Ucieczka z Festung Breslau

Lekki pawilon z jasnych deszczułek ustawiono przed wojną w pasie zieleni między wałami przeciwpowodziowymi a Korsoalee. Tuż obok mieściła się dość spora piwnica winna, przypominająca teraz wzgórze porośnięte małymi drzewkami. Oczywiście ani wina, ani właściciela letniej winiarni już nie było. Wokół ciągnęła się pustka, zalążek czegoś, co kiedyś miało być parkiem, miejscem niedzielnego wypoczynku dla całych rodzin, ale z powodu wojny nigdy nie powstało. Wille po drugiej stronie ulicy opustoszały, życiem tętnił jedynie wielki szpital, do którego zwożono rannych, oraz kościół z klasztorem, teraz miejsce pobytu rekonwalescentów. Wokół kręcili się jedynie nieliczni żołnierze Wehrmachtu, lżej ranni albo na przepustkach. Poza jednak organizowaniem grupowych wypraw po alkohol i indywidualnych w celu zdobycia cywilnych ubrań, przepustki marnowały się. Nikt o zdrowych zmysłach nie ryzykował wycieczki do centrum pod ogień katiusz i dział wszelkiego kalibru. Tu, na sennym froncie Widawskim, nie było nawet prawdziwych bombowców. Czasem pojawiał się jakiś Po-2, śmieszna dwupłatowa maszyna wykonana ze sklejki i płótna, która terkocząc przedpotopowym silnikiem, zrzucała małe bombki na połowę, prowizoryczne garkuchnie, warsztaty, gdzie mechanicy usiłowali tchnąć niby-życie w archaiczne ciężarówki i inne ważne strategicznie „cele wojskowe”.

Krążyły legendy, że ponoć dwóm żołnierzom udało się nawet zestrzelić taki samolot ze swoich zwykłych, służbowych karabinów, które nosili bezużytecznie na plecach. Dostali za ten wyczyn po Krzyżu Żelaznym i stali się bożyszczami dla chłopców z Hitlerjugend, którzy stanowili zaplecze tego nudnego frontu.

Holmes, rozparty w drewnianym, składanym fotelu, uniósł znad czoła rondo słomkowego kapelusza, który zrabował w opustoszałym sklepie wędkarskim mieszczącym się w budynku kąpieliska po drugiej stronie Rosenthaler Briicke.

-Łażą tak i łażą - mruknął pod adresem snujących się żołnierzy. - Mają co do gęby włożyć, czasem i napić się mogą, nikt do nich nie strzela, a ci idioci czekają końca wojny, bo im źle.

-O tak, najgorsze przed nimi - zgodził się Schielke.

-Wiesz, podsłuchałem rozmowę takich dwóch wieczorem. Oni sobie wyobrażają, że po wojnie wrócą do swoich wioseczek, jak będą mieli szczęście, to od razu na świniobicie z okazji jakiegoś wesela. Podurnieli.

-Dokładnie. Świnię to pewnie zobaczą. W mundurze NKWD i wypucowanych walonkach.

-E... jak trafią na enkawudystę-nadzorcę, to jeszcze nie będzie tak źle. Rosjanina jednak jakieś prawo obowiązuje. Choćby i najbardziej psie, ale prawo. Będą mieli za swoje, jak trafią na Niemca, który będzie chciał się wykazać przed nowymi władcami.

-Chyba masz rację.

-Zdolność przystosowawcza człowieka w warunkach obozowych zyskuje nowy wymiar.

Schielke przypomniał sobie raporty na temat sytuacji w obozach angielskich, w których trzymano załogi okrętów podwodnych. Tam królowały inne aberracje umysłowe. Marynarzom najwyraźniej brakowało wojny, więc stworzyli sobie za drutami jej ersatz. Było więc obozowe gestapo, Abwehra, kripo, Organizacja Todt, wszystkie komórki NSDAP i cala masa komórek armijnych za wyjątkiem chyba sił pancernych i lotnictwa. Holmes zaczął się śmiać, kiedy to usłyszał.

-Zapewniam cię, że NKWD nie znosi konkurencji i w gułagach samo zorganizuje sobie siatkę donosicieli, nadzorców i pomagierów.

-Domyślam się. - Schielke wystawił twarz do słońca. Wziął sobie herbatnika z tacy ustawionej na poręczy fotela i westchnął. - No dobrze, skoro już ustaliliśmy, że wszyscy żołnierze wokół powinni dać na mszę za jak najdłuższe trwanie wojny, to pomyślmy, gdzie ukryć nasze fundusze.

-Właśnie. - Holmes wyprostował się, poprawiając na czole słomkowy kapelusz. - Trudna kwestia: w jaki sposób rozstrzygnąć, które budynki zostaną nietknięte i do których będziemy mieli po wojnie łatwy dostęp.