kon ze de vrouw een naam geven. Beldeine. ‘Bent u ziek, Moeder?’

Haar stola is groen. Dat betekent dat ze uit de Groene Ajah is verheven. De Hoedster komt altijd uit dezelfde Ajah als de Amyrlin die ze dient. Dus als ik – als? – Amyrlin Zetel ben, was ik ook van de Groene Ajah. Die gedachte ontstelde haar. Niet dat ze uit de Groene Ajah was verheven, maar dat ze het idee moest uitwerken. Licht, er is iets mis met mij.

De terugweg komt sle... De stem in haar hoofd verstierf en eindigde in gezoem.

Dertien Duistervrienden.

‘Ik ben in orde, Beldeine,’ zei Egwene. De naam proefde vreemd op haar tong, hij voelde alsof ze hem al jaren had gebruikt. ‘We moeten ze niet laten wachten.’ Wie laten wachten? Ze wist het niet, behalve dat ze zich oneindig droef voelde over een naderend einde, een oneindige tegenzin.

‘Ze zullen ongeduldig worden, Moeder.’ Beldeines stem klonk weifelend, alsof ze de tegenzin van Egwene deelde, maar om een andere reden. Tenzij Egwene het heel mis had, was Beldeine achter dat kalme uiterlijk doodsbang.

‘Als dat zo is, kunnen we het maar het beste snel afhandelen.’ Beldeine knikte, haalde diep adem en liep over het tapijt naar de deur waar haar ambtsstaf met de sneeuwwitte traan van de Vlam van Tar Valon stond, ik neem aan dat het moet, Moeder.’ Ze pakte de staf, hield de deur voor Egwene open en haastte zich toen verder, waardoor ze een stoet van twee personen vormden. De Hoedster van de Kronieken ging de Amyrlin Zetel voor.

Egwene zag weinig van de gangen waar ze doorheen liepen. Ze volgde, diep in gedachten verzonken. Wat is er met me aan de hand? Waarom weet ik het niet meer? Waarom is zoveel van wat ik me... bijna herinner verkeerd? Ze raakte de stola met de zeven kleurige banen om haar schouders aan. Waarom ben ik er half van overtuigd dat ik nog Novice ben?