Vaterland [Fatherland - pl]

Zostaliśmy zdradzeni.

W konferencji uczestniczyło czternaście osób; nie ocalała żadna z nich.

Widział wyciągniętą rękę Luthera, tryskającą z jego szyi fontannę krwi, walący się w dół tułów. Biegnącego Globusa i Krebsa. Luther zabrał swoją tajemnicę do grobu; nie było już ratunku…

Zdradzeni…

Zajechał na podziemny parking przy Rosen Strasse, niedaleko giełdy, tam gdzie kiedyś stała synagoga i gdzie najchętniej spotykał się ze swoimi informatorami. Czy można sobie było wyobrazić bardziej odludne miejsce? Wyjął bilet z automatu i wjechał samochodem na stromą rampę zjazdową. Opony mlaskały po betonie; światło reflektorów wyławiało z ciemności stare, przypominające skalne rysunki plamy po oleju i węglu.

Poziom drugi był pusty — w sobotę finansowa dzielnica Berlina zamieniała się w pustynię. March zaparkował w centralnej zatoce. Kiedy zgasił silnik, zapadła kompletna cisza.

Nikt się nie odzywał. Charlie czyściła swój płaszcz papierową chusteczką. Nightingale zamknął oczy i odchylił głowę do tyłu. Nagle Xavier walnął pięściami w kierownicę.

— Komu powiedziałeś? Amerykanin otworzył oczy.

— Nikomu.

— Ambasadorowi? Ludziom w Waszyngtonie? Rezydentowi wywiadu?

— Powiedziałem już: nikomu. — W jego głosie zabrzmiał gniew.

— To nic nie da — odezwała się Charlie.

— To obraźliwe i absurdalne. Chryste, wy dwoje…

— Rozważmy wszystkie możliwości. — March zaczął wyliczać je na palcach. — Luther sam się komuś wygadał: śmieszne. W budce przy Biilow Strasse założony był podsłuch: niemożliwe. Nawet Gestapo nie stać na to, żeby podsłuchiwać wszystkie budki telefoniczne w Berlinie. Doskonale. Więc może podsłuchano nas w nocy w łazience? Mało prawdopodobne, skoro sami ledwie się słyszeliśmy.

— Dlaczego ktoś musiał kogoś podsłuchać? Może po prostu szli za Lutherem?

— W takim razie dlaczego nie zgarnęli go wcześniej? Dlaczego zastrzelili go w miejscu publicznym dokładnie wtedy, kiedy zamierzał się skontaktować?

— Patrzył prosto na mnie… — Charlie skryła twarz w dłoniach.

— To wcale nie musiałem być ja — oświadczył Nightingale. — Przeciek mógł równie dobrze pochodzić od któregoś z was.

— Jakim cudem? Całą noc byliśmy razem.

— Tego jestem pewien — syknął wściekle i złapał za klamkę. — Powinnaś wrócić ze mną do ambasady, Charlie. Teraz. Wsadzimy cię do pierwszego samolotu, wylatującego dziś w nocy z Berlina, i będziemy się modlić, żeby nikt nie skojarzył cię z tym, co się stało. Chodź.