Ucieczka z Festung Breslau

-Chińskie laleczki.

Rita tylko kręciła głową.

-Lepiej ci?

-Chińskie laleczki. On powiedział „chińskie laleczki”.

-Ja też niczego nie rozumiem. Holmes mi powtórzył, co bredziłeś w szoku.

-Co Ritter miał na myśli?

Sięgnęła do małego stolika na kółkach i nalała im gorzkiej, mocnej herbaty z termosu. Pomogła mu nachylić się do filiżanki.

-Odnalazłam znanego sinologa - powiedziała. - No i oczywiście o to spytałam.

-I?

-Początkowo usiłował mnie zbyć. Chińskie laleczki? To takie laleczki, które zostały kupione na targu w Chinach, brzmiała jego pierwsza odpowiedź. Ale oficera kripo tak łatwo się nie zbywa.

-Błagam, płyń do brzegu, a nie błądź po meandrach - usiłował poskromić jej typowo kobiecy talent do szczegółowej narracji.

-Mogą to być marionetki teatralne. W siedemnastym wieku powstał teatr kabuki i teatr lalek joruri wywodzące się z teatru nó...

-No?

-To nie jest takie zwyczajne „no” tylko no pisane przez o z wężykiem u góry, nó. Takie... takie nohhooouuu. - Wydała się z siebie charkotliwy dźwięk, jakby zamierzała zwymiotować. - Albo no - to było krótkie, ale brzmiało jak okrzyk - w zależności od wymowy.

-To znaczy, że jak ktoś chce rzygać, mówi długie „no”?

-No - skinęła głową.

Zaczęli się śmiać.

-I co z tym teatrem?

-W joruri opowieści śpiewane ilustrowane są grą lalek ubranych w bogaty kostium historyczny. Lalki są wielkości około metra, ale z kostiumem ważą tyle, że muszą je poruszać aż trzy osoby. Animator w scenicznym stroju i dwóch asystentów ubranych na czarno.

-I co? - Dopił herbatę i sam odstawił filiżankę na stolik. - Te lalki są aż tak cenne, że trzeba je aż ukrywać w narodowo- socjalistycznych skrzyniach przed Sowietami?

Przygryzła wargi.

-Otóż nie są.

Oniemiał.

-Nie są. Oczywiście bywają bardzo cenne kolekcje, a nawet pojedyncze bardzo stare egzemplarze. Ale nawet one nie dorównują wartością choćby chińskiej porcelanie, której przecież nie chowa się w narodowosocjalistycznych jaskiniach.

Schielke uniósł się na łokciach.

-Więc po jaką cholerę je chowają razem z innymi skarbami?

-Wiesz, proponuję taką grę. Ty będziesz pytał mnie, a ja ciebie.

Opadł z powrotem na poduszkę. Rita pochyliła się nad nim.

-A może źle myślimy - powiedziała. - Może wcale ich nie chowają?

-Ale Ritter mówił...

Przerwała mu.

-Konfabulujesz. Nie powiedział, że chowają. To była tylko jego odpowiedź na twoje pytanie, z czym mu się kojarzy tajemniczy von Neumann, który przyjeżdża z Berlina, którego wszyscy się boją, ale którego nikt nie widział.

-Fakt. Ritter odpowiedział, że Neumann kojarzy mu się z chińskimi laleczkami. Tylko kojarzy.

-Hm...

-No dobrze. Ale po cholerę potrzebne im były ogromniaste chińskie lalki? Nie lepiej kolekcjonować takie malutkie, leciutkie z teatru cieni, zamiast takich, które musi podnosić aż trzech ludzi naraz?

Wzruszyła ramionami. Milczeli dłuższą chwilę, słuchając grzmotu dział na południu i zachodzie. Tu w Carlowitz byli prawie bezpieczni. Holmes twierdził, że w tym miejscu do końca wojny nie będzie się nic dziać. Z powodu podtopienia terenów zalewowych nie nastąpi tu żaden cięższy atak. Wojska powinny zatrzymać się na linii Widawy od północy, a od wschodu w Sackrau. Wielkich bombardowań też nie powinno być. Rosjanie byli wygodni i nie chcieli niszczyć niemieckich, ogromnych koszar w tym rejonie. Przecież po wojnie gdzieś musieli pomieścić masy swoich wojsk. Ta dzielnica miała jeszcze jedną zaletę. Z powodu odległości nie słychać tu było sowieckich megafonów propagandowych.

Schielke ocknął się pierwszy.

-No dobrze. A teraz połącz mi zegarmistrza i specjalistę od akumulatorów, których zabito, z chińskimi laleczkami.

Rita spojrzała na niego gwałtownie. Zbyt gwałtownie nawet. Czymś ją poruszył? Coś było nie tak?

Aaa... Może miał omamy po szoku pourazowym.

-Słuchaj, zacznij się powoli zbierać. Jutro Holmes zamierza rozwalić Pocztę Główną. Watson z ludźmi już są w podziemiach bunkra.

-O cholera. Naprawdę?

-Na najcałkowitszą prawdę. Chyba musisz mu pomóc, dostarczając różne dokumenty, ubezpieczające tę akcję.

-Myślałem, że odpuścił. Albo żartował.

-On? - roześmiała się. -Słuchaj, jak Polak coś wymyśli, to zrobi wszystko, by osiągnąć cel.

Machnął ręką.

-Ale wracając do lalek...

-Ale wracając do seksu - weszła mu w słowo - jak się nie zaczniesz zbierać, to...