De Grote Jacht

‘Ik zal mijn best doen, Hurin.’ En omdat Hurin een Shienaraan was, voegde hij eraan toe: ‘Bij mijn Huis en mijn eer. Het Huis van een schaapherder en de eer van een schaapherder, maar ik zal ze evenzeer gestand doen als een heer.’

Hurin hield zijn jas niet langer angstig vast. Zijn vertrouwen viel nu ook in zijn ogen te lezen. Hij boog diep. ‘Het is mij een eer u te dienen, heer.’

Schuldgevoel overspoelde Rhand. Hij denkt nu dat je hem thuis zult brengen, omdat de heren van Shienar hun woord altijd gestand doen. Wat ga je nu doen, héér Rhand? ‘Hou daarmee op, Hurin. Geen buigingen meer, ik ben geen...’ Opeens wist hij dat hij tegenover de man niet langer kon ontkennen dat hij een heer was. Het enige dat de snuiver nog flink en op de been hield, was zijn vertrouwen in een heer en hij mocht hem dat niet afnemen, niet nu. ‘Geen buigingen,’ besloot hij onhandig.

‘Zoals u zegt, heer Rhand.’ Hurins glimlach was bijna net zo breed als toen Rhand hem voor het eerst ontmoette. Rhand schraapte zijn keel. ‘Ja. Nou, dat is wat ik je zeg.’ Ze stonden hem beiden aan te kijken, Loial nieuwsgierig, Hurin vol vertrouwen. Allebei stonden ze te wachten op wat hij zou gaan doen. Ik heb ze hier gebracht. Dat moet wel. Dus moet ik ze terugbrengen. En dat betekent...

Hij haalde diep adem en liep over de witte stenen naar de zuil met de tekens. Kleine krabbels in een hem onbekende taal omlijnden ieder teken. De vreemde letters liepen in bochten en spiralen, veranderden opeens in scherpe hoeken en punten en kriebelden dan verder. Het was gelukkig geen Trollokschrift. Aarzelend legde hij zijn handen op de zuil. Die zag eruit als elke andere droge, gladde steen, maar voelde vreemd glibberig aan, als geolied metaal. Hij sloot zijn ogen en vormde de vlam. De leegte kwam traag, aarzelend. Hij wist dat zijn eigen angst hem tegenhield, zijn vrees voor wat hij nu probeerde. Hoe vlugger hij zijn bangheid aan de vlam voedde, hoe meer zijn vrees toenam. Ik kan het niet. De Kracht geleiden. Ik wil het niet. Licht! Er moet toch een andere manier zijn? Grimmig bracht hij die gedachten tot zwijgen. Hij kon de druppels zweet op zijn gezicht voelen. Vastberaden hield hij vol, voedde zijn angst aan de verterende vlammen en liet ze steeds feller aanwakkeren. En opeens was daar de leegte.

Zijn kern zweefde in leegte. Hij kon het licht zien – saidin – en zelfs met gesloten ogen kon hij de warmte voelen. Het omhulde hem van alle kanten en verstikte alles. Het flakkerde als een kaarsvlammetje achter een stuk oliepapier. Bedorven olie. Stinkende olie. Hij reikte ernaar – hij wist niet zeker hóé hij dat deed, maar het was iets, een beweging, een reiken naar het licht, naar saidin – en hij ving niets. Zijn handen leken door water te glijden. Het licht voelde net als een slijmerige poel waar smerigheid op dreef met schoon water eronder, maar hij kon er niets van opscheppen. Steeds weer druppelde het tussen zijn vingers door en zelfs de waterdruppels bleven niet achter, alleen het slijmerige schuim, dat hem kippenvel bezorgde.

Wanhopig trachtte hij een beeld te vormen van de kom zoals die was geweest met Ingtar en de lansiers die bij hun paarden lagen te slapen, met Mart en Perijn en de Steen, die een stukje uit de grond stak. Hij vormde het buiten de leegte, klampte zich vast aan de omhullende mantel van leegte. Hij probeerde dat beeld met het licht te verbinden, probeerde beide naar elkaar toe te dwingen. Het dal zoals dat was geweest met hem en Loial en Hurin daar samen. Zijn hoofd deed pijn. Samen! Met Mart en met Perijn en de Shienaranen. Het brandde in zijn hoofd.

De leegte versplinterde tot duizend messcherpe steentjes die zijn geest in flarden sneden.

Bevend struikelde hij met grote ogen achteruit. Hij had zijn handen zo hard tegen de Steen gedrukt dat ze pijn deden. Zijn armen en schouders trilden pijnlijk, zijn maag keerde zich om door dat smerige gevoel dat in hem zat en zijn hoofd... Hij probeerde rustiger te ademen. Dit was nog niet eerder gebeurd. Als de leegte verdween, verdween die als een doorgeprikte zeepbel, verdween gewoon in een oogwenk. De scherpe splinters waren er nooit geweest. Zijn hoofd voelde verdoofd aan, alsof de duizend kerfjes zo snel waren ontstaan dat de pijn nog niet was gekomen. Maar iedere snee had even echt gevoeld als die van een mes. Hij voelde aan zijn slaap; het verbaasde hem dat hij geen bloed aan zijn vingers zag. De snuiver stond hem stil aan te kijken, nog steeds vol vertrouwen. Dat had hij tenminste wel bereikt: Hurins vertrouwen in hem leek elk moment te groeien. Heer Rhand deed iets. Daar waren heren voor. Zij beschermden het land en het volk met hun lijf en leden; als er iets verkeerd was, maakten zij het weer goed; zo zorgden zij ervoor dat er eerlijk recht werd gedaan. Zolang Rhand maar iets deed, ongeacht wat, zou Hurin erop blijven vertrouwen dat het uiteindelijk allemaal goed zou komen. Daar waren heren voor. Loial keek anders, een beetje verbaasd, maar ook zijn ogen waren op Rhand gericht. Rhand vroeg zich af wat de Ogier dacht. ‘Ik wilde het even proberen,’ vertelde hij hun. Dat bedorven vettige gevoel in zijn hoofd – Licht het zit in me! Ik wil het niet in me hebben! – trok langzaam weg, maar nog steeds dacht hij dat hij moest overgeven, ik probeer het straks opnieuw.’