Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Po dwóch dniach niemal bezkresne płaskie równiny, pokryte szachownicami pól ryżowych i poznaczone licznymi strumieniami, przeszły we wzgórza, a potem powoli w coraz wyraźniejsze wypukłości gór. Mijali kolejne wioski i miasteczka rozmaitych rozmiarów, a od czasu do czasu ludzie pracujący w polu przerywali pracę i patrzyli za nimi, jeśli tylko Temeraire leciał na tyle nisko, by mogli rozpoznać, że jest Niebiańskim. Początkowo Laurence uznał rzekę Jangcy za kolejne jezioro; całkiem duże, choć nie nadzwyczajne, szerokie na jakąś milę, zasnute od wschodu i zachodu ścianą gęstej, szarej mżawki. I dopiero gdy znaleźli się bezpośrednio nad wodą, zorientował się, że widzi potężną rzekę, upstrzoną licznymi dżonkami, które pojawiały się i znikały we mgle.

Po dwóch nocach spędzonych w mniejszych miasteczkach Laurence zaczął nabierać przekonania, że miejsce ich pierwszego noclegu było wyjątkowe, lecz gdy zatrzymali się na nocleg w mieście Wuchang, tamto przeżycie zupełnie straciło znaczenie: osiem ogromnych pawilonów ustawionych w ośmiobok łączyły węższe, zamknięte pomieszczenia, a teren w środku należało raczej nazwać parkiem niż ogrodem. Roland i Dyer próbowali dla zabawy policzyć smoki zamieszkujące kompleks, lecz zrezygnowali, doliczywszy się trzydziestu; pogubili się, gdy grupa małych, purpurowych smoków wylądowała na ziemi i przebiegła przez pawilon, śmigając skrzydłami i łapami, zbyt szybko, by dało się je policzyć.

Temeraire zapadł w drzemkę. Laurence odstawił miskę: kolejny prosty posiłek składający się z ryżu z warzywami. Większość jego ludzi już spała, zawinięta w płaszcze, a pozostali siedzieli w milczeniu. Zza ścian pawilonu dochodził równomierny szum deszczu, stukającego o zakrzywione do góry rogi dachu. Na zboczach doliny, we wnętrzach pozbawionych ścian chat, płonęły nieduże żółte latarnie wskazujące smokom drogę podczas nocy. Z sąsiedniego pawilonu rozlegały się ciche mrukliwe oddechy, a gdzieś daleko zabrzmiał o wiele bardziej przenikliwy okrzyk, bardzo wyraźny pomimo tłumiącego odgłosy deszczu.

Yongxing nocował zwykle z dala od reszty, w osobnych pomieszczeniach, lecz teraz je opuścił i stanął na brzegu pawilonu, spoglądając w dolinę: chwilę później znów dał się słyszeć okrzyk, bliżej. Temeraire uniósł łeb, nasłuchując, a kreza wokół jego karku się podniosła. Laurence usłyszał znajomy łopot skórzastych skrzydeł, mgła rozwiała się przed opadającym smokiem i ze srebrzystego deszczu wyłonił się upiornie biały cień. Smoczyca złożyła ogromne białe skrzydła i podeszła do nich, stukając pazurami o kamienie; służący pospiesznie schodzili jej z drogi, odwracając twarze, lecz Yongxing zszedł po schodach w deszcz, a ona pochyliła wielki łeb, okolony dużą krezą, i wymówiła jego imię, czystym i śpiewnym głosem.

— Czy to jeszcze jeden Niebiański? — zapytał niepewnie Temeraire.

Laurence pokręcił tylko głową, gdyż nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie: smoczyca była zaskakująco biała, a Laurence nie widział jeszcze takiej barwy u smoka, nawet w postaci pasków czy cętek. Jej półprzeźroczyste łuski połyskiwały niczym dobrze wyprawiona cielęca skóra, zupełnie bezbarwne, a obwódki jej oczu były lśniące i różowe, poprzetykane naczyniami krwionośnymi tak bardzo nabiegłymi krwią, że widać je było z daleka. Podobnie jak Temeraire, miała dużą krezę i długie wąsy po obu stronach pyska: głównie różniła się tylko umaszczeniem. Na piersi nosiła ciężki złoty naszyjnik, wysadzany rubinami, a na końcach złotych osłon okrywających paznokcie jej przednich łap pobłyskiwały rubiny, których intensywna barwa harmonizowała z barwą jej oczu.

Pchnęła delikatnie Yongxinga z powrotem pod dach i sama weszła za nim, otrząsając skrzydła z deszczu. Zerknęła tylko na nich, po czym zazdrośnie owinęła się wokół Yongxinga w kącie pawilonu, aby odbyć z nim cichą rozmowę. Służący natychmiast przynieśli dla niej jedzenie, ale powłócząc nogami, nerwowo, choć nie okazywali wcześniej podobnej niechęci do innych smoków, a w towarzystwie Temeraire’a w istocie promienieli radością. Laurence nie rozumiał, dlaczego się boją; smoczyca nie zwracała na nich uwagi i posiliła się szybko i schludnie, nie rozlewając nawet kropli na podłogę.