Vaterland [Fatherland - pl]

— Jezu Chryste… — Amerykanin spoglądał to na Marcha, to na Charlie. — I takiego człowieka mam zaprowadzić do ambasady?

— To jeszcze nic, panie Nightingale. — Z wewnętrznej kieszeni munduru Xavier wyciągnął dokumenty z archiwum. — Martin Luther był jedną z czternastu osób, którą zaproszono dwudziestego stycznia 1942 roku na specjalną konferencję w siedzibie Interpolu w Wannsee. Od zakończenia wojny sześć z tych osób zostało zamordowanych, cztery popełniły samobójstwo, jedna zginęła w wypadku samochodowym, dwie zmarły prawdopodobnie z przyczyn naturalnych. Dzisiaj pozostał przy życiu tylko Luther. Smutna statystyka, nieprawdaż? — Podał dyplomacie papiery. — Jak pan widzi, konferencja została zwołana przez Reinharda Heydricha w celu przedyskutowania ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej w Europie. Moim zdaniem Luther chce wam zaproponować transakcję: nowe życie w Ameryce w zamian za dokumentację tego, co stało się z Żydami.

Woda nadal leciała z kranu. Muzyka ucichła.

— A teraz, dla nocnych kochanków, gdziekolwiek są — odezwał się jedwabistym głosem spiker — Peter Kreuder i jego orkiestra zagrają swoją wersję I’m in Heaven…

Nie podnosząc wzroku, Charlie wyciągnęła dłoń. March podał jej swoją. Ich palce splotły się i mocno zacisnęły. Boże, pomyślał, ona musi mieć porządnego stracha. Jej uścisk stężał. Trzymali się niczym spadający w dół skoczkowie, jeszcze przed rozpięciem spadochronu. Nightingale pochylił głowę nad dokumentami.

— Jezu Chryste, Jezu Chryste — powtarzał raz po raz.

— Istnieje pewien problem — stwierdził Amerykanin. — Będę z wami szczery. To, co powiem, nie jest do publikacji, Charlie. — Mówił tak cicho, że musieli wstrzymać oddech, żeby go usłyszeć. — Przed trzema dniami prezydent Stanów Zjednoczonych oświadczył, że zamierza odwiedzić ten zapomniany przez Boga kraj. Nie wiemy, jakie przyświecały mu pobudki. Faktem jest, że w tym momencie wywrócone zostały do góry nogami dwie dekady amerykańskiej polityki zagranicznej. A teraz, jeśli to, co pan mówi, jest prawdą, ten Luther odwróci je ponownie… i to wszystko w ciągu siedemdziesięciu dwu godzin.

— Dzięki temu pod koniec tygodnia wszystko wróci do normy — stwierdziła Charlie.

— Tani dowcip — odparł po angielsku dyplomata. March zmierzył go wzrokiem.

— Co pan powiedział, mister Nightingale?

— Powiedziałem, Herr Sturmbannführer, że zamierzam porozmawiać z ambasadorem, a ambasador będzie musiał porozmawiać z Waszyngtonem. I wydaje mi się, że zarówno ambasador, jak i Waszyngton będą chcieli zobaczyć coś bardziej konkretnego niż to — stwierdził, rzucając na podłogę fotokopie — zanim otworzą bramę ambasady przed człowiekiem, który jak wynika z tego, co pan sam mówi, jest najprawdopodobniej pospolitym przestępcą.

— Ale Luther zaoferuje wam konkretne dowody.

— To pan tak mówi. Ale nie wydaje mi się, żeby Waszyngton chciał ryzykować cały postęp, jaki poczyniono w tym tygodniu na drodze odprężenia, tylko z powodu pańskich… teorii.

Teraz z kolei zerwała się na nogi Charlie.

— To draństwo. Jeśli Luther nie pójdzie razem z tobą prosto do ambasady, zaaresztują go i zabiją.

— Przykro mi, Charlie. Po prostu nie mogę tego zrobić. Zastanów się! — Teraz prawie ją prosił. — Nie możemy przyjmować każdego starego nazisty, który chce uciec do Ameryki. Zwłaszcza w obecnej sytuacji.

— Nie wierzę własnym uszom. — Oparła ręce na biodrach i wbiła wzrok w podłogę, potrząsając głową.

— Po prostu przez chwilę się nad tym zastanów. — W jego głosie zabrzmiało błaganie. — Ten facet, Luther, chce uzyskać azyl. Niemcy powiedzą: przekażcie go nam z powrotem, właśnie popełnił morderstwo. My powiemy: nie, bo facet chce nam powiedzieć, co wy, sukinsyny, zrobiliście z Żydami podczas wojny. Jak to się odbije na zapowiadanym szczycie? Nie, Charlie, nie odwracaj po prostu głowy. Pomyśl. W nocy ze środy na czwartek

Kennedy zyskał dziesięć punktów w przedwyborczych sondażach. Jak zareaguje Biały Dom, kiedy podrzucimy im taką świnię? — Po raz drugi tej nocy Nightingale ujrzał wszystkie implikacje i po raz drugi przeszedł go dreszcz. — Jezu Chryste, Charlie, w coś ty się wplątała?!