Trzej muszkieterowie

— W samej rzeczy — odparł d’Artagnan — zauważyłem, że Mousqueton jest bardzo oddany i ma niepospolitą inteligencję.

— To być może, panie, ale wyobraź sobie, że jeśli tylko cztery razy do roku zetknę się z równym oddaniem i inteligencją, jestem zrujnowany.

— Nie, ponieważ Portos ci zapłaci.

— Hm! — mruknął oberżysta tonem pełnym powątpiewania.

— Jest to ulubieniec wielkiej damy, a nie zechce ona na pewno, by martwił się taką drobnostką jak owa suma, którą jest ci winien.

— Jeśli wolno mi powiedzieć, co o tym sądzę...

— Mów.

— Powiem więcej: co wiem.

— Co wiesz?

— I czego jestem nawet pewien.

— No, czegóż wreszcie jesteś pewien?

— Że znam tę wielką damę.

— Ty?

— Tak, ja.

— A, jakimże to sposobem?

— Och, panie, gdybym mógł zawierzyć twej dyskrecji...

— Mów; słowo kawalerskie, że nie będziesz żałował.

— Dobrze więc. Przyzna pan, że niepokój może skłonić człowieka do różnych rzeczy.

— Cóżeś zatem zrobił?

— Och, nic takiego, do czego nie miałby prawa wierzyciel.

— A więc?

— Pan Portos dał nam list do tej księżny, polecając oddać go na pocztę. Jego służącego jeszcze tu nie było. Ponieważ nie mógł opuścić swego pokoju, musiał nam powierzyć list.

— Co dalej?

— Zamiast oddać list na pocztę, co nigdy nie jest pewne, skorzystałem z okazji, jeden z moich pachołków jechał bowiem do Paryża, i poleciłem mu, żeby oddał list do rąk księżny. Było to zgodne z życzeniem pana Portosa, który gorąco nam ten list polecił; czy nie tak?

— Mniej więcej.

— A wie pan, kim jest ta wielka dama?

— Nie, słyszałem o niej tylko od Portosa, oto wszystko.

— Czy wiesz, kim jest domniemana księżna?

— Powtarzam ci, że jej nie znam.

— Jest to żona prokuratora z Châtelet[*], panie, stara pani Coquenard[*], która ma co najmniej pięćdziesiąt lat, a jednak wciąż jeszcze stroi miny zazdrosnej kochanki. Wydało mi się zresztą bardzo dziwne, żeby księżna mieszkała przy ulicy aux Ours[*].

— Skąd wiesz o tym?

— Ponieważ wpadła w wielki gniew otrzymawszy list i powiedziała, ze pan Portos jest wietrznikiem i na pewno został ranny z powodu jakiejś kobiety.

— Został więc ranny?

— Ach, mój Boże, co ja powiedziałem!

— Powiedziałeś, że Portos został ranny.

— Tak; ale zabronił mi to mówić.

— Dlaczego?

— Do licha, ponieważ puszył się, że przebije tego nieznajomego, z którym się posprzeczał, a rzecz miała się zgoła inaczej, bo właśnie ów nieznajomy, mimo wszystkich przechwałek pana Portosa, rozciągnął go na ziemi. Pan Portos zaś, człowiek wielce próżny, nie chciał się przyznać nikomu, że został pokłuty szpadą, prócz księżnej, którą chciał zaciekawić swoją przygodą.

— Więc to rana trzyma go w łóżku?

— Było to mistrzowskie pchnięcie, zapewniam pana. Pański przyjaciel ma chyba duszę przybitą kołkami do ciała.

— Byłeś przy tym?

— Wyszedłem za nimi przez ciekawość, panie, tak że widziałem walkę nie będąc widziany.

— I jak to wyglądało?

— Och, walka nie trwała długo, może mi pan wierzyć. Stanęli w pozycji; nieznajomy zrobił fintę i natarł: wszystko potoczyło się tak szybko, że kiedy pan Portos chciał odbić pchnięcie, ostrze na głębokość trzech cali tkwiło mu już w piersi. Padł na wznak. Nieznajomy przyłożył mu natychmiast szpadę do gardła; pan Portos, widząc, że jest wydany na łaskę przeciwnika, uznał się za pokonanego. Wówczas nieznajomy zapytał go o imię i dowiedziawszy się, że nazywa się Portos, a nie d’Artagnan, dopomógł mu wstać, odprowadził do oberży, po czym wskoczył na konia i odjechał.

— Więc ten nieznajomy szukał pana d’Artagnana?

— Zdaje się, że tak.

— A wiesz, co się z nim stało?

— Nie; nie widzieliśmy go nigdy przedtem i nie ujrzeliśmy go potem.

— Doskonale; wiem, co chciałem wiedzieć. Powiadasz tedy, że pokój Portosa jest na pierwszym piętrze, numer jeden?

— Tak, panie, to najpiękniejszy pokój w oberży, już dziesięć razy mogłem go wynająć.

— Ależ uspokój się — rzekł d’Artagnan ze śmiechem — Portos zapłaci pieniędzmi księżny Coquenard.

— Ach, panie, prokuratorowa czy księżna, wszystko jedno, byleby tylko sięgnęła do mieszka; ale powiedziała stanowczo, że ma dość żądań i niewierności pana Portosa i że nie pośle mu ani grosza.

— Przekazałeś tę odpowiedź swemu gościowi?

— Boże uchowaj: zobaczyłby, w jaki sposób wykonaliśmy jego polecenie.

— Czeka więc wciąż na pieniądze?

— A tak, wczoraj znowu napisał list, ale tym razem jego służący oddał list na poczcie.