Każde martwe marzenie

Ka­ile­an wy­mie­ni­ła spoj­rze­nia z Dag. Coś w gło­sie Ka­he­la ka­za­ło im się mieć na bacz­no­ści.

— Dla­te­go nie mo­głem uwie­rzyć, po­wtó­rzę, że ktoś taki, je­den z kil­ku naj­po­tęż­niej­szych lu­dzi Me­ekha­nu, włó­czy się pół świa­ta od Im­pe­rium, ma­jąc za to­wa­rzy­stwo le­d­wo garść na­jem­ni­ków. To głu­pie. Nie­roz­waż­ne i głu­pie tak, że bra­ku­je mi słów.

Oho, czy­li do tego zmie­rzał. Wódz nie­wol­ni­czej ar­mii nie lu­bił dłu­gich pod­cho­dów, szedł ni­czym pułk cięż­kiej pie­cho­ty do ata­ku na wprost.

La­skol­nyk wzru­szył ra­mio­na­mi.

— Je­stem ko­nia­rzem. Ata­ku­ję wro­ga, sie­dząc na grzbie­cie wiel­kie­go, zło­śli­we­go i śmier­dzą­ce­go by­dlę­cia, któ­re może mnie zrzu­cić i stra­to­wać. Nie spo­dzie­waj się po mnie roz­wa­gi. Ale poza tym wie­rzysz, że je­stem tym, za kogo się po­da­ję, praw­da?

— Wi­dzia­łem cię, ge­ne­ra­le, i za prze­pro­sze­niem, ta­kiej gęby się nie za­po­mi­na. Nasz pułk szedł na pół­noc, pod La­sa­we­rię, a ty przy­je­cha­łeś z roz­ka­za­mi, że te dwie cho­rą­gwie kon­ni­cy, któ­re mie­li­śmy jako wspar­cie, mają zo­stać. Pięć dni póź­niej pę­dzi­li mnie już ba­to­ga­mi na wschód.

— Masz żal?

— Nie. Na­wet dwa puł­ki jaz­dy by nam nie po­mo­gły, na­wet pięć. Na­tknę­li­śmy się na sa­me­go Yawe­ny­ra, nikt się go tam nie spo­dzie­wał, zresz­tą, to sta­re dzie­je. Ale pa­mię­tam cię, a i kil­ku in­nych lu­dzi, któ­rzy wi­dzie­li na wła­sne oczy Gen­na La­skol­ny­ka, po­twier­dzi­ło, że to ty. W tym Luka, a jemu ufam bez za­strze­żeń. No więc na­su­wa się py­ta­nie. Co tu ro­bisz, ge­ne­ra­le?

Ka­ile­an wy­mie­ni­ła spoj­rze­nie z Da­ghe­ną. Może na­resz­cie się do­wie­dzą. Kha-dar był ostat­nio bar­dziej ma­ło­mów­ny niż zwy­kle: je­dzie­my na po­łu­dnie, trze­ba się ro­zej­rzeć, ga­sić po­ża­ry, słu­żyć Im­pe­rium, i ta­kie tam pier­do­ły. Więc po­je­cha­ły, choć ich służ­ba jak na ra­zie po­le­ga­ła na od­pa­rza­niu so­bie tył­ków i od­pę­dza­niu chmar la­ta­ją­cych krwio­pij­ców. Więc może te­raz…

— Roz­glą­dam się — ge­ne­rał zga­sił ich na­dzie­je tymi dwo­ma krót­ki­mi sło­wa­mi. — W Im­pe­rium są lu­dzie, któ­rzy z du­żym nie­po­ko­jem śle­dzą wy­da­rze­nia na Da­le­kim Po­łu­dniu. Zwłasz­cza spo­sób, w jaki trak­tu­je się tu nie­wol­ni­ków. Nie tyl­ko me­ekhań­skich.

Omiótł wzro­kiem Bły­ska­wi­cę, wo­zac­kie­go do­wód­cę ta­bo­rów i czar­ne­go wo­jow­ni­ka.

Pore Lun Dha­ro par­sk­nął i przez chwi­lę wy­glą­da­ło na to, że splu­nie na stół.

— Dłu­go ci lu­dzie cze­ka­li. Dłu­go. Jak krwa­wi­li­śmy pod ba­ta­mi nad­zor­ców, jak nasi sy­no­wie tra­fia­li do ko­palń, a cór­ki do bur­de­li, jak Trzci­ny urzą­dza­ły na nas po­lo­wa­nia, to nikt się nie in­te­re­so­wał. Nie nie­po­ko­ił. Do­pie­ro te­raz, gdy nie ma komu przy­praw zbie­rać i je­dwab­ni­ków do­glą­dać, na­gle się nie­po­ko­ją. Me­ekhań­scy kup­cy mar­twią się, że ka­ra­wa­ny nie po­ja­dą na pół­noc, że stat­ki nie opusz­czą por­tów z ła­dow­nia­mi peł­ny­mi pie­przu, sza­fra­nu i je­dwa­biu?

La­skol­nyk spoj­rzał mu w oczy. Twar­do.

— Mu­sie­li­śmy się po­zbie­rać po wi­zy­cie pew­nych dzi­kich go­ści ze Wscho­du. Od­bu­do­wać mia­sta i wsie, ob­siać na nowo pola, za­lud­nić zdzie­siąt­ko­wa­ne pro­win­cje. Ale, jak ro­zu­miem, tu­taj to już prze­szłość.

— Zga­dza się — Ka­hel-saw-Kir­hu po­ło­żył rękę na ra­mie­niu ko­czow­ni­ka. — I nie wra­ca­my do tego. Ale wie­lu lu­dzi może mieć żal, ge­ne­ra­le, że Im­pe­rium tak dłu­go cze­ka­ło na wy­ko­na­nie ja­kie­go­kol­wiek ru­chu. I nie cho­dzi im o wy­sła­nie ar­mii, nie je­ste­śmy głup­ca­mi. Ale mo­gło zro­bić coś… co­kol­wiek, na pew­no były inne dro­gi, by wpły­nąć na tu­tej­szą po­li­ty­kę wo­bec nie­wol­ni­ków.

Jego uśmiech wy­glą­dał jak wy­cię­ty na twa­rzy tę­pym ostrzem.

Na­stęp­ne sło­wa kha-dara wstrzą­snę­ły nie tyl­ko Ka­ile­an.

— A kto wspie­rał tu­tej­sze­go księ­cia i jego młod­sze­go bra­ta w dro­dze do tro­nu? Są­dzisz, że za­de­cy­do­wa­ła tyl­ko czy­stość krwi Sa­me­re­sa Trze­cie­go? Jak to się sta­ło, że po tylu la­tach po­ja­wił się ksią­żę, któ­ry za­czął lu­zo­wać nie­wol­ni­cze ob­ro­że? Czy­je noże pil­no­wa­ły, by jego naj­więk­si wro­go­wie i kon­ku­ren­ci za­pu­ka­li do Domu Snu? Czy­je zło­to spra­wia­ło, że nie­chęt­na szlach­ta mię­kła, a ce­chy rze­mieśl­ni­cze nie pro­te­sto­wa­ły zbyt­nio, gdy wpro­wa­dzał pra­wa ła­go­dzą­ce los nie­wol­ni­ków? A dru­gi z bra­ci? La­we­ne­res? Śle­piec na kop­cu żmij, a prze­cież utrzy­mał się dość dłu­go, by jego ko­chan­ka ob­ję­ła wła­dzę.