Dzieci Boga [Children of God - pl]

— Może. — Nawet jeśli to tylko siła sugestii, pomyślał Joseba, to działa, bo działa. — Gdybyś mi o tym powiedział wczoraj, mógłbym ci pomóc wcześniej.

— Skąd miałem wiedzieć, że w twojej rodzinie byli niezdarni zamachowcy? — zapytał rozsądnie Sandoz.

— Mój wujek zwykle płakał. Po prostu siedział i płakał. A ty chodzisz.

— Czasami. — Sandoz wzruszył ramionami i odwrócił wzrok. — Najlepsza jednak jest praca.

— Teraz nie pracujesz — zauważył Joseba.

— Chyba bym nie mógł. Quell zwykle pomaga… w końcu połowa bólu to strach. Ale tym razem było ostro.

Joseba wstał, czując, że dłużej nie wytrzyma.

— Czy wiesz — zapytał, ruszając w kierunku toalety — że jutrznię wymyślili starzy mnisi mający kłopoty z prostatą? Skoro i tak trzeba wstać, to można się pomodlić…

I odszedł, kołysząc się jak niedźwiedź, ale kiedy wrócił, czując błogosławioną ulgę, Sandoz wciąż siedział w ciemnej mesie. Gdyby chciał być sam, poszedłby do swojej kabiny, pomyślał Joseba. Trzeba korzystać z okazji.

— Właśnie czytałem sobie Księgę Hioba. „Czy widziałeś drzwi do ciemności? Czy połączysz gwiazdy Plejad? Rozluźnisz więzy Oriona?” — Oparty o przegrodę, machnął ręką ku zagadkowej ciemności, która ich otaczała. — Dzisiaj człowiek mógłby odpowiedzieć: Prawie tak. Dotarliśmy do źródeł morza, doszliśmy do dna otchłani. Zbadaliśmy przestworza Ziemi, wymierzyliśmy ją. „Czy wysyłać możesz błyskawice? Czyś w życiu rozkazał rankowi?” A my jesteśmy tuj pośród gwiazd!

Pokręcił głową, ogarnięty szczerym zdumieniem, a po chwili powiedział:

— Wiesz, ta muzyka się zmieniła. Po waszej wyprawie na Rakhat.

— Jeśli chodzi o Hioba, to osobiście wolę przekład Wolfera — stwierdził Sandoz. — Więc dlaczego terroryzm stracił dla ciebie urok?

— Aha. Zmieniamy temat — zauważył spokojnie Joseba. — Nie stracił, w każdym razie nie na długo. Hiszpania i Francja w końcu uznały: Niech szlag trafi tych Basków, komu oni są potrzebni! No więc przez jakiś czas walczyliśmy między sobą. Weszło nam to w krew. — Spojrzał na Sandoza. — Czy wiesz, że głos Hlavina Kitheriego słyszano jeszcze prawie przez rok po twoim wylocie z Rakhatu, a potem zamilkł na dobre?

— Może umarł — odpowiedział Sandoz kpiącym tonem — a przedtem długo się męczył. Czym się zająłeś, kiedy terroryzm przestał być drogą do kariery?

Polowałem. W tym zakątku świata, z którego pochodzę, wciąż się poluje. Żyłem w górach, otoczony tym, co jeszcze zostało z przyrody. Myśliwy… dobry myśliwy… często identyfikuje się ze zwierzyną. Jedno prowadzi do drugiego. Zacząłem studiować ekologię.

— A jak z uniwersytetu trafiłeś do seminarium? Może zakochałeś się w cudzie Bożego stworzenia?

Cichy, spokojny głos był dziwnie bezbarwny. Nieruchomą twarz ledwo było widać w słabej poświacie żółtych i zielonych wskaźników sączącej się z pulpitu sterowni.

— Nie — przyznał szczerze Joseba. — Ostatnio trudno jest dostrzec cud stworzenia, w każdym razie na Ziemi. W czasie twojej nieobecności bardzo się pogorszyło. Ekologia zamieniła się w naukę o degradacji przyrody. Teraz zajmujemy się głównie tym, co było, próbując zrekonstruować zniszczone systemy i przywrócić zachwianą równowagę. Ale presja przeludnienia jest tak silna, że za każdy krok do przodu płacimy dwoma krokami do tyłu. W tej dyscyplinie trudno o satysfakcję.

Przeszedł przez ciemne pomieszczenie i usiadł w pobliżu Sandoza; plastikowe krzesło zatrzeszczało pod jego ciężarem.

— Kiedy widzisz jakiś uszkodzony system, szukasz przyczyny i cieszysz się, jak ją znajdziesz, bo wtedy wydaje ci się, że łatwo to uszkodzenie usunąć. Jako student przyglądałem się nocnym zdjęciom Ziemi zrobionym przez satelitę. Połączone nitkami dróg i przedmieściami skupienia świateł miejskich przypominały mi kolonię streptokoków wyhodowaną w laboratorium. Doszedłem do wniosku, że Homo sapiens był chorobą, która zaatakowała Gaję. Ziemia chętnie by się od nas uwolniła. Miałem dziewiętnaście lat, a w ciągu mojego życia ludność Ziemi powiększyła się dwukrotnie, z siedmiu do czternastu miliardów. Znienawidziłem ten gatunek, który nazwał się rozumnym. Chciałem wyleczyć Gaję z choroby naszego gatunku. Zacząłem się poważnie zastanawiać, jak dokonać eksterminacji dużej liczby ludzi, oczywiście w taki sposób, żeby mnie nikt nie złapał. Uwierzyłem, że jestem bohaterskim altruistą, samotnym obrońcą planety. Zmieniłem specjalizację. Uznałem, że najpożyteczniejszą dyscypliną będzie wirusologia.

Sandoz wpatrywał się w niego, milcząc. Dobry znak, pomyślał Joseba. Jest pod działaniem leku, ale zachował zdolność oceny moralnej.

— Jak już powiedziałem — ciągnął rzeczowym tonem — terroryzm nie stracił dla mnie uroku. Miałem wtedy dziewczynę. Zerwałem z nią. Chciała mieć dzieci, a mnie dzieci napełniały obrzydzeniem. Nazywałem je wektorami choroby. Patrzyłem na takich ludzi jak Nico i myślałem: Oto skutki nieudanej aborcji. Jeszcze jeden wirus, który potrafi tylko jeść i myśleć o sobie.