Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

— Przestań marudzić, Nobby.

— Wcale nie marudzę. Mówię tylko, że te spodnie są dosyć przewiewne. Tyle tylko powiedziałem.

— Ale dobrze ci w nich.

— A te blaszane miseczki do czego mają służyć?

— Do osłaniania tych części ciała, których nie masz.

— Przy takim wietrze wolałbym coś do osłaniania tych części, które mam.

— Spróbuj się zachowywać jak dama, Nobby!

Co było trudnym zadaniem, Colon musiał to przyznać. Dama, dla której uszyto tę odzież, była dość wysoka i miała raczej pełną figurę. Tymczasem Nobby bez swojego pancerza mógłby się schować za krótkim kijem, gdyby mniej więcej w dwóch trzecich długości umocować wieszak. Przypominał muślinowy akordeon z dużą ilością biżuterii. W teorii kostium powinien wiele odsłaniać, jeśli kapral Nobbs byłby akurat tym, co ktokolwiek chciałby zobaczyć odsłonięte. Jednak w tej chwili tyle było na nim zwojów i fałd, że z całą pewnością dało się powiedzieć jedynie tyle, iż jest gdzieś tam w środku. Prowadził oślicę, która chyba go polubiła. Zwierzęta zwykle lubiły Nobby’ego. Nie miał niewłaściwego zapachu.

— Te buty nie pasują — mówił dalej Colon.

— Czemu nie? Pan zatrzymał swoje, sierżancie.

— No tak, ale to nie ja mam być kwiatem pustyni, prawda? Księżyc czyjejś rozkoszy nie powinien przy chodzeniu krzesać iskier. Mam rację?

— Należały do mojego dziadka. Nie zostawię ich, bo ktoś je zwinie. I jak komuś księżyc sprawia rozkosz, to już nie moja sprawa — odparł nadąsany Nobby.

Lord Vetinari maszerował na czele.

Ludzie wychodzili już na ulice. Mieszkańcy Al-Khali woleli swoje interesy załatwiać w chłodzie poranka, zanim pełny dzień przejedzie po okolicy miotaczem ognia. Nikt nie zwracał szczególnej uwagi na przybyszy, choć kilka osób obejrzało się za kapralem Nobbsem. Kozy i kury odsuwały się z drogi, kiedy przechodzili.

— Uważaj na ludzi, którzy będą próbowali ci sprzedać świńskie pocztówki, Nobby — pouczał Colon. — Mój wujek był tu kiedyś i opowiadał, że jakiś typ chciał mu sprzedać pakiet świńskich pocztówek za pięć dolarów. Był zdegustowany.

— Pewno, bo na Mrokach można takie dostać za dwa dolary — stwierdził Nobby.

— Wujek też tak powiedział. W dodatku to były ankhmorporskie pocztówki. Chcą nam sprzedawać nasze własne świńskie pocztówki? To obrzydliwe.

— Dzień dobry, sułtanie — odezwał się wesoły i jakby trochę znajomy głos. — Nowi w mieście, co?

Cała trójka spojrzała na osobnika, który magicznie pojawił się u wylotu alejki.

— Tak, istotnie — przyznał Vetinari.

— Zauważyłem, że jesteście nowi. Jak zresztą każdy ostatnio. Masz dziś szczęśliwy dzień, szachu! Jestem tu, żeby wam pomóc! Potrzebujecie czegoś? Mam to!

Sierżant Colon przyglądał się mężczyźnie.

— Nazywasz się… — zaczął w zamyśleniu. — To będzie coś w rodzaju Al-jibla albo jakoś podobnie.

— Słyszeliście o mnie? — ucieszył się handlarz.

— Tak jakby, tak… — przyznał z wahaniem Colon. — Jesteś zadziwiająco… znajomy.

Vetinari odepchnął go na bok.

— Jesteśmy wędrownymi artystami — powiedział. — Mieliśmy nadzieję na występy w książęcym pałacu. Mógłbyś nam pomóc?

Handlarz w zadumie poskrobał się po brodzie, powodując, że rozmaite drobne cząsteczki posypały się kaskadą do małych miseczek na jego tacy.

— Nie wiem, jak z pałacem — stwierdził. — Czym się zajmujecie?

— Uprawiamy żonglerkę, połykanie ognia i takie rzeczy — wyjaśnił Patrycjusz.

— Naprawdę? — zdziwił się Colon.

Al-jibla skinął głową na Nobby’ego.

— A co…

— …ona… — podpowiedział uprzejmie Vetinari.

— …ona potrafi?

— Tańce egzotyczne.

Nobby gniewnie zmarszczył czoło.

— Bardzo egzotyczne, jak się domyślam — mruknął Al-jibla.

— Byłbyś zdumiony.

Dwóch uzbrojonych mężczyzn podeszło wolno. Colon poczuł, jak zamiera mu serce. W tych dwóch brodatych twarzach zobaczył siebie i Nobby’ego, którzy w domu na patrolu zawsze podchodzili do wszystkiego, co wyglądało interesująco.

— Jesteście żonglerami, tak? — zapytał jeden z nich. — No to zobaczmy, jak żonglujecie.

Vetinari spojrzał na niego obojętnie, po czym zerknął na tacę Al-jibli. Wśród łatwiejszych do zidentyfikowania artykułów żywnościowych było tam również kilka zielonych melonów.