Biały smok [The White Dragon - pl]

— Nie, robię to tylko dla siebie! Nie mam ochoty pielęgnować cię, jak będziesz miał nawrót choroby!

Spiorunowała go wzrokiem tak ostrym, że zebrał się w sobie, wyprostował i majestatycznym krokiem wyszedł z wody. Chociaż do jego prywatnego posłania pod drzewami nie było daleko, nogi ciążyły mu jak z ołowiu, kiedy wlókł się do brzegu. Położył się, wydając westchnienie ulgi i zamknął oczy.

Kiedy je znowu otworzył, ktoś nim potrząsał i okazało się, że Brekke przygląda mu się figlarnie.

— Jak się teraz czujesz?

— Znowu coś mi się śniło?

— Hmmm. Znowu koszmary?

— Nie, jakieś dziwne sny. Tylko, że wszystkie nieostre.

Jaxom potrząsnął głową, żeby uwolnić się od miazmatów koszmaru. Zdał sobie sprawę, że jest południe. Ruth chrapiąc spał po jego lewej ręce. Daleko po prawej widać było D’rama, który odpoczywał oparty o jedną z przednich nóg Tirotha. Nie było śladu po F’norze i Canthu.

— Pewnie jesteś głodny — powiedział Brekke, wyciągając ku niemu talerz z jedzeniem i kubek, które ze sobą przyniosła.

— Jak długo spałem? — Jaxom czuł obrzydzenie do siebie. Wyprostował ramiona i pomacał mięśnie, zesztywniałe od szorowania smoka.

— Kilka godzin. Dobrze ci to zrobiło.

— Ostatnio strasznie dużo mi się śni. Czy to pozostałości po płomiennej grypie?

Brekke zamrugała, a następnie z namysłem zmarszczyła czoło.

— Właściwie to i ja śnię tutaj dużo więcej niż normalnie. Może to od nadmiaru słońca.

W tym momencie obudził się Tiroth, ryknął, z trudem wstał na nogi, obsypał swojego jeźdźca piaskiem. Brekke krzyknęła cicho, ze spojrzeniem utkwionym w starym spiżowym smoku, który otrzepywał się z piasku i rozpościerał skrzydła.

— Brekke, muszę lecieć! — zawołał D’ram. — Czy słyszałaś?

— Tak słyszałam. Leć szybko! — zawołała w odpowiedzi, podnosząc na pożegnanie rękę.

To coś, co obudziło Tirotha, podnieciło jaszczurki ogniste, które zaczęły krążyć, pikować, ochryple trajkotać. Ruth podniósł głowę, popatrzył na nie sennie, potem z powrotem opadł na piasek, obojętny na to całe podniecenie. Brekke odwróciła się, by popatrzeć na białego smoka z osobliwym wyrazem twarzy.

— Co się stało, Brekke?

— Spiżowe smoki w Weyrze Ista wykrwawiają swoją zdobycz.

— Och, na Skorupy i ich Odłamki! — Początkowe zaskoczenie Jaxoma przeszło w pełen rozczarowania niesmak do własnej słabości.

Miał nadzieję, ze pozwolą mu wziąć udział w tym locie godowym. Chciał zachęcać okrzykami G’deneda i Barnatha.

— Wiem — powiedziała uspokajająco Brekke. — Będzie tam Canth, i Tiroth też. Oni mi wszystko opowiadają. A teraz jedz!

Jaxom posłuchał, wciąż jeszcze przeklinając swój niefortunny sen, kiedy zauważył, że Brekke ponownie wpatruje się w Rutha.

— Czy coś nie w porządku z Ruthem?

— Z Ruthem? Nie, nic. Biedaczysko, taki był dumny, że może dla ciebie wyprawić się na Nici, a teraz jest za bardzo zmęczony, żeby się przejmować czymkolwiek innym.