Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Potrząsnąłem głową i zdołałem odlepić wzrok od twarzy mężczyzny, a potem zrobiłem krok w bok i sięgnąłem do płachty namiotu. Kebiryjczyk zaczął się podnosić. Jednym, zwinnym ruchem, mimo skrzyżowanych nóg.

Skręciłem biodra i z obrotu kopnąłem go piętą cofniętej nogi. Wydawało mi się, że moje gwałtowne wierzgnięcie powinno zwalić z nóg onagera, ale trafiło w pustkę. Dzielił nas tylko krok i nie mogłem chybić, a mimo to głowa i tułów Kebiryjczyka odchyliły się nagle w tył, jakby mężczyzna zupełnie nie miał kręgosłupa.

Kiedyś w pałacu widziałem tańczącą kebiryjską akrobatkę. Wysoką, smukłą i nagą, o ciele lśniącym od oliwy. Tańczyła, trzymając na głowie dzban z wetkniętym do środka pucharem. Dzban tkwił jak przyklejony, aż nagle podrzuciła go jednym wyskokiem i zamarła, pochylona do przodu. Dzban wylądował w jej rękach, a kielich spadł na wypięte pośladki. Dziewczyna bez wysiłku wygięła grzbiet w tył, uniosła dzban nad głowę, struga wina trafiła prosto do pucharu. Potem nagle przerzuciła długą, wyprostowaną nogę nad głową i przekoziołkowała, opierając się o ziemię jedną dłonią. Kiedy klęczała przed tronem mojego ojca, w dłoni trzymała już kielich, z którego nie wyciekła nawet kropla wina.

Straciłem na chwilę równowagę i musiałem odtańczyć parę kroków, żeby znowu stanąć w bojowej postawie. Poprawiłem palce na rękojeści ukrytego za przedramieniem noża. Kebiryjczyk stał spokojnie, wyprostowany, na podobieństwo posągu z miedzi. Wydawało się, że niczego nie zauważył, że po prostu sobie stoi. Bardzo wysoki i szczupły, kojarzył się raczej z kukiełką niż człowiekiem. Czułem, że jeśli drgnę, wybuchnie nagle gwałtownym ruchem jak kobra. Trudno.

— Raja, n’wenzi — powiedział cicho. Z języków imperium kebiryjski znałem chyba najgorzej. N’wenzu — przyjaciel. „Spokojnie, przyjacielu". Nie byłem spokojny. I nie byłem jego przyjacielem.

— Hazima indo. Hazima kana. Kuna n’tu. — Wydobyłem gdzieś z mroków pamięci. „Muszę wejść, muszę zobaczyć, mój człowiek". Chyba.

W jego ciosanej twarzy błysnęły wielkie, białe, perłowe zęby.

Wskazał palcami na swoje oczy, których znowu miał dwoje, jak każdy.

— Nie chodzi. Patrzy. Tam wielkie leczenie, ty głos, krzyk, twoja n’wenzu umrzeć. Matufu, rozumie? Wielkie leczenie. Wielkie duchy.

Matufu — śmierć.

— Zabiję, cię, psie! — wrzasnęła Woda, gnając w naszą stronę ze złamanym trzonkiem od łopaty w dłoni. — Ty podły szczurze!

Kebiryjczyk błyskawicznie wyciągnął przed siebie rękę i pokazał jej rozpostarte palce. Nic więcej. Woda zatrzymała się nagle, jakby wpadła na ścianę. Trzonek wypadł z jej dłoni. Część włosów wysunęła się z koka i opadła na twarz, z oczami lśniącymi od łez wściekłości i rozchylonymi ustami wydawała się właściwie ładna. Głos uwiązł jej w gardle.

— Proszę... — powiedział do mnie Kebiryjczyk. — Ty nóż ziemia, ja pokaże namiot. Tylko patrzy.

— Muszę... — powtórzyłem z uporem.

— Nóż ziemia.Tenzangu tilaha, n’te. — „Odłóż broń, człowieku".

Już miałem upuścić nóż, kiedy zobaczyłem twarz Wody. Jej święty, klanowy nóż. Jeśli go rzucę, naprawdę mnie zabije. To Kirenenka. Prawdziwa.

Zaciąłem się lekko w przedramię, podłożyłem dłoń pod ostrze i przykląkłem, trzymając nóż w obu dłoniach, po czym ułożyłem go na ziemi.

Kiedy ostatni raz widziałem własny nóż, spoczywał na stojaku w mojej komnacie Domu Stali. Uciekałem w przebraniu i nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby go ochronić i zabrać. A teraz jakiś zdobywca z „Kamiennego" tymenu obierał nim bulwy i dłubał pod pazurami. Co ze mnie za Kirenen?

— Pamięta. Ty cisza — rozkazał stanowczo Kebiryjczyk i odsłonił połę namiotu.

Trwało to krótką chwilę. Nie dłużej niż na trzy klaśnięcia.

Brus klęczał na macie pośrodku namiotu z przeklętymi kebiryjskimi igłami w czaszce, miał wywrócone do tyłu oczy błyskające od dołu paskiem bieli i kręcił głową na boki, strasznie, nieludzko, jakby poruszał nim wodny mechanizm. Mrok stał za nim, trzymając dłonie po obu stronach jego skroni, i monotonnym głosem recytował litanię. Słowa sypały mu się z ust jedno za drugim, wokół płonęły ofiarne lampy i kadzidła. Głos Mroka był zdarty, wydawało się, że recytuje od wielu godzin.

To był egzorcyzm. Mrok usiłował wypędzić z Brusa demona.

Płachta opadła z powrotem.

Nie zdążyłem wrzasnąć, nie zdążyłem porwać z ziemi noża, nie zdążyłem wedrzeć się do namiotu. Nie zdążyłem nawet nabrać powietrza. Ramię Kebiryjczyka wystrzeliło w moją stronę, jego rozłożona płasko dłoń ukazała się przed moją twarzą. Dłoń, w której nagle otworzyło się żółte, tygrysie oko.