Пракурорка [Журнальный вариант, be]

Дзяўчына закрыла твар хусцінкай і заплакала.

— Дурненькая, — паківаў галавой Друцкі, — гэты кінуў, будзе другі. Ці ж мала мужчын?.. Ды яшчэ для такой маладой і прыгожай… А можа, вернецца.

— Хай яго халера! — не стрымалася дзяўчына. — Хай ён крывёю зальецца! Не трэба ён мне! Ні ён, ні хто іншы! Адыдзіце, чаго вы прычапіліся?!

— Навошта сабе шкодзіць? — не здаваўся Друцкі. — Вы б супакоіліся. Жыць заўсёды варта.

— Вы такі разумны, — усхліпвала яна, — а што, вы думаеце, з гэтым дадуць чалавеку жыць?

— Няўжо хто не дасць?

— Усе. Бацькі з дому выганяць, з працы выкінуць, пальцамі будуць тыкаць. А жыць жа трэба, дзяўчына з дзіцем — дык ніхто і граша не дасць зарабіць… Вось якія людзі.

— І такія, і не такія, — разважаў Друцкі, — а зрэшты, можа, яшчэ магчыма ўсё ўладзіць?

— Позна ўжо, позна. Паганец абяцаў ажаніцца — і ажэніцца. Толькі не са мной. Што ж мне застаецца, дзе я падзенуся, вось хіба тут… за сцяной…

Яна зноў залілася слязьмі.

Друцкі, не цырымонячыся, абняў яе і пагладзіў па плячах:

— Ціха… ціха… Нехта ідзе.

Сапраўды, ля іх прайшлі двое рабочых. Калі іх крокі заціхлі, Друцкі сказаў:

— Я вамі займуся. Мы ўсё зробім так, што пра роды ніхто не даведаецца, і, тым больш, пальцам тыкаць не будзе.

Дзяўчына перастала плакаць і выцерла нос чыстай белай хусцінкай:

— Што ж вы мяне падманваеце…

— Я не падманваю.

— А можа, вы з якой паліцыі ці з магістрата?

Друцкі рассмяяўся.

— Ні з паліцыі, ні з магістрата. Проста ў мяне зашмат грошай, і я хачу вам дапамагчы, бо і мне людзі дапамагалі.

Ён праглынуў сліну і падумаў, што не зманіў. А яму хіба людзі інакш дапамагалі? Можа, за выключэннем Залкінда…

Дзяўчына глянула яму ў вочы, а ён апусціў павекі:

— Хадзем.

Яна моўчкі ішла побач з Друцкім.

— Аддайце мне гэтую бутэлечку.

Дзяўчына падазрона паглядзела на яго і стала:

— Якая вам справа? — запыталася яна.

— А што б вы зрабілі, калі б убачылі, як нейкае дзіця кладзе руку ў агонь?

— Ну, так, але я не дзіця.

— Дзіця, малышка, дзіця.

Яны зноў ішлі моўчкі.

— Куды вы мяне ведзяце?

— Куды? Ну, спачатку мы павінны замачыць наша знаёмства і шчаслівы зыход неразумных намераў.

— Я не п’ю, — затулілася ў хустку дзяўчына.

— І я таксама, — засмяяўся Друцкі, — але так, адзін раз, для настрою. О, хадзем сюды.

Яна не супраціўлялася.

Гэта была маленькая забягалаўка, якіх шмат на Волі. Кафляная падлога, пасыпаная пілавіннем, нізкія вокны, зацягнутыя жоўтым паркалем, чырвоная барная стойка і некалькі столікаў на жалезных ножках. За стойкай быў тоўсты, бочкападобны мужчына з вялікім шрамам на шчацэ і з закручанымі па-вільгельмаўску чорнымі вусамі, якія блішчалі ад памады.

— Маё шанаванне, — буркнуў ён такім тонам, нібыта быў смяротна абражаны.

— Прывітанне, пане гаспадару, — кіўнуў яму галавой Друцкі, не здымаючы капелюша, — вішнёўку і якую-небудзь добрую закуску.

Яны селі ў куток. Акрамя іх, у забягалаўцы быў толькі стары рамізнік, які нават не звярнуў на іх увагі.