Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Aiken przyjrzał się tańskim lampom umieszczonym wzdłuż balkonu, na którym stali. Wykonane były z grubego, szlifowanego szkła i stały w małych kamiennych niszach, bez drutów ani części metalowych. Były zimne.

— Bioluminescencja — zdecydował człowieczek w złotym ubraniu i potrząsnął jedną z nich. — Założycie się, że to świecą mikroorganizmy? Co to mówił Creyn? Że te lampy są uruchamiane nadmiarem metaemanacji? To się zgadza. Każe się paru w obrożach z niskiego szczebla, by wytworzyli potrzebną falę w czasie, gdy grają w szachy, piją piwo, czytają w kąpieli albo wykonują jeszcze jakieś półautomatyczne…

Bryan ledwie zwracał uwagę na spekulacje Aikena. Za miastem na otaczających je bagniskach błędne ogniki zapalały własne lampy: małe plamki błękitu metanowego, mrugania robaczków świętojańskich, które rozbłyskiwały i gasły w rozproszonej synchronic blade błądzące płomyki ślizgające się po zamglonych wodach wokół wyspy jak zagubione czarodziejskie łódeczki.

— Tam są chyba te świecące robaczki albo palące się gazy błotne — odezwała się Sukey, kiedy stanęła za Bryanem i popatrzyła na ciemniejący krajobraz.

— Teraz coś słyszę — powiedział Raimo. — Ale żadnym metasposobem. Wy to chwytacie?

Wytężyli słuch. Rozczarowana Sukey wydęła wargi– Żaby!

W wiejącym wietrze rodził się prawie niesłyszalny tryl, nabierał mocy i na koniec rozbijał się w skomplikowany potrójny akord dzwonków i pisków. Niewidzialny maestro płazów skinął batutą i włączyły się dalsze głosy: chrząknięcia i pomruki, warkoczące bębenki, mlaśnięcia i trzaski, dźwięki jakby wygwizdywane na pustych trzcinach. Nowe żabie głosy dodały do tego naśladowanie wolno kapiącej wody, szarpanych strun, trylu ludzkiego gardła, brzęczenia wierteł, wzmocnionych tonów gitarowych, a w tym dźwiękowym tle rozległo się znajome kumkanie pospolitej żaby, tego wytrwałego stworzenia, które za sześć milionów lat będzie towarzyszyć ludzkości w kolonizacji odległych gwiazd.

Czworo na balkonie spojrzało po sobie i wybuchnęło śmiechem.

— Mamy miejsca w pierwszym rzędzie — stwierdził Aiken — na wypadek, gdyby nastąpiła inwazja Firvulagów. A ten niebieski dzban jest pełen czegoś chłodnego i zdecydowanie alkoholowego. Czy przyciągniemy tu fotele i zaczniemy się wzmacniać w związku z przybyciem potworów zgodnie z rozkładem jazdy?

— Wszyscy za? — spytał Bryan.

— Tak jest!

Wyciągnęli kubki, a człowieczek w złotym ubraniu po kolei je napełnił.

Elżbieta przycisnęła wierzch dłoni do spoconego czoła. Otworzyła oczy i wolno wypuściła powietrze.

Creyn i zmizerowany Tanu w pogniecionej żółtej todze pochylili się z niepokojem nad jej fotelem. Myśl Creyna dotknęła jej myśli, podtrzymująco, pytająco.