Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Jeśli masz na myśli patrona Burdette, Jared, to możesz mówić otwarcie — odezwał się kwaśno Jackson, co było nietypowe, bo starał się utrzymywać raczej radosny ton. — Nie wiem, czym się zakończy ta cała sprawa, ale znam na tyle dobrze wielebnego Hanksa, by nie podejrzewać, że potraktuje łagodnie poczynania patrona Burdette. Nie dość, że usunął wyznaczonego przez Synod kapłana z katedry, to jeszcze rozkazał swoim ludziom brać udział w nabożeństwach odprawianych przez tego złamanego kuta…

Urwał i zarumienił się po czubki włosów. Księża też ludzie i nikt nie miał im za złe, gdy w gniewie zaklęli, ale znajdował się na pokładzie okrętu, gdzie nie było to przyjęte, a co więcej był w obecności kobiety, więc takie zachowanie było nie do pomyślenia.

— To jest, chciałem powiedzieć Marchanta — dokończył niezgrabnie.

— Cóż, w tej kwestii jesteśmy zgodni, więc nie ma co się nad nią dłużej rozwodzić — Honor ucięła dyskusję na ten temat.

Co prawda nie był to jeszcze kryzys religijny, ale wszystko ku temu zmierzało i nie chciała marnować wolnego czasu na martwienie się, co też z tego wymknie. Jackson zrozumiał, o co jej chodzi, i postanowił pomóc.

— Mówiła pani o oficjalnych i nieoficjalnych nabożeństwach, milady — podpowiedział uprzejmie.

— To nie tak: nabożeństwa zawsze są oficjalne. Mówiłam, że w Royal Manticoran Navy nie ma oficjalnego Korpusu Kapelanów, czyli nie ma ludzi, którzy na okrętach byliby tylko kapelanami i nie pełnili żadnych innych funkcji czy nie mieli innych obowiązków. Najprawdopodobniej dlatego, że w Królestwie jest zbyt dużo religii i wyznań, by wykonalne było posiadanie na każdym okręcie przedstawicieli ich wszystkich. — Sprostowała i uśmiechnęła się, nagle tknięta nową myślą. — Na pierwszym superdreadnaughtcie, na którym służyłam, kapitan był rzymskim katolikiem, pierwszy oficer ortodoksyjnym żydem, astrogator buddystą, oficer łącznościowy agnostykiem, a jeśli dobrze pamiętam, oficer taktyczny adwentystą dnia siódmego, natomiast mat O’Brien, operator sensorów, kapłanem shinto. I to wszystko tylko na mostku. Poza tym na pokładzie znajdowało się jeszcze ponad sześć tysięcy ludzi i Bóg jedyny wie, do ilu kościołów należeli.

— Słodki Boże! — jęknął Jackson jedynie na wpół żartobliwie. — Jak zdołaliście uniknąć konfliktów przy takiej różnorodności wyznań?

— Widzisz, podstawowa różnica polega na tym, że system Manticore został skolonizowany przez grupę ludzi świeckich rozmaitych wyznań, którzy utworzyli państwo. Nie zrozum mnie źle, ale według mnie większość problemów, jakie macie od początku istnienia kolonii na Graysonie, bierze się stąd, że został on zasiedlony przez ludzi kościoła, którzy niejako przez przypadek stworzyli państwo. Przecież gdyby nie mania religijna, nikt normalny nie próbowałby osiedlać się na planecie o tak wrogim środowisku naturalnym! Rozumiem, że od wojny domowej sporo się zmieniło na lepsze, ale dla ludzi, którzy przybyli kolonizować Manticore, sam pomysł państwa zdominowanego przez kościół byłby zboczeniem nie do przyjęcia. Wszyscy pamiętali, do czego podobne pomysły prowadziły na Ziemi, i to niekoniecznie w odległych historycznie czasach.

Jackson słuchał jej uważnie, choć z przekrzywioną zabawnie głową, a gdy skończyła, przytaknął po chwili zastanowienia. Natomiast Jared wyglądał na ogłupionego.

— Przepraszam, milady, ale nie całkiem rozumiem — przyznał, tym razem już bez popędzania.

— Patronka ma na myśli… — zaczął Jackson i umilkł, krzywiąc się z niesmakiem. — Przepraszam, milady, czasami wyłazi ze mnie zacięcie pedagogiczne. Przeważnie w najmniej odpowiednim momencie.

— Rzeczywiście? — zdziwiła się niewinnie Honor. Kapelan podniósł z uśmiechem ręce, poddając się.

— Widzisz, Jared: koloniści, którzy przybyli zasiedlać tak Manticore, jak i Graysona, pochodzili głównie z zachodniej półkuli Ziemi — wyjaśniła Honor. — Ale mieli całkowicie odmienne powody, dla których chcieli ją opuścić. Kolonizujący Manticore mieli dość przeludnionej planety o częściowo zniszczonym środowisku naturalnym. Szukali wolnej przestrzeni i nowych okazji ekonomicznych i nie było prawie wśród nich takich, którzy z jakichkolwiek powodów uważaliby się za prześladowaną mniejszość. Ci, którzy przybyli na Graysona, byli klasycznymi emigrantami religijnymi, uważającymi się za prześladowaną mniejszość. Dlatego na Manticore od samego początku znajdowali się przedstawiciele wszystkich chyba istniejących religii, przyzwyczajeni do współżycia ze sobą i wzajemnej tolerancji, a wasi przodkowie nie znali z własnego doświadczenia tolerancji wobec innych wyznań ani też nie byli różnowiercami. Właśnie to, że należeli do jednego kościoła i uciekali przed prześladowaniami, nieważne czy rzeczywistymi czy wymyślonymi, spowodowało, iż nieuchronnie musieli stworzyć jednowyznaniowe państwo kościelne.

— Rozumiem, milady. Ale co pani miała na myśli, mówiąc o pomysłach, do których państwa wyznaniowe doprowadziły na Ziemi?

— Dwie trzecie kolonistów pochodziło z Europy, a w Europie wojny religijne i prześladowania sekt, jak nazywano innowierców, trwały, zdaje się, od VI wieku Przed Diasporą, jeśli nie dłużej. Całe narody spędzały wieki na próbach wzajemnego wymordowania się z powodów religijnych i to czasami znacznie mniej poważnych niż te, które doprowadziły do waszej wojny domowej. Ponieważ nie chcieli, by historia się powtórzyła, przyjęli rozwiązanie, które sprawdziło się w Ameryce Północnej, gdzie podstawą istnienia państwa był rozdział kościoła i państwa. W Gwiezdnym Królestwie państwo ma prawny zakaz mieszania się w sprawy kościoła, a kościół w sprawy państwa. Dotyczy to, ma się rozumieć, każdego wyznania.