Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Rozdział XVII

Pod drzwiami prowadzącymi do kwatery admiralskiej nie było wartownika. Zwyczaj ten jako podkreślający nierówność społeczną został zakazany po rewolucji. Giscard nie miał akurat nic przeciwko temu — oznaczało to jednego wścibskiego i ewentualnego kapusia mniej. Swoistego smaczku dodawało temu podejściu praktycznie ciągłe towarzystwo głównego szpicla i politycznego dyktatora na pokładzie.

Tyle że Giscarda i jego anioła stróża łączyły zupełnie inne i zdecydowanie nietypowe stosunki, które ze wszech miar starali się zachować w tajemnicy. Teraz, kiedy zamknęły się za nimi drzwi kwatery admiralskiej, Pritchart wyjęła z kieszeni miniaturowego pilota i nacisnęła jeden z dwóch znajdujących się na nim guzików, wyłączając w ten sposób mikrofony i kamery znajdujące się w kabinach przynależnych Giscardowi.

— Dzięki Bogu, koniec! — westchnęła, odkładając pilota na biurko.

Po czym odwróciła się i padła mu w ramiona.

— Amen — dodał z uśmiechem i pocałował ją. Gwałtowność łączącego ich uczucia nadal go zaskakiwała.

Albo też ostatnio zaskakiwała go bardziej, gdyż w ciągu ostatnich dwóch lat standardowych wybuchło z nową pasją. Zupełnie jakby uczuciem próbowali rozpędzić gromadzące się nad ich głowami chmury po fiasku rajdu na obszar Konfederacji. Co naturalnie było wysiłkiem z góry skazanym na niepowodzenie.

Gdyby ktokolwiek w Urzędzie Bezpieczeństwa podejrzewał, że są kochankami, natychmiast by na nich doniósł, a konsekwencje tego byłyby równie błyskawiczne co śmiertelne. Nie było jedynie pewne, czy szeroko rozpropagowane. Istniała taka możliwość, ale Saint-Just miałby twardy orzech do zgryzienia, rozważając, czy z ich egzekucji zrobić pokazówkę dla funkcjonariuszy UB, czy też lepiej byłoby, gdyby oboje po cichu zniknęli. W końcu to, że przez prawie cztery lata standardowe utrzymywali swój związek w tajemnicy, nie stawiało Urzędu Bezpieczeństwa w najlepszym świetle. Ba, mogło stanowić dla innych komisarzy zachętę do wstąpienia na złą drogę.

Giscard nie miał pojęcia, jaka byłaby reakcja Oscara Saint-Justa, i prawdę mówiąc, nie miał najmniejszej ochoty kiedykolwiek się tego dowiedzieć. Oboje, on i Eloise, grali role, w które wmanewrował ich los, tak dobrze jak tylko umieli i jak dotąd wyglądało na to, że zawodowi aktorzy mogą się jedynie wstydzić swej nieporadności. Nie było to łatwe, zwłaszcza że wiązało się z koniecznością zachowania właściwych proporcji nieufności, hamowanej wrogości i ostrożnej współpracy. Ale robili to dobrze z braku innych możliwości.

— Ummm… — przerwała pocałunek i odchyliła się nieco, by mu się przyjrzeć z olśniewającym uśmiechem.

Nikt, kto widział ją w roli towarzyszki komisarz, nie podejrzewałby istnienia podobnego uśmiechu czy błysku radości w lodowatych zwykle oczach o barwie topazu. Nawet Javiera to jeszcze zaskakiwało, gdyż kiedy się spotkali ponad trzy i pół roku standardowego temu, dał się oszukać jak wszyscy inni.

— Cieszę się, że wróciliśmy do aktywnej służby — przyznała, kładąc mu głowę na ramieniu.

Przytulił ją i poprowadził ku sofie stojącej naprzeciw biurka. Usiedli i ucałował jej włosy, z lubością wciągając znany aromat jej perfum.

— Mnie też to cieszy, i to nie tylko dlatego, że oznacza to, iż przestaliśmy mieć oficjalnie przesrane.

Zachichotała, a jej śmiech zabrzmiał niczym srebrny dzwonek. Zawsze go to zaskakiwało. Nie dość, że był radosny i melodyjny, to w dodatku spontaniczny, a to było coś, co w ich życiu występowało najrzadziej.

— Pamiętaj, że niewiele trzeba, byśmy mieli — przypomniała mu, poważniejąc. — UB ma dobrą pamięć.

Po powrocie z Konfederacji raport, który musiała napisać dla Urzędu Bezpieczeństwa, był jeszcze trudniejszy i ryzykowniejszy niż zwykle. I był też swoistym majstersztykiem, gdyż podkreślał jego zdolności dowódcze oraz głupotę rozkazów, których musiał się trzymać, co skutecznie odsuwało od niego winę za ostateczne fiasko. Pisany był ze zwykłej pozycji, czyli pozycji nieufnego strażnika, i całość wywarła doskonałe wrażenie. Z tego, co wiedzieli, zarówno Saint-Just, jak i jego podkomendni nadal darzyli ją pełnym zaufaniem i opierali się wyłącznie na jej raportach w ocenie towarzysza admirała Giscarda. Niestety tego ostatniego nie mogli być pewni, bo zawsze istniała szansa, że na pokładzie znajdował się szpicel, o którym Pritchart nie wiedziała, gdyż jego jedynym zadaniem było pilnowanie ich i podawanie niezależnej wersji wydarzeń.