Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Przed smokami postawiono ogromne tace, a na każdej spoczywał pieczony jeleń z porożem: na końce rogów nadziano pomarańcze faszerowane goździkami, które roztaczały woń całkiem przyjemną dla ludzkiego nosa, a brzuchy wypełniono orzechami zmieszanymi z jakimiś jasnoczerwonymi jagodami. Ludziom podano osiem dań, mniejszych, lecz równie wyszukanych. Po okropnym jedzeniu na pokładzie nawet tak egzotyczna strawa była jednak całkiem znośna.

Zajmując miejsce, Laurence zakładał, że nie będzie miał z kim porozmawiać, chyba że będzie wrzeszczał przez stół do Hammonda, bo nie zauważył nigdzie tłumacza. Po jego lewej ręce siedział jakiś bardzo stary mandaryn w kapeluszu ozdobionym opalizująco białym klejnotem; z jego imponującego warkocza złożonego z przeważnie jeszcze czarnych włosów, pomimo licznych zmarszczek na twarzy, dyndało pawie pióro. Chińczyk skupił się głównie na jedzeniu i piciu, nie odzywając się ani słowem do Laurence’a. Dopiero kiedy sąsiad mandaryna nachylił się do niego i krzyknął mu coś do ucha, Laurence zorientował się, że starzec nie dość, że nie zna angielskiego, to jeszcze jest całkiem głuchy.

Lecz niedługo po zajęciu miejsca ze zdziwieniem usłyszał, że z drugiej strony ktoś zwraca się do niego po angielsku z wyraźnym francuskim akcentem.

— Mam nadzieję, że podróż nie była dla pana zbyt męcząca — rozległ się miły głos.

Był to francuski ambasador, ubrany w długą chińską szatę. Z powodu tego nieeuropejskiego stroju i ciemnych włosów Laurence nie odróżnił go od razu od reszty towarzystwa.

— Pozwoli pan, mam nadzieję, że się przedstawię, mimo konfliktu między naszymi krajami — mówił dalej De Guignes. — Mogę powiedzieć, że zawarłem z panem pośrednią znajomość. Mój bratanek twierdzi, że zawdzięcza życie pańskiej wspaniałomyślności.

— Proszę wybaczyć, ale nie mam pojęcia, o czym pan mówi — odparł Laurence, zaskoczony słowami Francuza. — Pański bratanek?

— Jean-Claude De Guignes. Porucznik naszej Armée de l’Air — wyjaśnił ambasador i skłonił głowę, nie przestając się uśmiechać. — Spotkał go pan w listopadzie na kanale, kiedy dokonał abordażu.

— Dobry Boże — wykrzyknął Laurence, przypomniawszy sobie młodego porucznika, który walczył tak dzielnie, eskortując konwój. Uścisnął ochoczo dłoń De Guignesa. — Pamiętam. Niezwykła odwaga. Miło mi słyszeć, że powrócił do zdrowia bo tak chyba jest?

— Och, tak. Oznajmił w liście, że opuści szpital lada moment. By udać się do więzienia, oczywiście, ale to lepsze niż grób — dodał De Guignes, wzruszając ramionami. — Pisał mi o pańskiej interesującej podróży, wiedząc, że zostałem tu oddelegowany. Z ogromną przyjemnością oczekuję tu pana od miesiąca, kiedy to otrzymałem list od niego, bo chciałem wyrazić wdzięczność za taką wielkoduszność.

Po tak udanym początku poruszyli jeszcze kilka neutralnych tematów, rozmawiali o chińskim klimacie, jedzeniu i zadziwiająco dużej liczbie smoków. Laurence mimowolnie poczuł pewną więź z Francuzem, jako przedstawicielem świata zachodniego w orientalnej enklawie, a choć sam De Guignes nie był żołnierzem, sporo wiedział o francuskim korpusie powietrznym i był pełnym zrozumienia kompanem. Po uczcie wyszli razem na dziedziniec, podążając za innymi gośćmi. Większość z nich zabierały smoki, w taki sam sposób, w jaki przenosiły ludzi po mieście.

— Przemyślny sposób transportu, nieprawdaż? — zauważył De Guignes, a Laurence przyznał mu rację, przyglądając się wszystkiemu z ciekawością: smoki, te najbardziej rozpowszechnione, niebieskie, miały lekkie uprzęże z licznych jedwabnych pasów spuszczonych z grzbietów, na których było mnóstwo pętli z szerokich jedwabnych wstążek. Pasażer wspinał się po pętlach do najwyższej, którą następnie wsuwał sobie przez ramiona pod pośladki: w ten sposób siedział w miarę pewnie, trzymając się głównego pasa, dopóki smok leciał poziomo.

Hammond wyszedł z pawilonu i otworzył szeroko oczy, ujrzawszy ich razem, po czym szybko do nich dołączył. Dyplomaci przywitali się z uśmiechem i rozmawiali ze sobą bardzo przyjaźnie, lecz gdy De Guignes pożegnał się i oddalił w towarzystwie dwóch mandarynów, Hammond bez ogródek zażądał, aby Laurence zdał mu szczegółowe sprawozdanie z całej ich rozmowy.

— Oczekiwał nas od miesiąca! — powtórzył zbulwersowany Hammond i dał do zrozumienia, nie mówiąc tego wprost, że Laurence jest naiwnym prostakiem, skoro uwierzył w miłe słówka De Guignesa. — Jeden Bóg wie, co knuł przeciwko nam przez cały ten czas. Proszę nie prowadzić już z nim żadnych osobistych rozmów.

Laurence nie odpowiedział na tę uwagę tak, jakby chciał, tylko udał się do Temeraire’a. Qian jako ostatnia opuszczała przyjęcie i zanim wzbiła się w powietrze, kilkakrotnie trąciła czule nosem syna. Jej gładka czarna postać rozpłynęła się szybko w ciemności nocy, a Temeraire jeszcze przez jakiś czas bardzo tęsknie za nią spoglądał.