Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

15

Amerie zeszła na brzeg jeziora w chwili, gdy uwolnieni więźniowie balastowali swe pośpiesznie nadmuchane łodzie.

–Musiałam dać Felicji środek uspokajający. Chciała rozedrzeć na sztuki tego biednego cymbała.

— Nic dziwnego — mruknął Klaudiusz. — Mnie też kusiło, gdy sobie przemyślałem sprawę.

Ryszard naciskał obu stopami gruszki syfonowe, pompując wodę do komór dwóch dekamolowych łódek leżących na brzegu, swojej i Klaudiusza. Starszy pan ładował do nich bagaż. Ryszard znowu przebrał się w kostium pirata, krótko poleciwszy mniszce, by „chwilowo” zachowała jego płaszcz kosmonauty. Ale teraz zmiażdżył ją wzrokiem.

— Być może Dougal nieświadomie oddał nam wszystkim przysługę. Kto wie, w co by się zmieniła Felicja, gdyby nałożyła złotą obręcz?

— O to właśnie idzie — przyznał Klaudiusz. — Ale znowu, gdyby ją miała, my nie musielibyśmy się martwić o zagrożenie ze strony żołnierzy, przynajmniej teraz. A w obecnej sytuacji będziemy mieli lada chwila na karku jakieś siły zbrojne. Pole walki nie mogło być daleko od następnego fortu.

— Wy dwaj, jak tylko skończycie, pomóżcie mi z Felicją — powiedziała Amerie. — Yosh przeszukuje bagaż, by odzyskać co trzeba z naszych rzeczy.

— Jest tam broń? — spytał Ryszard.

— Chyba nasze uzbrojenie zostawili w Zamku Przejścia. Jest większość narzędzi. Ale zdaje się, że żadnych map ani kompasów.

Klaudiusz i Ryszard spojrzeli po sobie. Paleontolog powiedział:

— Więc to będzie żegluga na nosa i niech diabli wezmą ostatniego. Zajmij się swoimi sprawami, Amerie. Za parę minut dołączymy.

Po skończonej walce, gdy uwolnili wszystkich więźniów, odbyli pośpieszną naradę i zdecydowali, że największe szanse ucieczki daje podróż wodą, po jednej albo dwie osoby w dekamolowej łódeczce ratunkowej z Zestawu Przeżycia. Tylko pięciu Cyganów zlekceważyło ostrzeżenia Klaudiusza przed niebezpieczeństwem jazdy na wrażliwych na sterowanie obręczami chalikach. Mieli zamiar wrócić i zaatakować posterunek przy moście wiszącym za pomocą zabranej zabitym żołnierzom broni i w ich skrwawionych zbrojach.

Reszta uciekinierów odnowiła więzy zadzierzgnięte jeszcze w gospodzie, poszczególne grupy znów się połączyły; zaplanowano wspólny ratunek. Klaudiusz jako jedyny mający praktyczną znajomość krajobrazu pliocenu zaproponował dwie możliwe drogi ucieczki. Pierwsza, która najszybciej zawiodłaby ich na dzikie tereny, wymagała krótkiej podróży na północny wschód przez górne przewężenie jeziora Bresse do wąwozów prowadzących ku gęsto porośniętych lasami Wogezom. Miało to jednak złą stronę: wymagało przecięcia głównego szlaku do Finiah na przeciwległym brzegu jeziora. Ale gdyby udało im się uniknąć patrolujących jeźdźców, znaleźliby się w górach przed wieczorem i skryli wśród skał.

Druga trasa wymagała przepłynięcia najszerszej części jeziora na południowschód, by dotrzeć do brzegu u podnóża Jury odległej o około sześćdziesiąt kilometrów, następnie by posuwać się na południe górami. Istniały duże szanse, że kraj w tym kierunku będzie całkowicie nie zamieszkany, gdyż za Jurą znajdowały się Alpy. Z drugiej jednak strony było prawdopodobne, że mieszkańcy nadbrzeżnych fortów mają własne łodzie i mogą na nich zorganizować pościg. Możliwe było, że uciekinierzy umkną na łodziach przed pogonią tańskich pachołków, ale wiatr był zmienny, a prawie bezchmurne niebo wskazywało, że może ucichnąć zupełnie, podobnie jak to było wczoraj. Jeśli zaś zastopują łódki z nadejściem nocy, mogą zwrócić na siebie uwagę Firvulagów.