Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Z drugiej strony w oczach osobników takich jak Ransom właśnie dlatego, że byli umiarkowani, stawali się automatycznie podejrzani. Umiarkowanie było tym groźniejsze, im więcej obiecywano Dolistom i im bardziej krwawe i masowe stawały się czystki.

Na szczęście dla Pritchart jej osiągnięcia spowodowały, iż nader wcześnie zainteresował się nią Oscar Saint-Just. Była zbyt inteligentna, by odrzucić ofertę i zwiększyć tym samym grono podejrzanych w oczach UB. I dlatego kiedy inni Kwietniowcy po cichu zniknęli, by zwolnić miejsca energiczniejszym obrońcom interesów ludu, ona od dawna była już ludowym komisarzem.

Lata walki podziemnej doskonale nauczyły ją maskowania się i podwójnego życia, a jako z natury podejrzliwa nie dała się porwać pięknym zapewnieniom Komitetu wygłaszanym na samym początku, gdy nic nie wskazywało, w co się on przerodzi. Wielu jej towarzyszy nie było tak ostrożnych, za co zapłacili, gdy Komitet zabrał się do umacniania swej pozycji i władzy. Pritchart była już wówczas po transformacji z apolitycznego egzekutora w prawomyślnego obrońcę nowego ładu. Fakt, że było to karkołomne przedsięwzięcie, ale zaplanowała je dokładnie i wykonała stopniowo, a Saint-Just na dodatek był pod wrażeniem jej dogłębnych ocen i zgodnych z prawdą meldunków o młodszych i mniej ważnych oficerach, na których anioła stróża była kolejno przydzielana. Cenił zwłaszcza jej umiarkowanie i rozwagę, gdyż wśród komisarzy stanowiły prawdziwą rzadkość. Dlatego też zlecał jej coraz delikatniejsze, a więc ważniejsze zadania, dzięki czemu szybko awansowała. To, że nikt ze zwierzchników nie znał jej prawdziwych przekonań czy zamiarów, było oczywiste i niezbędne, by mogła żyć dalej.

A potem dostała pod opiekę Giscarda… było to mniej niż cztery standardowe lata temu, choć wydawało się, że znacznie dawniej. Życie w ciągłym niebezpieczeństwie, grożącym tak ze strony przeciwnika, jak i własnych władz, i to w ciągle zmieniających się realiach, wydłużało jakby czas i dodawało do wszystkiego surrealizmu. Zwłaszcza że do tego wszystkiego zakochała się w Giscardzie, a on w niej.

Mimo tak niesprzyjających okoliczności zdołali przetrwać zadziwiająco długo w grze znaczonymi kartami zorganizowanej tak, by zawsze wygrywało kasyno. Żadne z nich nie miało złudzeń — w końcu powinie im się noga, ale każdy dzień, zanim to nie nastąpi, był zwycięstwem. I tak jedyne, co mogli zrobić, to balansować na tej linie i mieć nadzieję, że może nim spadną, coś się jakimś cudem zmieni…

Bo najdziwniejsze było to, że żadnemu z nich nawet przez myśl nie przeszło, by przejść na stronę Królewskiej Marynarki. Sporo oficerów wybrało to rozwiązanie, w tym Alfredo Yu, dawny mentor Giscarda. Jednak mimo szacunku, jakim nadal darzył Yu, nie był w stanie pójść w jego ślady… i często zastanawiał się, czy była to zaleta, czy też ostateczny dowód własnego zidiocenia.

— Myślisz, że McQueen się uda? — spytał, zmieniając temat. Zaskoczona odsunęła się, by mu się przyjrzeć, i uniosła pytająco brew.

— Chodzi mi o to, czy uda jej się na tyle zreorganizować Ministerstwo Wojny i zmienić sytuację Ludowej Marynarki, by miało to znaczenie, i nie dać się przy tym zabić — wyjaśnił.

— Myślę, że jest do tego zdolna… — przyznała Pritchart z namysłem. — Jest wystarczająco przewidująca i inteligentna, by postawić na swoim, a ma znacznie lepszą okazję niż ktokolwiek dotąd… Natomiast czy uda jej się doprowadzić wszystko do końca, nim się jej pozbędą w taki czy inny sposób? — Nie dokończyła — wzruszyła wymownie ramionami.

— Czułbym się znacznie spokojniejszy, gdybym tyle nie słyszał o jej ambicji — westchnął Giscard.

— Zapewniam cię, że Saint-Just słyszał jeszcze więcej — pocieszyła go ponuro. — Nie znam zawartości jej teczki personalnej, bo i skąd, ale dotarły do mnie plotki krążące wśród innych komisarzy. Podobno zrobiła się strasznie nerwowa, gdy Pierre wybrał ją na następczynię Kline’a.

— Mimo że właśnie rozprawiła się z Lewelerami? — Pritchart skrzywiła się.

— Może właśnie dlatego, że rozprawiła się z Lewelerami — oceniła kwaśno. — Zrobiła to za dobrze i wykazała za dużo inicjatywy, odwagi i bezwzględności. A w efekcie tłum za bardzo ją polubił. Na dodatek połowa Komitetu i UB jest przekonana, że gdyby nie zestrzelono jej pinasy, najpierw wykończyłaby Lewelerów, a potem ich. Ja uważam, że się mylą, tak samo sądzi Fontein i, jak mi się wydaje, również Saint-Just. Uważam, że nim przystąpiła do akcji, zdała sobie sprawę, że nie zdoła zastąpić Komitetu, ponieważ nie ma odpowiednio silnego zaplecza, a nie chciała wywołać anarchii, która byłaby nieunikniona po obaleniu władzy i nie zastąpieniu jej natychmiast inną. Ale to nie znaczy, że inni podzielają moje zdanie i mają do niej zaufanie. Nie oznacza też, że uważam, iż jest niezdolna do zamachu stanu. Jest, ale wpierw musi wszystko zaplanować i stworzyć sobie wystarczająco silne poparcie, by mieć realne szanse na utrzymanie się przy władzy, gdy ją zdobędzie.