Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Gdy upadł ostatni żołnierz, pozostały jeszcze dwa żywe psodźwiedzie. Ryszard znalazł drugi miecz i gotował się do stawienia im czoła, ale stwory chwycił jakiś atak. Niechętnie cofały się od swej ofiary, wyładowując wściekłość w wyciu. Wreszcie zawróciły i skoczyły ku własnej zgubie z urwiska nad jeziorem.

Niebo zaróżowiło się. Ze stłoczonej grupy ogłupiałych więźniów, których zagonili na bok w czasie potyczki Klaudiusz i Amerie, rozległy się zdławione głosy i histeryczne szlochy. Teraz uwolnieni zaczęli się zbliżać do miejsca masakry. Cichły jęki umierających chalików, gdyż pozostały przy życiu ronin podchodził kolejno z mieczem do zwierząt i wymierzał im cios litości. Pierwsze poranne ćwierkania wróbli, proste i podniosłe jak śpiew gregoriański, rozległy się wśród wysokich pni sekwoi.

Felicja stanęła w siodle, rozłożyła ramiona i zacisnęła pięści; głowę w pierzastym hełmie odrzuciła do tyłu. Następnie skręciła się z bólu, krzyknęła i opadła bezwładnie na wysoki tylny łęk siodła.

Japończyk pochylił się nad skrwawionym ciałem białego chalika, mruknął i przywołał gestem Ryszarda. Były kapitan żeglugi kosmicznej, odrętwiały z wysiłku, jedynie przez ciekawość zbliżył się niepewnym krokiem do krwawej masy; habit zakonnicy, który miał na sobie, utrudniał mu poruszanie się. Na ziemi wśród trupów leżał pogryziony ohydny kadłub bez kończyn, omotany krwawymi szmatami. Jedna strona jego twarzy była rozdarta do kości, lecz druga nadal piękna i nie tknięta.

Uniosła się powieka. Ku Ryszardowi wyjrzało zielone oko. Umysł Epone schwycił go i zaczął chylić ku ziemi.

Ryszard wrzasnął. Zaczął ciąć i rąbać mieczem z brązu to, co leżało pod nim, ale nieubłagany chwyt trzymał go twardo. W oczach Ryszarda światło poranka zaczęło blednąc, poczuł, że coś go wlecze do miejsca, z którego już nie ma powrotu.

— Żelazo! — usłyszał wysoki głos Rycerza. — Żelazo! Tylko od niego ginie wiedźma!

Bezużyteczny miecz upadł. Ryszard zaczął na oślep gmerać przy swej ręce. Ciągle się zapadał, ale znalazł wreszcie narzędzie zbawienia i wbił głęboko jego stalowe ostrze między bezpierśne, białopurpurowe żebra, aż po szaleńczo bijące serce, które się zatrzymało, a mieszkający w ciele Epone duch uleciał uwolniony, przez co uwolnił także Ryszarda.

Basil i ronin chwycili Ryszarda za ramiona i odciągnęli go stamtąd. Oczy miał wytrzeszczone i krzyczał jeszcze, ale nie wypuszczał sztyletu o złotej rękojeści. Nie zwrócili uwagi na obłąkanego Dougala który zeskoczył z siodła i zaczął coś deptać zakutymi w zbroję nogami.

Felicja krzyknęła ostrzegawczo.

Nie zważając na nią Rycerz wyciągnął ze szczątków okrwawioną złotą obręcz i cisnął daleko do jeziora, które pochłonęło ją bez śladu.