Ucieczka z Festung Breslau

Usłyszeli jeszcze jedną serię, potem następną i czyjeś krzyki.

-„Są na naszych pozycjach! Powtarzam: są na naszych pozycjach! Pomocy!”

-Pięćdziesiąt osiem sekund.

-„Jezu...”

-Trzydzieści sekund.

Łączność urwała się nagle. Bez żadnych szumów, trzasku, niczego. Po prostu zapadła cisza. Technik bez przerwy patrzył na zegarek. Po dłuższej chwili podniósł głowę.

-No to Ruscy dostali prosto w hełmy.

-W czapeczki. - Kolega podał mu kubek ze świeżą kawą. - Cukru?

Oficerem, który przyszedł z boku, okazał się kapitan, młody służbista, najwyraźniej z jakąś misją. Z całą pewnością nie był dowódcą jednostki, a to znaczyło, że ktoś chce ich szybko spławić.

-Słucham panów? - W jego głosie pobrzmiewała stal. - W czym mogę pomóc?

-Chcielibyśmy skorzystać z waszego połączenia z linią frontu. Bezpośredniego.

-Z telefonów?

-Tak.

-Niestety, to niemożliwe. Dlaczego nie skorzystacie panowie z połączeń Abwehry?

-Chryste! - Nie wytrzymał Schielke - Przecież Abwehra nie ma bezpośrednich połączeń telefonicznych z linią frontu!

-To może przez radio?

Facet najwyraźniej nie miał zielonego pojęcia o procedurach radiowych.

-Niby jak? Otwartym tekstem na wszystkich częstotliwościach?

Kapitan wzruszył ramionami.

-Niestety, nie mogę panom pomóc. Proszę skontaktować się z dowództwem twierdzy. Oni na pewno mają łączność.

-Człowieku, wiesz, ile to potrwa?

-Przykro mi. Telefony artylerii nie mogą być udostępniane nikomu. - Kapitan zawahał się przez chwilę. - Ale tu jest normalny telefon miejski - zakpił i wskazał na aparat wiszący na ścianie, z którego pewnie dawniej korzystali żołnierze, żeby pod okiem podoficerów porozmawiać z rodzinami, jeśli mieli je w mieście. Na stoliku poniżej leżała nawet książka telefoniczna. -To wszystko, co mogę dla panów zrobić.

Zasalutował regulaminowo i odszedł, stukając po bruku obcasami.

-Co za skurw... - zaczął Schielke, ale umilkł w pół słowa. Czasu było coraz mniej. - Co robimy?

-Myślę - mruknął Holmes.

-Na piechotę, na pierwszą linię?

-Co? I będziemy po ciemku chodzić od kompanii do kompanii, pytając, czy jest w niej poszukiwany przez nas człowiek?

-No to za dnia z całym oddziałem. Ale pamiętaj, jak załatwili Nadię. Tu każda sekunda...

-Myślę - przerwał mu Holmes.

Rzeczywiście milczał dłuższą chwilę, potem bezczelnie podszedł do stołu operacyjnego i zdjął z niego mapę z zaznaczoną linią frontu. Położył ją na stoliku przy telefonie i zaczął szukać czegoś w książce telefonicznej.

-Chodź - powiedział wreszcie, zdejmując słuchawkę z widełek. - Zadzwoń pod ten numer.

-Po co?

-To masarnia. Sądząc po adresie, leży jakieś pięćset metrów od linii frontu. Może niecały kilometr. Właścicielka to Greta Muller.

-Człowieku, przecież tam nikogo nie ma po ewakuacji. A jeśli są, to pierdzą ze strachu w piwnicy.

-Właśnie. To masarnia, musi mieć dużą piwnicę, więc pewnie jest tam sporo osób. Usłyszą telefon, ktoś podniesie słuchawkę.

-I co mam mu powiedzieć?

-Gadaj tylko z Gretą. Postrasz ją. Powiedz, że wiesz wszystko o jej handlu mięsem na lewo. I ją rozstrzelasz.

-A jak nie handlowała na lewo?

Holmes aż wzniósł oczy ku betonowemu sufitowi.

-Oj, Dieter, przecież to masarnia. Handlowała na lewo, uwierz mi.

Schielke wolał nic nie mówić o różnicy w podejściu Polaków i Niemców do tych samych spraw.

Posłusznie wziął słuchawkę.

-I co ona ma zrobić?

-Niech biegnie do pierwszego niemieckiego oficera, którego napotka. Niech go weźmie na litość, czy co tam.

-A on do nas zadzwoni? - Schielke przygryzł wargi. - Przez linie artylerzystów? No fakt. Wtedy nie odmówią.

Sprawnie wykręcił numer. Czekając, znowu odruchowo sięgnął po papierosa i znowu zaklął w myślach. Nagle w słuchawce rozległ się schrypnięty głos. Ktoś mówił mieszaniną niemieckiego i rosyjskiego.

-A co ty Giermaniec chcesz, a?

Schielkego tak zaskoczyło, że powiedział odruchowo:

-Ja do Grety.

-Do Grety? - zdziwił się z kolei Rosjanin. - Aha. - Przez chwilę panowała cisza. - Greta! Greta! Mąż do ciebie dzwoni. Niepokoi się.

W słuchawce słychać było czyjś krzyk. Kobiecy. W dodatku przerwany mocnym uderzeniem.

-Ty jesteś Greta? Przyznaj się!

-Nie... - chlipanie. - Jestem Mareike.

-Tichij użas. Jak?

-Mareike.

-Jemu to powiedz - w słuchawce rozległ się szelest. - Mąż dzwoni. Niepokoi się o ciebie.

-Tu Mareike Ebbing. - Jakaś zapłakana kobieta krzyknęła do słuchawki. - Ratunku!!!

Nowy odgłos uderzenia, wrzask, płacz.

-Jesteś Niemcem? Ratuj nas. Oni...

Słuchawka musiała upaść na ziemię. Po chwili jednak znowu rozległ się zachrypnięty głos Rosjanina:

-Ty, Giermianiec. Nie musisz się niepokoić. Mamy tu kilka Niemek. Jeśli jest wśród nich twoja Greta, to się nią zaopiekujemy. Komsomolskie słowo.