Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Laurence nie był przyzwyczajony do śniadań składających się z gotowanego ryżu zmieszanego z suszoną rybą i plasterkami przeraźliwie przebarwionego jajka, podanego z ociekającymi tłuszczem kawałkami chrupiącego, jasnego chleba. Odsunął jajka na bok i zmusił się do jedzenia, stosując się do tej samej rady, której udzielił Temeraire’owi; ale w głębi duszy marzył o właściwie usmażonym jajku na bekonie. Liu Bao trącił Laurence’a w ramię pałeczkami do jedzenia, pokazał na jajko i coś powiedział: pochłaniał właśnie swoją porcję z wyraźnym apetytem.

— Jak myślicie, co z nimi jest nie tak? — szepnął Granby, z powątpiewaniem trącając jajka na swoi talerzu.

Hammond zadał pytanie Liu Bao i wyjaśnił z równym powątpiewaniem:

— Mówi, że to są tysiącletnie jaja. — Wykazując więcej odwagi niż inni Anglicy, sięgnął po plasterek jajka i wsunął do ust. Pogryzł dobrze i przełknął, po czym zastanawiał się chwilę, podczas gdy pozostali czekali na jego opinię. — Smakuje prawie jak marynowane — oświadczył. — Ale na pewno nie jest zepsute.

Zjadł kolejny plasterek, a w końcu całą porcję. Laurence nie dał się przekonać i nie tknął żółtozielonej papki.

Posiłek spożyli w czymś w rodzaju sali gościnnej, położonej blisko smoczego pawilonu; czekali tam już na nich marynarze, szczerzący się dość złośliwie. Byli tak samo niezadowoleni z tego, że ominą ich dalsze przygody, jak pozostający na okręcie awiatorzy, i nie omieszkali też wygłosić paru uwag na temat jedzenia, jakiego Laurence i reszta mogli jeszcze się spodziewać. Po śniadaniu Laurence pożegnał się z Trippem.

— I proszę przekazać kapitanowi Rileyowi, że wszystko jest w idealnym porządku, dokładnie w tych słowach — powiedział.

Wcześniej umówił się z nim, że każda inna wiadomość, bez względu na to, jak uspokajająca, będzie oznaczała, że coś poszło źle.

Na drodze czekały na nich wozy zaprzęgnięte w muły, pozbawione resorów i wyciosane z surowego drewna; ich bagaż zabrano już wcześniej. Laurence wspiął się na wóz i przytrzymał mocno, gdy ruszyli z turkotem. W świetle dnia ulice wcale nie robiły lepszego wrażenia: były bardzo szerokie, ale wyłożone starym, okrągłym brukiem, którego zaprawa już dawno zwietrzała. Koła toczyły się głębokimi koleinami wyżłobionymi między kamieniami, podskakując na nierównej nawierzchni.

Mijali wielu ludzi zajętych różnymi pracami, którzy przyglądali im się z zaciekawieniem lub wręcz szli za nimi przez jakiś czas.

— I to nawet nie jest miasto? — Granby rozejrzał się z zainteresowaniem, usiłując z grubsza policzyć gapiów. — Jak na zwykłe miasteczko, całkiem dużo ludzi.

— Według naszych ostatnich szacunków kraj liczy jakieś dwieście milionów mieszkańców — powiedział z roztargnieniem Hammond, zajęty robieniem notatek w dzienniku. Laurence pokręcił głową: populacja Chin była ponad dziesięć razy większa od populacji Anglii.

Zaraz potem jeszcze bardziej się zdziwił, bo zobaczył smoka kroczącego drogą w przeciwnym kierunku. Kolejny z tych niebieskoszarych, w dziwnej jedwabnej uprzęży i z wydatnym napierśnikiem; kiedy go minęli, Laurence ujrzał za nim trzy małe smoki, dwa tej samej maści, trzeci zaś czerwony, w uprzężach przytrzymywanych czymś w rodzaju szelek.

I nie był to jedyny smok, jakiego widzieli na ulicach: niedługo potem minęli posterunek wojskowy, gdzie na dziedzińcu odbywali musztrę ubrani na niebiesko piechurzy, a przed bramą siedziała para ogromnych czerwonych smoków kibicujących swoim kapitanom, którzy grali w kości. Nikt nie zwracał na nie szczególnej uwagi; obładowani wieśniacy przechodzili szybko obok nich, czasem gramoląc się przez wyciągniętą smoczą łapę, kiedy nie było innej drogi.

Temeraire czekał na nich na polu w towarzystwie dwóch niebieskoszarych smoków, wyposażonych w uprząż z siatkami, do których pakowano bagaże. Smoki prowadziły cichą rozmowę, zerkając z boku na Temeraire’a. Ten miał dość strapioną minę i bardzo ucieszył się na widok Laurence’a.