Ucieczka z Festung Breslau

-Kogo? - rzucił nieprzytomnie.

-Rozstrzelali Nadię!

-Co? - Nie mógł uwierzyć. - Rozstrzelali? Nie Sowieci, tylko nasi? Rozstrzelali?

-Tak jest - wycedziła przez zaciśnięte wargi. - W rzeczy samej. - Była skrajnie zdenerwowana.

-Niczego nie zrobiłaś?

-Niby co mogłam zrobić? Co ich obchodzi jakiś zafajdany oficer kripo? Żandarmi o mało i mnie nie pobili.

-Ale on miał papier...

-Pokazał ten wasz papier. Jaśnie pan major z żandarmerii podarł go na moich oczach, a jak zaczęłam straszyć Berlinem, to się śmiał i spytał, czy chcę stanąć pod murem obok za szpiegostwo na tyłach naszej grupy bojowej. Kazał mi pokazać rozkaz, który mi pozwala w ogóle tu być. Jeszcze moment i by go poniosło.

-A Watson?

Wzruszyła ramionami.

-Tak jak mu kazałeś, czekał przy samochodzie pancernym. Pewnie nic nie widział. A jak go zawołałam, wezwał twój oddział.

-Jak?

-Znalazł jakiś sposób. Jest, generalnie rzecz biorąc, dość sprytny. Ale co z tego?

Schielke spojrzał na Holmesa jakby w oczekiwaniu pomocy. Ten stał jednak, milcząc. Miał martwą, skupioną twarz, na której nie drgał żaden mięsień.

-Za co rozstrzelano Nadię? - spytał cicho.

-Za to, że prowadził dziennik. Zapisywał coś. Pamiętnik czy coś takiego.

-To jakaś bzdura?

-Nie. - Schielke zaprzeczył ruchem głowy. - To absolutnie zakazane w Wehrmachcie. Ale za to się przecież nie rozstrzeliwuje.

-Chyba że w karnej kompanii.

-Też nie. Konfiskata, kara...

-Mniejsza z tym - przerwał Holmes. - Skąd wiedzieli, że Nadia ma dziennik?

-Pojęcia nie mam. Jak tu doszliśmy, to od razu go zgarnęli i wyciągnęli zeszyt z plecaka. Major go przejrzał, wrzucił do ognia, a Nadię odprowadzili za winkiel i...

Holmes ledwie dostrzegalnie zacisnął usta. Milczał dłuższą chwilę, potem wziął Schielkego pod rękę i odciągnął na bok.

-Co czujesz?

-Wściekłość!

-Źle. Nie wolno ci działać pod wpływem emocji - spokojnie tłumaczył Holmes.

-Właśnie zabili nam jedynego świadka.

Holmes wyjął z kieszeni małe lusterko i podetknął Schielke- mu pod twarz.

-Co widzisz? - spytał sucho.

-Faceta z miną zbitego psa.

-Ja nie o tym. Czy widzisz aureolę?

-Słucham?

-Pytam, czy widzisz aureolę nad swoją głową. Jeśli nie, to znak, że nie potrafisz wskrzesić Nadii.

Schielke najpierw się szarpnął, potem jednak odetchnął głęboko. I jeszcze raz.

-Nie wolno ci działać pod wpływem emocji - powtarzał Holmes. - Pamiętaj, nie zemścisz się, nie jesteś silniejszy niż oni, nie jesteś bardziej sprytny. Przyjmij to do wiadomości.

Schielke po raz kolejny wziął głęboki oddech, desperacko usiłując się uspokoić.

-Spraw, żeby ten dupek popełnił jakiś błąd.

-Jak?

-Wymyśl. Tylko pamiętaj, bez cienia emocji - zamilkł na dłuższą chwilę, a potem spytał. - Już? Popatrz mi w oczy i odpowiedz. Już?

Czy Schielke był już spokojny? Nie miał zielonego pojęcia. W każdym razie skinął głową. Otarł pot z czoła, rozmazując błoto na twarzy. No i co teraz? Rozbeczy się, wołając pomocy? Powie, że tamci są szybsi, lepsi, genialnie zorganizowani? Czy też może zwyciężą inteligencja i zimna kalkulacja? Holmes wielokrotnie powtarzał: „Wszystko wokół to tylko teatr. Bądź więc dobrym aktorem i to wystarczy”.

-Sprowadź tu mój oddział.

Holmes zmarszczył brwi.

-Ale nie urządzimy żadnej strzelaniny, prawda?

-Oczywiście.

-To działaj.

Już po chwili Schielke na czele kilkunastu ludzi w panterkach podszedł do majora żandarmerii. Zasalutował i przedstawił się zgodnie z regulaminem.

-Co to za marionetki? - Major wskazał na żołnierzy z automatami. - Czy tak jak ta idiotka w umazanym błotem płaszczu zamierza mnie pan straszyć Berlinem?

Schielke wystudiowanym ruchem wytrzeszczył oczy.

-Panie majorze? Ja? Berlinem?

Tamten lekko się zdziwił.

-Jestem zwykłym prowincjonalnym oficerkiem daleko w zapomnianej Twierdzy Breslau. Jeśli mogę pana majora czymś postraszyć, to chyba tylko biadoleniem mojej starej mamusi.

Żandarm uśmiechnął się lekko. Patrzył jednak dziwnie. Z całą pewnością takich słów się nie spodziewał.

-A po co panu ci żołnierze?

-Ach, byłbym zapomniał. - Odwrócił się do swoich ludzi. - Tu wokół leżą skrawki podartego rozkazu. Pozbierajcie je szybko.

Major wyraźnie się zaciekawił.

-Po co?

Muszę mieć dowód dla mojego szefa. Przecież na słowo mi nie uwierzy, że ktoś podarł jego rozkaz. I to publicznie.

-A jednak chce mnie pan straszyć.

-Nie, panie majorze. To ja za to dostanę po łapach, a nie pan.

Znowu zdziwienie. Nie takiej rozmowy żandarm się spodziewał.

-Panie kapitanie. Czy wyjaśni mi pan, czemu zawdzięczam przyjemność rozmowy z panem?

-Oczywiście. Muszę zabrać zwłoki rozstrzelanego żołnierza i odesłać do Berlina.

-Zwłoki? Zaraz je zakopiemy.