![Пракурорка [Журнальный вариант, be] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/8/2/0/4/prakurorka-zhurnalnyj-variant-be-download.jpg)
Пракурорка [Журнальный вариант, be]
- Автор: Доленга-Мостович Тадеуш
- Год: 2018
- Язык: белорусский
- Год: «Выдавецкі дом «Звязда»
- Переводчик: Вероника Бондарович
- Жанр: Другая проза
Электронная книга - «Пракурорка [Журнальный вариант, be]». Краткое содержание книги:
У гэтым творы чытачу прапануецца зазірнуць у шыкоўны рэстаран «Аргенціна», у залу суда, у закрытую клініку доктара, які займаецца небяспечнымі эксперыментамі. Дасціпная, вытанчанапрыгожая пракурорка Аліцыя Горн — увасабленне новага тыпу жанчын, якія робяць кар’еру дзякуючы таленту і розуму. Калегі Аліцыі нават не здагадваюцца, што ў яе жыцці было нямала сумных падзей…
Прайшлі каля ваннага пакоя, у якім было чуваць плёсканне вады і плач дзіцяці.
— У цябе тут цэлая бальніца, — заўважыў Друцкі.
Яны прайшлі даволі вялікую цёмную залу, якая паблісквала з бакоў нікеляванымі апаратамі. Лабараторыя ці таксама аперацыйная зала. Зноў калідор, тоўстыя дзверы, якія прафесар адчыніў ключом — і вось яны апынуліся ў знаёмым холе.
— Дзякуй табе, — сказаў Бруніцкі.
— Караль, — прытрымаў яго далонь Друцкі, — памятай, што яна павінна жыць.
— Яна будзе жыць, — раздражнёным голасам адказаў прафесар. — Ты мне толькі скажы, ці ўсё ў парадку?
— Думаю, так.
— За табой не сачылі?
— Упэўнены, што не.
— Цябе не маглі пазнаць?
Друцкі запэўніў, што не мае ніякіх сумненняў.
— Сёння ўжо вельмі позна, і ў цябе, напэўна, няма часу, — паглядзеў на гадзіннік прафесар, — дык, можа, будзеш такі добры і забяжыш заўтра прыкладна ў поўдзень у псіхіятрычную клініку.
— Навошта?
— Я павінен апісаць дэталі біяграфіі, сям’і і гэтак далей дзяўчыны. Скажы мне толькі, яна дакладна цяжарная?
— Дакладна.
— А які месяц?
— Паняцця не маю.
— Спроба самагубства?
— Так, хацела атруціцца воцатнай эсэнцыяй.
Прафесар праводзіў Друцкага аж да брамкі і перасцярог:
— Будзь уважлівы на вуліцы.
— Не бойся, — скрывіўся Друцкі, — я ў гэтым разбіраюся лепш за цябе.
Паблізу нікога не было. Аднак Друцкі не ўзяў найбліжэйшае таксі, а сеў у трамвай. Праехаўшы некалькі прыпынкаў, выскачыў, звярнуў на бакавую вуліцу і толькі тут узяў машыну.
Калі пераапранаўся, Друцкі знайшоў у кішэні бутэлечку з эсэнцыяй.
«Я, аднак, неасцярожны», — падумаў ён.
Па дарозе ў «Аргенціну» ён выкінуў бутэлечку ў сметнік.
— Пан дырэктар, — з усмешкай павітаў яго касір Юстэк, — званіў адвакат Лэньчыцкі і замовіў ложу.
— Што вы кажаце! — узрадаваўся Друцкі.
— Я забраніраваў дзявятку.
— Дзякуй вам.
Да яго вярнуўся добры настрой.
«Усё ж такі прыйдзе», — падумаў ён.
Друцкі памыліўся. Аліцыя не прыйшла. Лэньчыцкі з’явіўся ў большай кампаніі, але без Аліцыі.
«Вось упартая баба», — у захапленні канстатаваў сам сабе Друцкі.
Гэтай ноччу ён піў і выгаворваў Казі за назойлівасць. Аднак ён не хацеў быць адзін і забраў з сабой у атэль Тэцю. Друцкі стараўся не думаць пра сваю сённяшнюю авантуру, але ніякім чынам не мог пазбавіцца ад успамінаў пра тую дзяўчыну.
Нарэшце алкаголь і стомленасць узялі сваё.
Ён адправіў Тэцю і заснуў мёртвым сном.
Абудзіў яго стук у дзверы. Друцкі паглядзеў на гадзіннік: было адзінаццаць, значыць гэта служка. Ён крыкнуў:
— Увайдзіце, — і сеў на ложак, шырока расплюшчыўшы вочы.
У дзвярах стаяла Люба.
— О, капітан яшчэ спіць? — фрывольна ўсклікнула яна. — Добры дзень!
— Люба! — сказаў ён з выклікам. — Навошта вы гэта зрабілі?
— Што? — спытала яна з наіўнай мінкай.
— Спусціцеся ў хол і чакайце. Праз паўгадзіны я буду гатовы.
Люба засмяялася і падышла да ложка:
— Я была пра вас лепшай думкі. Мне здавалася, што такі мужчына, як вы, заўсёды гатовы… Асабліва, калі ляжыць у пасцелі і ў такой прыгожай піжаме.
— Люба! Выйдзіце, калі ласка!
Ён стараўся надаць свайму голасу як мага больш пагрозлівае гучанне, але яна ўсё смяялася.
— Гляньце, які негасцінны! Ну, і вы не павітаецеся са мной?
— Не павітаюся!
Друцкі загарнуўся ў коўдру і рэзка адвярнуўся тварам да сцяны.
Тады Люба села на ложак і, зняўшы пальчаткі, заглыбіла пальцы ў яго валасы.
— Шоўк, — сказала яна ціха.
— Люба! Шоўк ці шчацінне, а я зараз як падскочу і без цырымоній спушчу з цябе скуру!
— Я не ведала, — засмяялася Люба, — што капітан садыст.
Яна ссунула капялюшык і зняла футра.
— Горача тут, — заўважыла яна.
— Люба, — Друцкі перайшоў на ўгаворы, — навошта вы гэта робіце. Трэба ж думаць! Як можна!
— Божа, які вы сёння нудны, — уздыхнула Люба, зноў сядаючы на ложак і нахіляючыся над ім, — да яго прыходзіць прыгожая, маладая і прагная жанчына, а ён…
— А ён зусім не прагны, — перарваў Друцкі.
— Не? — какетліва спыталася яна.
— А вось і не! Зусім не! Каб ты ведала, перад тваім прыходам у мяне ў гэтым самым ложку была маладая і прыгожая жанчына.
Ён сказаў гэта наўмысна. Думаў, што гэтым яе адштурхне, але Люба яшчэ бліжэй падсунулася да яго:
— Так, так, ложак яшчэ пахне яе парфумай, ён яшчэ цёплы ад яе пяшчот. Якая яна, відаць, была шчаслівая! Скажы, яна была страсная?