Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Dobrze, sir. — Kolejne polecenie podświetliło dwa z trzynastu widocznych na ekranie symboli oznaczających okręty liniowe. — Wygląda na to, że zmodernizowano je bardziej, niż przypuszczaliśmy, bo ze wszystkich mam emisje sprzętu używanego przez Królewską Marynarkę. Musieli wymienić wszystkie aktywne sensory, ale z tych dwóch tutaj mam emisje Alfa Romeo 7 Baker, skipper.

— Doprawdy? — mruknął Caslet.

Foraker energicznie przytaknęła, ciężko z siebie zadowolona.

Miała powody: AR-7(b) był standardowym radarem montowanym na wszystkich dreadnaughtach i superdreadnaughtach Ludowej Marynarki. Nie był tak dobry jak te używane przez RMN, choć głównie z powodu rozdzielczości pozwalającej na lepszy odczyt i wzmocnienie sygnału odebranego. AR-7(b) miał taką samą moc i zasięg i był naprawdę dobrym urządzeniem, toteż rozsądne było, że Marynarka Graysona zostawiła nie uszkodzone radary na zdobytych okrętach.

— Aha — potwierdziła Shannon i spoważniała. — problem w tym, że jestem pewna tylko tych dwóch. Próbowałam znaleźć współzależność między siłami napędów i przyspieszeniem, ale nic nie wyszło, prawdopodobnie przez te nowe kompensatory bezwładnościowe, które RMN montuje na wszystkich okrętach od pewnego czasu. Nawet nie wiemy dokładnie, o ile są lepsze od starych, a ponieważ te okręty nie lecą z maksymalną prędkością, nie mam pełnego odczytu możliwości ich napędów. Lepiej powinno się udać z masą, bo nasze superdreadnoughty są mniejsze. Zaraz, coś mi świta…

Co jej świtało, Caslet się nie dowiedział, gdyż nagle rozległ się melodyjny sygnał i Shannon zajęła się klawiaturą. Po kilku kolejnych sekundach trzy kolejne okręty dorobiły się białych obwódek.

— No proszę! — ucieszyła się Shannon. — Powinnam przeprosić komputer. To, co mamy, to czysta spekulacja, ale proszę posłuchać, sir… to jest towarzyszu komandorze…

Urwała, spojrzała na Jourdaina z mieszaniną żalu i zniecierpliwienia, po czym wzruszyła ramionami i wróciła do klawiatury, przesuwając kursor na jeden z nie ozdobionych niczym symboli. Równocześnie podjęła przerwane wyjaśnienia:

— Wycisnęłam najlepszy możliwy z tej odległości odczyt siły napędów i porównałam go z przyspieszeniem. Nie da nam to dokładnego wyliczenia masy, ale powinno wskazać, które okręty są większe od pozostałych, prawda?

— Prawda. — Caslet resztką sił powstrzymał się, by nie skląć jej od najgorszych.

Nic by to nie dało, ponieważ Shannon naprawdę nie miała pojęcia, jak go denerwowało traktowanie jak półidioty i całego durnia i tłumaczenie mu po kolei tego, co albo już wiedział od dawna, albo zdążył się wcześniej domyśleć. Używana przez nią metoda łopatologii stosowanej miała jedną zaletę: Shannon tłumaczyła wszystkie drobiazgi, a więc i te, których rozmówca nie znał, jak i te, których zapomniał wziąć pod uwagę.

— Więc tak. Mogę panu powiedzieć, skipper, że to jest największy okręt ze wszystkich, więc założyłam, że to superdreadnaught — wyjaśniła i wskazała trzy jednostki z białymi obwódkami. — Te mają zbliżoną masę, ale osiągają taką samą prędkość przy mocy napędów mniejszej o pięć procent. Zakładając, że wszystkie mają nowe kompensatory, oznacza to, że są mniejsze od pierwszego, ale niewiele. Skoro pierwszy to superdreadnaught, nie mogą być dreadnaughtami, bo byłyby największe w swej klasie w całej znanej galaktyce. Co więcej, sygnatury ich napędów pasują do tych dwóch, które mają nasze radary.

— Royal Manticoran Navy ma też trochę mniejszych superdreadnaughtów — przypomniał Caslet.

— Zgadza się. Wiemy jednak, ile ich jest, i właśnie sprawdzałam, co o ich dyslokacji wie nasz wywiad. Razem jest ich pięćdziesiąt trzy. Trzydzieści dwa są ponoć w Thetis i Lowell, pięć gdzieś na północ od Grendelsbane, a dziesięć wchodzi w skład Home Fleet. Ponieważ nic nie miało prawa tak szybko przylecieć tu z systemu Manticore, możemy ich nie brać pod uwagę. Naturalnie przy założeniu, że wywiad znowu nie dał dupy. Pozostaje więc sześć, o których nic nie wiemy. Ponieważ pięć jest mniejszych od wzorcowego, istnieją dwie możliwości: albo są to okręty klasy DuQuesne przekazane przez Royal Manticoran Navy Marynarce Graysona, albo mamy przez sobą osiemdziesiąt procent nie zlokalizowanych dotąd mniejszych superdreadnaughtów wchodzących w skład RMN. Nie wiem, jakie są statystyczne szansę tej drugiej kombinacji, ale sądzę, że nieduże.