Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

W pierwszej chwili Laurence chciał zaprotestować, lecz szybko zorientował się, że nie ma powodu, ponieważ cała operacja przebiegała bardzo sprawnie. Przy schodach usadowił się urzędnik z niedużym stolikiem, który zapisywał informacje o pakunkach na papierowym zwoju i stawiał wyraźny znak na każdym przedmiocie. Tak więc Laurence wstał i spróbował dyskretnie rozluźnić kark, obracając głowę w jedną i w drugą stronę i unikając niegodnego przeciągania się. Yongxing wysiadł już z łodzi i udał się do niedużego pawilonu na brzegu; z jego wnętrza dochodził grzmiący głos Liu Bao domagającego się „wina”, które to słowo rozpoznawał już nawet Laurence, natomiast Sun Kai rozmawiał na brzegu z miejscowym mandarynem.

— Czy będzie pan tak dobry i zapyta urzędników, gdzie wylądował Temeraire? — zwrócił się Laurence do Hammonda.

Hammond ze zmarszczonymi brwiami wypytał ludzi na brzegu i wyszeptał do Laurence’a:

— Mówią, że zabrano go do Pawilonu Cichych Wód, a my mamy spać gdzie indziej. Proszę od razu głośno zaprotestować, żebym mógł wdać się z nimi w sprzeczkę. Nigdy nie możemy pozwolić na to, żeby nas z nim rozdzielili.

Laurence, który normalnie i tak natychmiast narobiłby wrzawy, był skonsternowany tą prośbą o odegranie komedii. Jąkając się nieco, przemówił podniesionym głosem, choć z niejaką nieśmiałością:

— Chcę natychmiast zobaczyć się z Temeraire’em i upewnić się, że nic mu nie jest.

Hammond od razu odwrócił się do Chińczyków, rozkładając ręce w przepraszającym geście bezradności, i oznajmił coś z naciskiem. Laurence ujrzał, że są niezadowoleni, i ze wszystkich sił postarał się przybrać zaciętą minę, choć w głębi ducha czuł się głupio i był zły na siebie. W końcu Hammond odwrócił się do niego i oznajmił zadowolony:

— Doskonale. Zaprowadzą nas do niego.

Uspokojony Laurence skinął głową, po czym odwrócił się do załogi.

— Panie Tripp, ci panowie tutaj wskażą wam, gdzie będziecie spać. Spotkamy się rano, zanim wrócicie na Allegiance.

Midszypmen dotknął dłonią kapelusza, a Laurence wszedł na schody.

Bez zbędnej dyskusji Granby ustawił ludzi w luźnym szyku wokół Laurence’a i ruszyli szerokimi brukowanymi drogami za podskakującą delikatnie latarnią przewodnika. Laurence dostrzegł zarys wielu niedużych domów po obu stronach drogi, a także głębokie koleiny w brukowej kostce, o krawędziach wygładzonych upływem czasu. Po całym dniu spędzonym na drzemce był teraz całkowicie rozbudzony, a mimo to miał wrażenie, że śni, kiedy szedł w ciemności po tym obcym kraju, miękkie czarne buty przewodnika szurały na kamieniach, dym z palenisk unosił się z pobliskich domów, słabe światło przenikało przez siatki w oknach, a w pewnym momencie dobiegł go nawet urywek nieznanej piosenki, śpiewanej przez jakąś kobietę.