Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

— Och, nie tyle, nawet w obecnych czasach — powiedział Granby. — Niegdyś traciliśmy masę Longwingów, ale w końcu królowa Elżbieta wpadła na pomysł, żeby przydzielić jednemu swoją pokojówkę, i odkryliśmy, że przy kobiecie są potulne jak baranki, a później stwierdziliśmy, że podobnie zachowują się smoki rasy Xenica. Winchestery często umykały, zanim zdążyliśmy włożyć im uprząż, dlatego dzisiaj wylęgają się w zamkniętych pomieszczeniach i pozwalamy im się trochę pozłościć, zanim podsuniemy im jedzenie. W najgorszym wypadku tracimy jednego na trzydzieści smoków, jeśli nie liczyć jaj straconych w stacjach rozpłodowych: żyjące tam zdziczałe smoki chowają je czasem przed nami.

Ich rozmowę przerwało wejście służącego. Laurence próbował go odprawić, lecz Chińczyk, kłaniając się przepraszająco i ciągnąc go za rękaw, dał im do zrozumienia, że chce, aby wyszli za nim do jadalni: Sun Kai nieoczekiwanie przyszedł wypić z nimi herbatę.

Laurence nie miał ochoty na towarzyskie rozmowy, a Hammond, który dołączył do nich jako tłumacz, pozostał sztywny i chłodny, tak więc siedzieli przez większość czasu w milczeniu. Sun Kai zapytał uprzejmie, czy jest im wygodnie i co myślą o kraju, na co Laurence udzielił zwięzłej odpowiedzi. Podejrzewał, że tak naprawdę chodzi o wybadanie stanu umysłu Temeraire’a, a jeszcze bardziej utwierdził się w tym przekonaniu, gdy Sun Kai wreszcie wyjawił cel swojej wizyty.

— Lung Tien Qian przysyła zaproszenie — oznajmił. — Ma nadzieję, że pan i Temeraire wypijecie z nią herbatę w pałacu Dziesięciu Tysięcy Lotosów jutro z samego rana, zanim otworzą się kwiaty.

— Dziękuję za tę wiadomość — odpowiedział Laurence, uprzejmie, lecz obojętnie. — Temeraire bardzo chciałby lepiej ją poznać.

Trudno było nie przyjąć zaproszenia, choć nie był zadowolony z nieustannego kuszenia Temeraire’a.

Sun Kai skinął dostojnie głową.

— Ona także bardzo chciałaby się dowiedzieć, jak się czuje potomek. Jej osąd ma duże znaczenie dla Syna Niebios. — Pociągnął łyk herbaty i dodał: — Może zechcesz opowiedzieć jej o swoim kraju i o szacunku, jaki zyskał tam Lung Tien Xiang.

Hammond przetłumaczył jego słowa i dodał szybko, tak by Sun Kai uznał to za dalszą część przekładu.

— Mam nadzieję, że zrozumiał pan tę wyraźną aluzję. Musi pan za wszelką cenę zdobyć jej względy.

— Przede wszystkim nie mam pojęcia, dlaczego Sun Kai udziela mi rad — powiedział Laurence po odejściu posła. — Owszem, zawsze był uprzejmy, ale w żadnym wypadku nie przyjazny.

— Trudno to nazwać radą — zauważył Granby. — Zasugerował tylko, żebyś powiedział, że Temeraire jest szczęśliwy, a przecież sam byś na to wpadł, więc można to uznać za uprzejmy gest.

— Owszem, ale bez tego nie wiedzielibyśmy, że jej opinia jest tak istotna, ani nie uważalibyśmy tego spotkania za szczególnie ważne — powiedział Hammond. — Nie, jako dyplomata powiedział bardzo dużo, tyle, ile mógł, nie opowiadając się otwarcie po naszej stronie. To bardzo krzepiące — dodał, z nadmiernym optymizmem, zrodzonym zapewne z frustracji: Hammond już pięciokrotnie zwracał się do ministrów, prosząc o możliwość przedstawienia cesarzowi listów uwierzytelniających, ale noty wróciły nieotwarte, nie pozwolono mu też opuścić wyspy i spotkać się w mieście z ludźmi Zachodu.

— Chyba nie ma bardzo rozwiniętego instynktu macierzyńskiego, skoro pozwoliła wysłać go tak daleko — powiedział Laurence do Granby’ego tuż po świcie następnego dnia; przeglądał swój najlepszy mundur, który wywiesił na noc na dwór: jego halsztuk trzeba było wyprasować, a w koszuli spruło się kilka nitek.

— Smoczyce zwykle go nie mają — wyjaśnił Granby. — A przynajmniej nie po wykluciu się smoka, chociaż kiedy składają jaja, bardzo się o nie troszczą. Nie żeby się w ogóle nie interesowały się dziećmi, ale w końcu młody smok potrafi odgryźć łeb kozie w pięć minut po wykluciu, więc nie potrzebuje matczynej opieki. Daj, ja to zrobię. Podczas prasowania zawsze coś palę, ale z szyciem dobrze sobie radzę. — Wziął od Laurence’a koszulę i igłę i zabrał się do naprawiania naddartego mankietu.

— A jednak nie miała nic przeciwko odesłaniu go z Chin — powiedział Laurence. — Ciekawe, że zasiada w radzie cesarza. Należałoby się spodziewać, że skoro już zdecydowali się pozbyć jaja Niebiańskiego, to byłby to potomek z jakiejś niższej linii. Dziękuję, Dyer, postaw je tutaj — powiedział, gdy młody goniec wszedł z gorącym żelazkiem zdjętym z pieca.

Laurence, tak elegancki, jak się dało, dołączył do Temeraire’a na dziedzińcu. Czekał już na nich pasiasty smok, który eskortował ich wcześniej. Lot był krótki, ale ciekawy: lecieli tak nisko, że widzieli kępki bluszczu i korzeni wyrastające spomiędzy żółtych dachówek pałacowego dachu i potrafili rozpoznać barwę kamieni na kapeluszach mandarynów, przemierzających w pośpiechu ogromne dziedzińce, pomimo wczesnej pory.