Ucieczka z Festung Breslau

-Ciekawe, gdzie Polacy zrobią pocztę główną?

-Pewnie tu, gdzie stoimy. W Urzędzie Czekowym. Blisko, wyposażenie w środku jest.

-Aha. Ale ci dwaj to sieją po wszystkim wokół, jak leci.

-Cholerne łamagi! No i szlag z tym wszystkim!

-Z czym szlag?

-No z tymi domami i ulicami. - Holmes wydął wargi. A... co tam. Nasi tu zrobią po prostu wielki plac i już.

-To on będzie naprawdę wielki.

Jeden z bombowców zadymił nagle. Chwilę później coś w nim wybuchło. Przez moment wydawało się, że wpadnie do fosy, ale przeleciał i rąbnął w budynek flankujący Urząd Czekowy. Zatrzęsło nawet ogromną, nowoczesną wieżą, na której stali.

Podnieśli się po dłuższej chwili z trudem, strzepując kurz i pyl z ubrań. Niebo wokół było już czyste. Schielke podniósł walkie-talkie.

-Watson?

-Jestem.

Ukryty z ludźmi czekał w kanale. Jedyne problemy, jakie napotkał, to przedłużenie anteny na zewnątrz, żeby utrzymać łączność. Poza tym wszystko było w porządku.

-Słuchaj. Poczta już zburzona. Czekasz na drugą falę i wchodzisz, zrozumiałeś?

-Zrozumiałem. Kiedy będzie druga fala?

-Ruscy są dość punktualni. Wchodzisz dokładnie za dziesięć minut. Powtórz.

-Zrozumiałem, wchodzę za dziesięć minut.

Wbrew pozorom łączność przez walkie-talkie była bezpieczna i pozwalała na otwarty tekst. Tej amerykańskiej częstotliwości służącej do łączności na bardzo krótkich dystansach nikt tu nie podsłuchiwał. Druga fala bombowców miała już zrzucać wyłącznie lekkie bomby zapalające. Chodziło o to, żeby nikt się nie zbliżał, nie kręcił się wokół i po prostu nie przeszkadzał Watsonowi, ani nie zwracał uwagi, kiedy będzie musiał wysadzić jakiś strop.

Schielke i Holmes wyciągnęli papierosy.

-To mówisz, że będzie tutaj plac?

-Mmmm... Może w końcu coś wybudują. Jakieś sklepy czy co?

-Na przykład. Wejdzie potem jakiś klient i spyta, czy są jeszcze te buty po ruskim pilocie, bo reszta już się chyba nie nadaje do sprzedaży.

Zaczęli się śmiać. Zwykła głupawka pourazowa. Za dużo wybuchów, za dużo ruin. Dodatkowo ni stąd, ni zowąd nagle runął w dół hełm z wieży kościoła świętego Wojciecha. Zaczęli rechotać tak, że nie było sposobu, aby ich uspokoić.

-Rany. - Schielke usiłował rękawem wytrzeć oczy. Desperacko usiłował zmienić temat. - A wiesz, że w Holandii przesłuchiwałem polskiego pilota?

-Zestrzelili go?

-Nie, leciał sobie i samolot mu się popsuł.

Nowy wybuch śmiechu.

-Facet wyskoczył i po lądowaniu biegnie do holenderskiej wsi, żeby go ukryli. A ci, owszem, przyjęli, herbatą poczęstowali i czekają. Facet mówi, żeby mu chociaż spadochron ukryli i ciuchy dali, a ci czekają. Po godzinie wchodzi dwóch holenderskich policjantów, grzecznie aresztują lotnika i prowadzą do miasteczka leśną drogą. A tu nadjeżdża dwóch gości na rowerach. Zatrzymują się, witają ze wszystkimi i mówią, że są z holenderskiego ruchu oporu, byliby szybciej i przeflancowaliby go do Anglii, ale niestety koledze dętka w rowerze pękła i policjanci przyjechali pierwsi.

-Nie wierzę... Poważnie?

-Poważnie. Tak mi facet mówił, sam zszokowany, że się tam wszyscy znają.

Kolejny napad śmiechu.

-A co z tym pilotem?

-Był majorem lotnictwa albo nawet podpułkownikiem, nie pamiętam, to go wysiali do oflagu.

-Pewnie już go koledzy wyzwolili.

-Niezłe. A nie spytali ruchu oporu o pozwolenie?

Przerwali rozmowę, kiedy na horyzoncie pojawiła się kolejna fala lekkich bombowców. Holmes zerknął na zegarek.

-Punktualnie.

-Ale teraz już chyba schodzimy, co?

-Lepiej tak. To już nie nalot precyzyjny, tylko powierzchniowy.

Ruszyli w stronę wyłazu dachowego. Schielke jeszcze raz zerknął do tyłu.

-Ciekawe, jak się będzie nazywał ten plac, cośmy go dzisiaj razem urządzili?

Holmes też zerknął przez ramię.

-Jak przeżyjemy, to zobaczymy.