Biały smok [The White Dragon - pl]

Ale nie umarłeś, powiedział Ruth. Zostałeś. Kazałem ci. A teraz jesteś już dużo silniejszy. Będziesz coraz silniejszy z każdym dniem i będziemy pływać, i opalać się, i będzie dobrze.

Głos Rutha brzmiał tak dziko, że Jaxom musiał uspokajać go słowami i pieszczotami, aż Brekke i Sharra zaczęły nalegać, żeby lepiej usiadł zanim się przewróci. Przygotowały dla niego materac z plecionych wstęgowatych liści palmowych. Ułożyły go pod pochylającym się w kierunku lądu pniem, spory kawałek od brzegu, żeby uniknąć wystawiania rekonwalescenta na pełne światło słoneczne. Pomogły mu teraz przejść na to posłanie. Ruth wyciągnął się tak, że głowę położył tuż przy boku Jaxoma, a jego oczy wirowały lawendowym kolorem napięcia.

F’lar i Lessa przybyli w południe, kiedy już Jaxom zdążył się troszkę zdrzemnąć. Był zaskoczony, gdy okazało się, że mimo całej swojej oschłości, Lessa była gościem kojącym, cichym, obdarzonym łagodnym głosem.

— Musieliśmy pozwolić Lordowi Groghe przylecieć tu osobiście, Jaxomie, chociaż jestem pewna, że nie byłeś zachwycony jego wizytą. Według pogłosek już umarłeś i Ruth także. — Lessa wyraziście wzruszyła ramionami. — Złym wieściom nie potrzeba harfiarza.

— Lorda Groghe bardziej interesowało to, gdzie jestem, niż to w jakim jestem stanie, czyż nie? — zapytał Jaxom zjadliwie.

F’lar skinął głową i szeroko się do niego uśmiechnął.

— Dlatego musieliśmy pozwolić, żeby D’ram go tu przywiózł. Smok — wartownik z Warowni Fort jest za stary, żeby z umysłu Groghe’a poznać docelowe miejsce.

— Miał również ze sobą swoją jaszczurkę ognistą — powiedział Jaxom.

— Nieznośne stworzenia — powiedziała Lessa z oczami błyszczącymi ze zdenerwowania.

— Te same nieznośne stworzenia bardzo się przydały przy ratowaniu życia Jaxoma, Lesso — stwierdziła Brekke stanowczo.

— W porządku, potrafią być przydatne, ale moim zdaniem ich złe nawyki dalece przeważają nad dobrymi.

— Mała królowa Lorda Groghe może i jest inteligentna ciągnęła dalej Brekke — ale nie na tyle sprytna, żeby go doprowadzić tutaj o własnych siłach.

— To nie w tym problem — skrzywił się F’lar. — On teraz już widział tę górę. I układ terenu.

— No to my pierwsi zgłosimy do niego swoje prawo — odparła zdecydowanie Lessa. — Nie obchodzi mnie to, ilu synów Groghe’a chce się tu osiedlić, pierwszeństwo w wyborze należy do smoczych jeźdźców Pernu. Jaxom może pomóc…

— Jeszcze trochę czasu upłynie, zanim Jaxom będzie mógł w czymkolwiek pomóc — powiedziała Brekke, wtrącając się tak gładko, że Jaxom zaczął zastanawiać się, czy źle zrozumiał wyraz zdumienia na twarzy Lessy.

— Nie martw się. Wymyślę coś, żeby pohamować ambicje Lorda Groghe — dodał F’lar.

— Jeżeli jeden się tu dostanie, inni podążą za nim — powiedziała z namysłem Brekke — i nie bardzo można im to mieć za złe. Ta część Kontynentu Południowego jest dużo piękniejsza niż to nasze pierwsze osiedle.

— Ciągnie mnie, żeby dostać się w pobliże tej góry — powiedział F’lar, odwracając głowę na południe. — Jaxomie, wiem, że niewiele dotąd mogłeś zdziałać, ale jaka część tych jaszczurek ognistych wokół Rutha to Południowcy?

— One nie są z Weyru Południowego, jeżeli o to się martwisz — powiedziała Sharra.

— Skąd wiesz? — zapytała Lessa.

Sharra wzruszyła ramionami.

— Nie dadzą się dotknąć. Lecą pomiędzy, jeżeli tylko ktoś się do nich zbliży. To Ruth je fascynuje. Nie my.

— My nie jesteśmy ich ludźmi — powiedział Jaxom. — Teraz, kiedy mogę już dostać się do Rutha, zobaczę, czego uda mi się dowiedzieć od niego na ich temat.

— Bardzo bym chciała, żebyś to zrobił — powiedziała Lessa. A jeżeli są tu jakieś jaszczurki z Weyru Południowego… — Pozwoliła, by to zdanie zawisło nie dokończone.

— Myślę, że powinniśmy dać Jaxomowi odpocząć.

F’lar zachichotał wskazując ręką Lessie, by szła przed nim.

— Ale z nas goście. Przyszliśmy się z nim zobaczyć i nie daliśmy mu dojść do słowa.

— Ostatnio niewiele robiłem i nie mam o czym opowiadać. Jaxom rzucił srogie spojrzenie na Brekke i Sharrę. — Wrócicie, to będę miał o czym mówić.

— Jeżeli wydarzy się coś ciekawego, niech Ruth skontaktuje się z Mnemethem lub Ramoth.

Brekke i Sharra wyszli razem z Przywódcami Weyru, a Jaxom wdzięczny był za tę chwilę wytchnienia. Słyszał, jak Ruth rozmawia z dwoma bendeńskimi smokami i zachichotał, kiedy Ruth stanowczo poinformował Ramoth, że wśród jego nowych przyjaciół nie ma żadnych jaszczurek ognistych z Weyru Południowego. Jaxom zastanawiał się, czemu wcześniej nie wpadł na to, żeby zapytać znajome Rutha o ich ludzi. Westchnął. Ostatnio rozmyślał przede wszystkim o swojej chorobie i o tym, jak bliski był śmierci, a to było ponure. Nastrój mu się poprawi, gdy zajmie się rozwiązywaniem zagadek.