De Grote Jacht

‘Je kunt het niet dwingen om te komen,’ zei de Aes Sedai. ‘Je moet het laten komen. Je moet je overgeven aan de Kracht voordat je die kunt beheersen.’

‘Dit is volslagen dwaasheid,’ mopperde Nynaeve. ‘Ik voel me geen bloem. Als ik iets voel, is het een doornstruik. Ik denk dat ik toch maar bij het vuur zal wachten.’

‘Zoals je wilt,’ zei Verin. ‘Heb ik je al verteld over de taken die Novices moeten uitvoeren? Ze doen de vaat, schrobben vloeren, doen de was, bedienen aan tafel, al dat soort karweitjes. Zelf denk ik dat dienstmeisjes er veel beter in zijn, maar de meesten geloven dat dit werk het karakter vormt. O, je blijft? Goed. Wel, kind, bedenk dat zelfs een doornstruik soms bloemen heeft, prachtig wit tussen de doorns. We proberen het, stap voor stap. Vanaf het begin, Egwene. Sluit je ogen.’

Voor Verin vertrok, had Egwene de Kracht meermalen door zich heen voelen stromen, maar nooit erg sterk. Het bewegen van de lucht lukte haar het best, waardoor de tentflap een klein beetje bewoog. Ze dacht dat een niesbui hetzelfde kon doen. Met Moiraine had ze het beter gedaan, een paar keer tenminste. Ze had liever Moiraine als begeleidster gehad.

Nynaeve voelde nog geen glimpje. Dat zei ze tenminste. Op het laatst had ze zo’n grimmig samengeknepen mond dat Egwene bang was dat ze Verin de les zou gaan lezen als een of andere dorpsvrouw die haar rust verstoorde. Maar Verin zei haar enkel nog eens de ogen te sluiten; ze betrok er echter ditmaal Egwene niet bij. Egwene zat tussen haar gegeeuw door naar de andere twee te kijken. Het was laat geworden, ver voorbij het tijdstip waarop ze meestal ging slapen. Het gezicht van Nynaeve zag eruit of ze al een week dood was. Haar ogen waren stijf dichtgeknepen, alsof ze die nooit meer open wilde doen en de handen in haar schoot waren tot vuisten gebald. Egwene hoopte dat de Wijsheid geen driftbui zou krijgen, niet nu ze zich al zo lang had kunnen beheersen. ‘Voel de stroom door je heen gaan,’ zei Verin. Haar stem veranderde niet, maar plotseling glansden haar ogen. ‘Voel de stroom. Een stroom van de Kracht. Een stroom als een briesje, een zacht trillen van de lucht.’ Egwene ging rechtop zitten. Zo had Verin haar iedere keer geleid wanneer de Kracht werkelijk door haar stroomde. ‘Een zacht briesje, een heel lichte trilling van de lucht. Zacht.’ Opeens sloegen de vlammen uit de dekens alsof het oliehout was. Nynaeve opende haar ogen en gaf een gil. Egwene was er niet zeker van of zij ook had gegild. Ze besefte alleen dat ze overeind was gesprongen en de brandende dekens naar buiten probeerde te schoppen voor de hele tent in vlammen opging. Ze hoefde maar één schop te geven, want opeens verdwenen de vlammen. Ze lieten opkringelende rookslierten uit een verkoolde massa achter en de geur van verbrande wol.

‘Nou,’ zei Verin, ‘nou, nou. Ik had er niet op gerekend dat ik een vuurtje moest doven. Niet flauwvallen, kind. Het is in orde. Ik heb het geblust.’

‘Ik... ik was boos,’ zei Nynaeve met trillende lippen. Haar gezicht was bloedeloos. ‘Ik hoorde u praten over een briesje, me vertellen wat ik moest doen, en opeens schoot er vuur door mijn gedachten. Ik... ik wilde niets verbranden. Het was maar een klein vuurtje, in... in mijn hoofd.’ Ze rilde.