Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

— Wyglądają apetycznie — zauważył tęsknie Temeraire. Nie był osamotniony w swoich odczuciach: gdy zbliżyli się do chaty, jeden z towarzyszących im smoków zanurkował gwałtownie na ziemię. Z chaty wyszedł jakiś człowiek, odbył krótką rozmowę ze smokiem, po czym powrócił do chaty. Kiedy znowu się pojawił, miał dużą deskę. Położył ją przed smokiem, a ten wydrapał na drewnianej powierzchni kilka znaków chińskich. Mężczyzna odniósł deskę, a smok zabrał krowę: najwyraźniej dokonał zakupu. Szybko dołączył do nich w powietrzu, zajadając krowę w locie. W ogóle się nie przejmował, że przez cały czas niesie pasażerów. Laurence dostrzegł przez chwilę pozieleniałą twarz Hammonda, który musiał patrzeć, jak zadowolony smok, pożera krowie wnętrzności.

— Moglibyśmy spróbować kupić taką krowę, jeśli tu przyjmują gwinee — powiedział z powątpiewaniem Laurence do Temeraire’a; wziął ze sobą złote monety, a nie papierowe banknoty, lecz nie miał pojęcia, czy pasterz by je przyjął.

— Och, nie jestem specjalnie głodny — odpowiedział Temeraire, zastanawiając się nad czymś innym. — Laurence, on coś napisał, prawda? Na tej desce.

— Tak myślę, chociaż nie znam się na piśmie chińskim — rzekł Laurence. — Ty powinieneś wiedzieć coś więcej na ten temat.

— Ciekawe, czy wszystkie chińskie smoki potrafią pisać — powiedział Temeraire, nieco przygnębiony. — Pomyślą pewnie, że jestem głupi, jeśli okaże się, że tylko ja nie potrafię pisać. Muszę się jakoś tego nauczyć. Zawsze myślałem, że litery trzeba kreślić piórem, ale jestem pewien, że mógłbym tak ryć je w drewnie.

Być może ze względu na Lien, która chyba nie przepadała za ostrym blaskiem słońca, zatrzymali się, by przeczekać upał w pawilonie, gdzie mogli zjeść i dać odpocząć smokom, i wyruszyli w dalszą podróż z nastaniem wieczoru. Zapalone tu i tam na ziemi latarnie wskazywały im drogę, choć Laurence’owi gwiazdy wystarczyłyby do określenia kursu: lecieli teraz bardziej na północny wschód, połykając szybko kolejne mile. W ciągu dnia wciąż panował upał, lecz powietrze nie było już tak wilgotne, w nocy zaś panował przyjemny chłód. Jednak trudno było nie zauważyć oznak północnej zimy: pawilony były zabudowane z trzech stron i podniesione na kamiennych platformach, tak by można było ogrzewać piecami podłogi.

Pekin ciągnął się daleko poza miejskie mury, liczne i okazałe, wyposażone w wieże i blanki niczym europejskie zamki. Szerokie, proste ulice, brukowane szarym kamieniem i prowadzące do bram i dalej, pełne były ludzi, koni i wozów w ruchu i z góry przypominały rzeki. Widzieli też wiele smoków, zarówno na niebie, jak i na ulicach; wzbijały się na krótko w powietrze, przelatując z jednej dzielnicy do drugiej i przenosząc podwieszonych do nich ludzi, którzy najwyraźniej podróżowali w ten sposób. Miasto było podzielone na idealnie równe kwadraty, z wyjątkiem czterech półksiężyców niedużych jezior znajdujących się praktycznie w obrębie murów. Na wschód od jezior wznosił się cesarski pałac, niejeden budynek, lecz kompleks wielu mniejszych pawilonów, otoczonych murem i fosą wypełnioną mętną wodą: w blasku zachodzącego słońca dachy lśniły jak pozłacane pośród wiosennych drzew, zielonych i zielono-żółtych, rzucających długie cienie na place brukowane szarym kamieniem.

Kiedy się zbliżyli, wyleciał im na spotkanie mniejszy smok: czarny, w żółte paski, z obrożą z ciemnozielonego jedwabiu; chociaż miał jeźdźca na grzbiecie, zwrócił się bezpośrednio do towarzyszących im smoków. Temeraire podążył za innymi smokami na małą, okrągłą wyspę, położoną na jeziorze najbardziej wysuniętym na południe i oddaloną od pałacowych murów o niecałe pół mili. Wylądowali na szerokim pomoście z białego marmuru, który wychodził w jezioro, przeznaczonym chyba tylko dla smoków, ponieważ nie było tam żadnych łodzi.

Pomost kończył się ogromną bramą: była to czerwona konstrukcja, większa niż mur, lecz mimo wszystko zbyt wąska, by można ją było nazwać budynkiem. Zawierała trzy sklepione przejścia, w dwóch mniejszych mogłyby się zmieścić cztery smoki o szerokości Temeraire’a i znacznie wyższe od niego, a środkowe przejście było jeszcze większe. Po obu stronach bramy stała para Cesarskich, jeden czarny, drugi ciemnoniebieski, podobne do Temeraire’a, lecz pozbawione krezy. Towarzyszyli im piechurzy ustawieni w długim szeregu, uzbrojeni w długie włócznie i ubrani w niebieskie długie szaty i lśniące stalowe hełmy.

Towarzyszące im smoki ruszyły ku mniejszym przejściom, a Lien wkroczyła w środkowe, lecz smok w żółte paski zagrodził drogę Temeraire’owi, skłonił łeb i powiedział coś przepraszającym tonem, pokazując na główne wejście. Temeraire odpowiedział mu krótko, po czym przysiadł na tylnych łapach, z niezadowoleniem kładąc na karku sztywną krezę.

— Coś nie tak? — zapytał cicho Laurence. Zauważył, że na dziedzińcu za bramą zebrało się mnóstwo ludzi i smoków, jakby na coś oczekujących.

— Chcą, żebyś zsiadł i ruszył którymś z tych mniejszych przejść, a ja mam wejść środkiem — powiedział Temeraire. — Ale ja nie zostawię cię samego. A poza tym wydaje mi się to głupie, że trzy wejścia prowadzą do tego samego miejsca.