Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

ROZDZIAŁ XIX

Gwardzista Yard stojący na warcie przed drzwiami kabiny Honor wyprężył się w postawie zasadniczej, widząc ją w korytarzu. Honor z kolei zastanawiała się, jak dalece głupio z jego perspektywy wyglądała zbliżająca się procesja. Prowadził LaFollet, potem szła ona, za nią maszerowali Abraham Jackson, nadal w sutannie i komży, oraz Jared Sutton, a całość zamykał Jamie Candless niczym uczciwy eskortowiec floty. Wszystko to było dla niej nienormalne i skomplikowane, choć było niczym w porównaniu z pierwszą kolacją u Mayhewów. Jako nieprzyzwyczajona do tego, by ktoś ciągle gapił się jej w talerz, przez cały posiłek musiała powstrzymywać odruch spoglądania za siebie na milczących ochroniarzy Protektora. Była wówczas naprawdę wdzięczna losowi, że nie musi przez całą dobę mieć osobistej ochrony. Jak się okazało, los był bardziej złośliwy niż dotąd go podejrzewała.

LaFollet i Candless zostali na korytarzu, pozostała dwójka weszła w ślad za nią do kabiny. Drzwi do jadalni były otwarte, a MacGuiness właśnie zakończył nakrywanie do stołu.

— Jesteś gotów, Mac? — spytała, podchodząc.

— Naturalnie, milady — zapewnił steward, odsuwając wysoki stołek Nimitza.

Treecat przeskoczył nań z jej ramienia. Honor uśmiechnęła się i oceniła:

— Sądzę, że komandor Jackson będzie chciał wpierw przebrać się w coś… wygodniejszego.

Kapelan roześmiał się i zdjął komżę. MacGuiness odebrał ją od niego i starannie przerzucił przez ramię, posyłając Honor pełne wyrzutu spojrzenie.

— Dalej nie będę się rozbierał, Mac — uspokoił go Jackson, wygładzając sutannę. — Jest mi całkiem wygodnie, milady. W końcu ten uniform nosiłem przez ponad pięć lat standardowych, nim pierwszy raz włożyłem mundur marynarki.

— W takim razie siadajmy, panowie — zaprosiła, dając przykład.

Nimitz znajdował się po jej prawej, Sutton po lewej, a Jackson naprzeciwko, po drugiej stronie długiego stołu. MacGuiness nalał wina, specjalnie na tę okazję przeznaczonego, pochodzącego z Gryphona chablis z niewielkiego południowego kontynentu zwanego Wishbone. Dla Honor było ono nieco zbyt słodkie — wolała czerwone wino burgundzkie z Manticore, ale wśród mieszkańców Graysona popularniejsze stały się łagodniejsze i słodsze wina, a ponieważ dania były typowo graysońskie, poszła na ustępstwa.

Mac wycofał się, obecni skosztowali wina, a Honor przyglądała im się spod oka. Tradycją już stało się, że zapraszała Jacksona na obiad po mszy niedzielnej, a Sutton obecność miał niejako w obowiązkach służbowych jako część zawodowej edukacji. Z obowiązkami służbowymi radził już sobie nie najgorzej, natomiast towarzyskie pozostawiały jeszcze sporo do życzenia. Poza tym był członkiem jej oficjalnej „rodziny” i lubiła go, co także nie było bez wpływu na to, że chciała go częściej widywać.

Upiła łyk ze swego kielicha, spojrzała na Jacksona i przerwała milczenie: