Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Jeżeli spróbuje czegoś takiego, usunę go ze stanowiska. W tej chwili nie mam do tego podstaw, ale jeśli będziesz rozsądny i postarasz się, to…

— Cicho! — ponownie ją pocałował. — Nie proszę cię, żebyś już cokolwiek z nim zrobiła. Znasz mnie i wiesz, że mam zwyczaj martwić się na wyrost, żeby różne nieprzyjemności mnie nie zaskoczyły. A co do jednego masz całkowitą rację: to, że wiemy, kim jest, daje nam ogromną przewagę i zwiększa bezpieczeństwo.

— Zwłaszcza moje — dodała cicho.

Odruchowo przytulił ją mocniej, jakby w ten sposób był w stanie ją lepiej chronić. Swoistą paranoją było to, że martwił się o bezpieczeństwo przydzielonego mu przez ubecję szpicla, będąc równocześnie w znacznie gorszym położeniu: jak dotąd żaden komisarz nie został pozbawiony życia przez swoją firmę za cokolwiek, natomiast admirałów za „zdradę ludu” rozstrzelano już kilkudziesięciu. W tym kilkunastu tylko za to, że nie udało im się zrealizować niewykonalnych rozkazów.

Wielokrotnie przy różnych okazjach zastanawiał się, czy poznanie prawdziwej Eloise Pritchart było przekleństwem czy błogosławieństwem, gdyż wcześniej, gdy każdego ubeka traktował jak wroga, życie było znacznie prostsze. Nie żeby był zwolennikiem starego porządku — Legislatorzy sami sprowadzili na siebie zagładę, a on akurat z racji swojej pozycji lepiej niż inni mógł dostrzec zagrożenie, jakie w Republice i Ludowej Marynarce wywołał monopol władzy. Co więcej — popierał wiele propozycji głoszonych przez Komitet Bezpieczeństwa Publicznego, w tym niektóre wręcz entuzjastycznie. Naturalnie nie bełkot produkowany przez Ransom na potrzeby Dolistów, ale te prawdziwe, fundamentalne reformy, których Ludowa Republika tak desperacko potrzebowała.

Natomiast nadużycia popełnione w imię bezpieczeństwa ludu i rządy terroru, jakie po nich nastąpiły, a głównie zniknięcia lub śmierć ludzi, których znał i których jedynym przestępstwem było niewykonanie rozkazów, które były niewykonalne, dały mu zdrową lekcję, po której idealizm przeszedł mu jak ręką odjął. Przekonał się, jak wielka przepaść dzieli obietnice od rzeczywistości. I przekonał się także, jak krwiożerczy jest motłoch, któremu zdjęto kaganiec. A co najważniejsze: przekonał się także o czymś, o czym nie odważył się powiedzieć nikomu, mianowicie o tym, że członkowie Komitetu są również przerażeni siłą motłochu, którą sami uwolnili, i gotowi zrobić wszystko, by przetrwać.

Wszystko to było w pewien sposób ironią losu — za starej władzy był gatunkiem na wymarciu: patriotą służącym krajowi, który kochał mimo świadomości jego wad i mankamentów. Teraz pod nowymi rządami pozostał nim nadal. Tyle że natura problemów i wad uległa zmianie, podobnie jak sposoby ich rozwiązywania i wiążące się z tym zagrożenie.

Wtedy przynajmniej wiedział, co musi zrobić, by przeżyć.

A zasady były proste — nie wychylać się, by nie zwracać na siebie uwagi, wykonywać rozkazy, jakkolwiek durne by były, i nigdy pod żadnym pozorem nie ufać żadnemu ubekowi. Wystarczyła bowiem jedna nieprzemyślana wypowiedź, by szpicle Saint-Justa okazali się groźniejsi od superdreadnoughta Royal Manticoran Navy.

A potem na jego komisarza została wyznaczona Eloise Pritchart.

Z początku założył, że jest taka sama jak inni. Okazało się, że się mylił. Podobnie jak i on wierzyła w to, co Komitet na początku obiecał. Przez wiele miesięcy nie był w stanie w to uwierzyć, będąc przekonany, że jest to jedynie sprytny wybieg, by go złamać i skłonić do szczerości. Tak jednak nie było.

— Cholera, że też musiałaś stać się tak ważna… i widoczna — burknął, nie mogąc nad sobą zapanować. — Komisarz całej floty… i na dodatek Kwietniowiec! Przecież cię na moment z oka nie spuszczą!

— Były Kwietniowiec — poprawiła go, siląc się na beztroskę. — I nie trać czasu na martwienie się o mnie, a zajmij się zadaniem. Jeżeli „Ikar” się powiedzie, nikt nie będzie miał wobec mnie najmniejszych podejrzeń. Będę mogła cię wspierać tak długo, jak długo będziesz odnosił sukcesy i nie opowiadał czegoś sprzecznego z oficjalną wersją. Przynajmniej dopóki McQueen będzie kierowała Ministerstwem Wojny. I jak długo nie damy się nikomu złapać. Nikt w takich okolicznościach nie będzie nawet próbował przypomnieć sobie, czym poprzednio się zajmowałam.