Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

— Możecie chodzić po dziedzińcu, jeśli zechcecie, lecz żeby opuścić rezydencję, musicie złożyć oficjalną prośbę i uzyskać pozwolenie.

— Jesteśmy wdzięczni, lecz musi pan pamiętać o tym, że zakaz swobodnego poruszania w ciągu dnia bardzo nas skrępuje, jako że rozmiary tego domu bynajmniej nie zaspokajają naszych potrzeb — powiedział Hammond. — Tej nocy tylko ja i kapitan Laurence spaliśmy we własnych pokojach, małych i niestosownych do naszej pozycji, a nasi rodacy zostali upchnięci w bardzo ciasnych wspólnych kwaterach.

Laurence nie zauważył podobnych niedogodności i uznał za nieco absurdalne tak próby ograniczenia ich ruchów, jak i apele Hammonda o przydzielenie im większej przestrzeni, szczególnie kiedy okazało się podczas rozmowy, że w dowód szacunku dla Temeraire’a zwolniono całą wyspę. Jakiś tuzin smoków mógłby mieszkać w kompleksie w komfortowych warunkach, a apartamentów dla ludzi było tyle, że każdy członek załogi Laurence’a mógł mieć do dyspozycji cały budynek. Tak czy owak, rezydencja prezentowała się bardzo dobrze, była wygodna i o wiele bardziej przestronna niż okrętowe kajuty, w których spędzili ostatnie siedem miesięcy; nie widział najmniejszego powodu, by domagać się dodatkowej powierzchni albo ograniczać ich wolność na wyspie. Lecz Hammond i Zhao Wei uprzejmie i z powagą kontynuowali negocjacje.

Ostatecznie Zhao Wei pozwolił im na spacery po wyspie w towarzystwie służących, „jeśli nie będziecie się zbliżać do brzegu i nabrzeży i nie będziecie przeszkadzać patrolom strażników”. Hammond przystał na jego warunki. Zhao Wei napił się herbaty i dodał:

— Oczywiście Jego Wysokość pragnie, aby Lung Tien Xiang obejrzał miasto. Oprowadzę go, kiedy się naje.

— Z pewnością będzie to bardzo pouczające doświadczenie dla Temeraire’a i kapitana Laurence’a — odpowiedział szybko Hammond, zanim Laurence zdążył choćby otworzyć usta. — To bardzo miłe z pańskiej strony, że podarował pan wasze ubranie kapitanowi Laurence’owi, dzięki czemu nie będzie przyciągał uwagi w mieście.

Zhao Wei dopiero teraz zauważył strój Laurence’a, a wyraz jego twarzy wskazywał, że nie ma z tym nic wspólnego. Niemniej dobrze zniósł porażkę.

— Mam nadzieję, że niebawem będziecie mogli wyruszyć, kapitanie — rzucił, skłaniając lekko głowę.

— Pójdziemy do miasta? — zapytał podniecony Temeraire, kiedy go myto i szorowano po śniadaniu, podnosząc mu przednie łapy i czyszcząc pazury. Podobnie potraktowano jego zęby, a młoda służąca wsadziła nawet głowę do jego pyska, by mu wyszorować też tylne.

— Naturalnie — odparł Zhao Wei, szczerze zdziwiony tym pytaniem.

— Może uda wam się obejrzeć plac treningowy smoków, jeśli jest jakiś w obrębie miasta — zasugerował Hammond, który wyszedł do nich przed pawilon. — Z pewnością by cię to zainteresowało, Temeraire.

— Och, tak — powiedział Temeraire, a jego kreza podniosła się nieco i zadrżała.

Hammond posłał Laurence’owi znaczące spojrzenie, które ten zupełnie zignorował, gdyż nie miał ochoty bawić się w szpiega ani przedłużać wycieczki, bez względu na to, co interesującego mogliby napotkać.

— Jesteś gotowy, Temeraire? — zapytał.

Popłynęli na brzeg dość wyszukaną, lecz niezdarną barką, która kołysała się pod ciężarem Temeraire’a nawet na spokojnej wodzie małego jeziora. Laurence trzymał się blisko rumpla i czujnie obserwował niezdarnego sternika, żałując, że nie może go zastąpić. Krótką odległość, jaka dzieliła ich od brzegu, pokonali w czasie dwukrotnie dłuższym od normalnego. W całej wycieczce towarzyszyła im eskorta uzbrojonych strażników z wyspy. Większość z nich szła przodem, by utorować im drogę na ulicach, lecz jakichś dziesięciu kroczyło tuż przy Laurensie i przepychało się nawzajem, żeby stworzyć żywy mur, który miał mu uniemożliwić odłączenie się od grupy.

Zhao Wei przeprowadził ich przez kolejną czerwono-złotą ozdobną bramę, umieszczoną w ufortyfikowanym murze i wychodzącą na szeroką aleję. Strzegło jej kilkunastu strażników w cesarskich barwach oraz dwa uzbrojone smoki: jeden ze znanych im już czerwonych, drugi zaś intensywnie zielony z czerwonymi cętkami. Ich kapitanowie siedzieli pod markizą, popijając herbatę, bez pikowanych kaftanów; były to kobiety.

— Widzę, że u was także kobiety pełnią rolę kapitanów — powiedział Laurence do Zhao Weia. — Czy służą z jakąś określoną rasą?

— Kobiety towarzyszą tym smokom, które idą do wojska — powiedział Zhao Wei. — Oczywiście tylko gorsze rasy wybierają takie zajęcie. Ten zielony należy do rasy Szmaragdowe Szkło. Są zbyt leniwe i powolne, by wypaść dobrze na egzaminach, a Szkarłatne Kwiaty za bardzo lubią walczyć, więc nie nadają się do niczego innego.

— Czy to znaczy, że tylko kobiety służą u was w siłach powietrznych? — zapytał Laurence, przekonany, że źle zrozumiał rozmówcę, lecz Zhao Wei potwierdził to skinieniem głowy. — Ale dlaczego? Przecież nie każecie kobietom służyć w piechocie albo marynarce wojennej?