Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

ROZDZIAŁ XVIII

— Ahhhh! No to zaczynamy, towarzyszu komandorze. Mamy gości.

Komandor Caslet skrzywił się, podchodząc pospiesznie do stanowiska taktycznego. Nie było takiej możliwości, żeby towarzysz komisarz Jourdain nie usłyszał kolejnej gafy porucznik Shannon Foraker. Załoga lekkiego krążownika Ludowej Marynarki Vaubon w przeciwieństwie do załóg większości innych okrętów przetrwała rok czystek w zasadzie nienaruszona, co spowodowało, iż bagatelizowała zagrożenia istniejące w nowych warunkach. Caslet wielokrotnie przypominał swoim oficerom, że bezpieka jak najpoważniej traktowała zakaz zwracania się do dowódców per „sir” i „ma’am” i że mogły ich za to spotkać surowe kary, ale nie na wszystkich to działało. Najbardziej odporna na tłumaczenia była Shannon Foraker. Kiedy miała czas, by pomyśleć, nim się odezwie, pamiętała o „towarzyszu”, kiedy jednak była pochłonięta pracą czy jakimś problemem, odruchowo używała starych form. Porucznik Foraker należała do „technicznych entuzjastów”, jak to ładnie określono, albo „techno-wariatów”, jak mówiono potocznie. W swojej specjalizacji była genialna, ale kwestie poprawnych form językowych były dla niej zbędnymi detalami. Pochłonięta jakimś szczególnie fascynującym problemem nie zwracała na nie w ogóle uwagi. Na szczęście Jourdain był porządnym facetem (jak na komisarza, ma się rozumieć), a Caslet dokładnie i długo tłumaczył mu, dlaczego porucznik Foraker jest tak ważna nie tylko dla okrętu, ale i dla wszystkich. Jej talent do analizowania danych i wyciągania szczegółów z sensorów pokładowych graniczył wręcz z magią, a w dodatku należała do naprawdę nielicznego grona oficerów Ludowej Marynarki odpornych na zbiorowe przygnębienie wynikające z technicznej przewagi przeciwnika. Wiedziała oczywiście, że ma do dyspozycji sprzęt gorszy od używanego przez RMN, ale traktowała to jak wyzwanie, a nie powód do desperowania. Wychodziło na to, że towarzysz komisarz pojął w czym rzecz i był gotów ignorować braki w rewolucyjnym słownictwie towarzyszki porucznik Foraker. Caslet mógł mieć jedynie nadzieję, że stan ten potrwa dłużej, bo na zmiany w reakcjach Shannon nie było co liczyć.

Pochylił się nad jej ramieniem i spojrzał na ekran. Shannon już zakończyła komputerową obróbkę odczytu sensorów i na ekranie widać było największe możliwe powiększenie, które Casletowi i tak niewiele mówiło.

— Co to według ciebie jest, Shannon? — spytał.

— Cóż, skipper… trudno jednoznacznie powiedzieć… jakbyśmy byli bliżej… — Wystukała kolejną komendę na klawiaturze. — Pasywne sensory są do dupy na taką odległość, sir.

— Towarzyszu komandorze! — warknął Caslet.

Shannon, wzruszyła ramionami i przestała zajmować się nieistotną duperelą. Caslet posłał Jourdainowi przepraszające spojrzenie. Komisarz nie wyglądał na szczęśliwego, ale przeszedł w przeciwległy koniec mostka i zajął się studiowaniem informacji na ekranie stanowiska enviro, jak zaczęto nazywać system podtrzymywania życia. W ten sposób mógł spokojnie udawać, że nic nie słyszy, toteż Caslet z ulgą skupił się na oficerze taktycznym. Porucznik Foraker tymczasem mamrotała coś pod nosem, zmuszając komputer do operacji, które zaskoczyłyby jego projektanta. Caslet czekał cierpliwie, wiedząc z doświadczenia, że w takim stanie jest stracona dla wszechświata, bowiem jej niepodzielna uwaga skupia się na wspaniałych zabawkach, które Ludowa Marynarka dostarczyła dla jej wyłącznej rozrywki. Odczekał, aż jej palce znieruchomieją na kilka sekund, i odchrząknął głośno.