Пракурорка [Журнальный вариант, be]

Толькі праз доўгую хвіліну ён знайшоў флакон з адэкалонам і пачаў націраць ёй скроні.

— Люба! Люба! — трос ён яе.

Яна была бяссільная і белая, як палатно.

— Што ж рабіць?

Усур’ёз устрывожаны, ён хацеў ужо выклікаць хуткую дапамогу, але жанчына адкрыла вочы і ўсміхнулася.

— Люба, вам лепей?

Рухам павекаў яна адказала «так». Друцкі падаў ёй шклянку вады і, прытрымліваючы галаву, уліў у вусны некалькі кропель.

Яна яшчэ была вельмі слабая, але села.

— Можа, келіх віна? — прапанаваў ён.

— Добра.

Люба прагна выпіла.

— Яшчэ? — спытаўся ён.

— Калі ласка!

Калі Друцкі пераканаўся, што ёй ужо лепей, ён пачаў мнагаслоўна, без толку гаварыць. Гаварыў доўга і вельмі пераканаўча. Яна слухала з усмешкай і ў канцы сказала:

— Я хацела б так памерці, як зараз самлела. Калі вось так адчуваецца смерць, то жыццё значна менш вартае, чым я меркавала.

— Жанчына! Злітуйся над сабой! Трэба ж валодаць сваімі жарсцямі.

— Я прытрымліваюся іншага правіла, — пярэчыла Люба, — я не ведаю, хто гэта сказаў, але ён, відаць, быў разумны: адзіны эфектыўны сродак барацьбы са спакусай — гэта яе задавальненне. Па-вашаму, гэта не слушна?

— Не слушна! — упэўнена адзначыў Друцкі і падумаў, што сам ён заўсёды рабіў менавіта так, але ён зусім не згодны, што гэта правільна.

Люба ўстала і зрабіла некалькі крокаў.

— У мяне дрыжаць ногі, гэта дзіўна, — сказала яна з усмешкай.

— Ну, бачыце.

— Не бачу — адчуваю. Ах, мой салодкі!

Яна села Друцкаму на калені і бяссільна абаперлася галавой аб яго шчаку.

— Я прыйду сюды заўтра… паслязаўтра… кожны дзень буду прыходзіць.

— Не прыйдзеш! — узлаваўся ён.

— Не змагу не прыйсці.

— Дык я выметуся адсюль у іншае месца і не пакіну адрас.

— Бачыш, які ты нядобры!

Друцкі зняў яе з каленяў.

— Люба, ты павінна гэта зразумець. Я мужчына, і хутчэй пальнуў бы сабе ў лоб, чым мог бы зрабіцца тваім каханкам. Я даў слова гонару! Калі б я яго парушыў, калі б так адплаціў твайму мужу за яго сяброўства і дапамогу, то лічыў бы сябе падонкам. Таму я цябе малю, каб ты мяне зразумела. Я не змагу жыць, сябе не паважаючы.

— О, ты вельмі высакародны!

— Не ў гэтым справа, — раздражніўся Друцкі, — я інакш разумею высакароднасць і маральнасць, чым іншыя. Я маю рацыю ці яны яе маюць — гэта мая справа. Даволі, што я катэгарычна табе заяўляю: калі ты яшчэ раз прыйдзеш да мяне, то прымусіш мяне з’ехаць. Паеду ў Амерыку ці да чорта лысага, і больш мы не ўбачымся. Даю табе слова.

Люба зразумела, што ён выканае пагрозу, і расплакалася.

— Жыццё — страшна недарэчнае, страшна…

— Ну, не плач, Люба, гэта таксама не разумна.

— Я ведаю, — выцірала яна слёзы.

— Ты хіба ведаеш, што я адштурхоўваю цябе, бо не кахаю. Аднак, павер, мне гэта цяжка даецца.

— Тым горш. Абрыдлыя забабоны!

— Анархістка!

— Ну дык ведай! Тоня — ідыётка са сваім камунізмам. Ідыётка. Знішчае адну веру, каб стварыць сабе іншую. Я б увогуле гэта ўсё знішчыла. Разарвала на дробныя кавалачкі!