Dzieci Boga [Children of God - pl]

Następnego dnia przed główną bramą pałacu Kitheriego pojawiła się Taksayu i oznajmiła odźwiernemu, że chce stanąć przed obliczem Najdonioślejszego. Ku zdumieniu przerażonej służby Hlavin Kitheri wydał polecenie, by wpuścić Runkę do środka i uprzejmie zaprowadzić do jego komnaty.

— Moja pani Suukmel życzy sobie, by ta najpokorniejsza przemówiła w jej imieniu do najszlachetniejszego Najdonioślejszego — powiedziała Taksayu, ale ta najpokorniejsza stała przed władcą w zastępstwie swojej pani, więc była spokojna i pełna godności. — Moja pani Suukmel pyta Najdonioślejszego: Czy jestem dzieckiem, które można zjednać podarunkami?

Na te słowa niebiańskie fiołkowe oczy zabłysły groźnie, ale uszy Taksayu nawet nie drgnęły. „Nie zabije cię”, zapewniła ją Suukmel. „Chce czegoś, czego nie może sobie wziąć sam, czegoś, co może być jego tylko dobrowolnie”. Gdyby bowiem Hlavin Kitheri pragnął tylko mieć z nią potomstwo, mógłby dość łatwo zaaranżować śmierć jej małżonka. Mógł ją porwać siłą i w taki sam sposób ją zapłodnić, nawet jeśli oznaczałoby to wojnę z Mała Njerem. Tak więc, zakończyła swój wywód pani Suukmel, tym, czego pragnie Najdonioślejszy, nie jest potomstwo zrodzone z Suukmel Chirot u Vaadai, lecz ona sama.

Rada z zachowania życia, Taksayu ciągnęła dalej:

— Moja pani pyta: Co może osiągnąć ktoś, kto ma sprzymierzeńców związanych z nim potęgą miłości i wierności? Moja pani jest przekonana, że o wiele więcej niż ci, którzy są na świecie samotni, dla których ojcowie są przeszkodą, a bracia rywalami, których synowie wzdychają do ich śmierci, których siostry i córki są wykorzystywane do zapewnienia potulności poddanych, kupowania urzędów lub uspokajania wrogów. — Zamilkła, a po chwili dodała: — Moja pani pyta: Czy mogę mówić dalej?

Najdonioślejszy wciągnął bezgłośnie powietrze i uniósł podbródek.

— Tak więc moja pani Suukmel radzi Najdonioślejszemu: Po pierwsze, niech zawsze czerpie mądrość od tych, którzy są obdarzeni inteligencją i talentem, ale szczególnie od tych, którzy niezbyt dobrze pasują do godności i stanowisk swoich przodków, bo to oni są niezastąpionym wzorem takiej wierności, jaką moja pani Suukmel obdarza dobrowolnie swojego dobrego małżonka, który z kolei obdarza ją taką swobodą, jakiej oczekuje kobieta honoru. Po drugie, moja pani radzi: Niech Najdonioślejszy przywróci zwyczaj dawnych Najdonioślejszych Inbrokaru, równie stary jak najstarsze pieśni, i weźmie sobie do haremu urodzone trzecie w kolejności kobiety, aby urodziły mu dzieci, które będą bezpłodne i pozbawione dziedzictwa. Ich status prawny nie zagrozi przyszłym dzieciom zrodzonym z jego przyszłej, a obecnie jeszcze niepełnoletniej małżonki VaPalkirn, co umożliwi zachowanie wszystkich korzyści, jakie daje sojusz ze wschodem. Moja pani pyta: Czy mogę mówić dalej?

Już na nią nie patrzył, ale odpowiedział:

— Mów.

— Skoro Najdonioślejszy wyraża zgodę, moja pani Suukmel mówi: Wolno urodzone dzieci z haremu mogą pewnego dnia zatańczyć w świetle dnia i w chwale słońc, sprzyjając żywionemu przez ich ojca pragnieniu zmiany bardziej, niż może sobie teraz wyobrazić. Moja pani mówi: Niech Najdonioślejszy rozważy, które z jego dzieci warto nauczyć śpiewać nowe pieśni. Niech odda to dziecko pani Suukmel na wychowanie, bo w tym będzie ona jego wspólnikiem, a takie dziecko może być mostem między tym, co jest, a tym, co może być. Moja pani pyta: Czy mogę mówić dalej?

— Tak — powiedział Najdonioślejszy, ale niewiele do niego docierało z tego, co Runka po tym mówiła.

Hlavin Kitheri poczuł bowiem w duchu gorący podmuch wypełniający jakiś dziedziniec, ujrzał w wyobraźni, jak łagodny wietrzyk łechce skraj jedwabnego namiotu i lekko unosi przejrzy’ stą tkaninę, na szerokość dłoni ponad kamienie, ukazując stopy delikatne jak powiew wczesnego poranku. Na krótko wyłoniły się kostki — silne, cudownie ukształtowane, ozdobione bransoletami i klejnotami. Ach, a potem wziąć to, czego tak pragnie, a nie tylko to, co mu teraz ofiarowuje…

Szczerość. Przymierze. Rozum równy jego rozumowi. Nie wszystko, czego pragnął, ale — jak pojął — wszystko, co mu chciała dać.

— Powiedz swojej pani, że jest tym wszystkim, o czym krążą pogłoski — rzekł Hlavin Kitheri, kiedy Runka umilkła. — Powiedz jej, że… — Wstał i utkwił w niej wzrok. — Powiedz… że jestem wdzięczny za jej rady.