Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Temeraire najadł się wcześniej do syta: pożarł kilka młodych saren i faszerowane kaczki na deser, dlatego teraz nie poprosił o nic, lecz zerkał zazdrośnie na niedużego purpurowego smoka zajadającego prosię prosto z rożna. Później w głębi alei spotkali zmęczonego niebieskiego smoka o skórze poobcieranej od uprzęży transportowej, który odwrócił się smutno od wspaniale opieczonej krowy i wskazał na niedużą, nieco przypaloną owcę, odłożoną na bok, a potem zabrał ją w kąt i zaczął powoli jeść, nie gardząc nawet kośćmi i podrobami.

Oczywiście skoro smoki miały zarabiać na życie, to znajdowały się wśród nich takie, którym dopisywało mniejsze szczęście, lecz Laurence był oburzony, że jakiś smok chodzi głodny, podczas gdy tyle jedzenia marnuje się w ich rezydencji i gdzie indziej. Temeraire nie zauważył niczego, zajęty oglądaniem potraw. Opuścili dzielnicę innym małym mostem, prowadzącym na szeroką aleję, od której zaczęli zwiedzanie. Zadowolony Temeraire głośno westchnął, wypuszczając powoli z nozdrzy aromatyczne powietrze.

Laurence przycichł; ten ostatni widok stłumił w nim naturalną fascynację nowym miejscem i naturalne zainteresowanie ogromną stolicą obcego kraju, bo uświadomił mu wyraźny kontrast, jeśli chodzi o traktowanie smoków. Ulice miasta były szersze od ulic londyńskich nie wskutek przypadku, nie z powodu odmiennego gustu czy nawet dążenia do wzniosłości: po prostu zaprojektowano je tak po to, aby smoki mogły żyć w pełnej harmonii z ludźmi, i niewątpliwie zrealizowano ten cel, ku zadowoleniu wszystkich, a ten jeden nieszczęśnik stanowił raczej wyjątek potwierdzający powszechne szczęście.

Zbliżała się pora obiadu i Zhao Wei skierował ich z powrotem ku wyspie. Temeraire także przycichł, kiedy opuścili okolice targu i kroczyli ku bramie. Kiedy dotarli do przejścia, zatrzymali się, a on spojrzał do tyłu na miasto wciąż podniecony. Zhao Wei zauważył to i zapytał go o coś po chińsku.

— Jest bardzo ładne — odpowiedział Temeraire i dodał: — ale nie potrafię porównać. Nigdy nie spacerowałem po Londynie ani nawet po Dover.

Rozstali się z Zhao Wei przed pawilonem i weszli do środka. Laurence usiadł ciężko na drewnianej ławce, a Temeraire zaczął chodzić niespokojnie tam i z powrotem, kiwając końcem ogona w przód i w tył.

— To nieprawda — wybuchnął wreszcie. — Laurence, chodziliśmy, gdzie chcieliśmy, byliśmy na ulicach i w sklepach i nikt przed nami nie uciekał i nas się nie bał, ani na południu, ani tutaj. Ludzie nie boją się smoków, ani trochę.

— Muszę cię prosić o wybaczenie — odpowiedział cicho Laurence. — Przyznaję, że się myliłem: najwyraźniej ludzie potrafią się do was przyzwyczaić. Myślę, że przy takiej liczbie smoków ludzie stykają się z nimi od dzieciństwa i nie boją się ich. Ale zapewniam, że nie chciałem cię okłamać. W Anglii wszystko wygląda inaczej. To pewnie kwestia przyzwyczajenia.

— Skoro dzięki temu ludzie mogą przestać się bać, to nie rozumiem, dlaczego nas się izoluje i w ten sposób utrzymuje ich w strachu — powiedział Temeraire.

Laurence nie potrafił na to odpowiedzieć i nawet nie próbował. Udał się do swojego pokoju, by zjeść lekki obiad. Zamyślony i niespokojny Temeraire ułożył się do tradycyjnej drzemki, a Laurence jadł samotnie bez większego entuzjazmu. Kiedy przyszedł Hammond, żeby zapytać, co widzieli, Laurence zdał mu jak najkrótszą relację, nie potrafiąc ukryć irytacji, więc speszony dyplomata szybko się wycofał.

— Naprzykrzał ci się? — zapytał Granby, wsadzając głowę do pokoju.

— Nie — odpowiedział Laurence znużonym głosem i wstał, by umyć ręce w miednicy, którą napełnił wodą ze stawu. — To raczej ja byłem wobec niego niegrzeczny, choć wcale na to nie zasłużył. Chciał się tylko dowiedzieć, jak tu wychowują smoka, żeby móc potem utrzymywać, że Temeraire był dobrze traktowany w Anglii.

— Moim zdaniem zasłużył na lanie — rzucił Granby. — Wściekłem się, kiedy wstałem, a on mi powiedział jakby nigdy nic, że wyprawił cię samego na wycieczkę z jakimś Kitajcem. Wiem, że Temeraire nie pozwoliłby cię skrzywdzić, ale w tłumie wszystko może się zdarzyć.

— Nie, niczego nie próbowano. Nasz przewodnik był na początku mało uprzejmy, ale pod koniec nabrał ogłady. — Laurence zerknął na pakunki, które ludzie Zhao Weia złożyli w kącie pokoju. — Wiesz co, John, chyba Hammond miał rację z tym zamachem; mieliśmy tylko urojenia — rzucił posępnie. Po tej długiej wycieczce pomyślał, że książę wcale nie musiał zniżać się do morderstwa, skoro mógł wykorzystać tyle bardziej subtelnych i przekonujących argumentów, jakie zapewniał mu jego kraj.

— Raczej Yongxing zaprzestał prób na pokładzie okrętu i czeka, aż się tu zadomowisz — odpowiedział pesymistycznie nastawiony Granby. — Ta wysepka to bardzo miłe miejsce, tylko czai się tu cholernie dużo strażników.